Ustawa 447 Senatu USA. Sprawa odszkodowań dla grupy Żydowskiej…


Sprawa ustawy 447 (przyjętej przez Senat USA 12 grudnia br.) jest dla Polski bardzo poważna, a zarazem konsekwentnie zamilczana przez merdia gównego ścieku, dlatego wymaga szerokiego nagłaśniania.
Na pewno złożę w tej sprawie interpelację (na początek), a na razie zamieszczam poniżej tłumaczenie (moje) tegoż aktu prawnego. O ile mi wiadomo to pierwsze tłumaczenie na język polski. Pozwalam na swobodne posługiwanie się nim wszystkim zainteresowanym. Ciekawej lektury!

Ps. Zwróćcie szczególną uwagę na sposób podejścia ustawy do tzw. „MIENIA BEZ SPADKOBIERCÓW” – szykuje się tworzenie presji na wprowadzanie rewolucji (celowej) w prawach krajowych; chodzi oczywiście o takie państwa jak Polska.

***
S. 447
IZBA REPREZENTANTÓW
12 grudnia 2017 r.
Przekazane do Komisji Spraw Zagranicznych

USTAWA O
– obowiązku raportowania nt działań niektórych państw obcych w odniesieniu do majątku ery Holokaustu i powiązanych z tym kwestii –

Do wspólnego uchwalenia przez Kongres – Senat i Izbę Reprezentantów – Stanów Zjednoczonych Ameryki

SEKCJA 1. TYTUŁ SKRÓCONY.

Ustawa niniejsza może być przywoływana również jako „Sprawiedliwość dla osób, które po dziś dzień nie uzyskały rekompensat (JUST), ustawa z 2017 r.”.

SEKCJA 2. RAPORTOWANIE O MAJĄTKU ERY HOLOKAUSTU I POWIĄZANYCH Z TYM KWESTIACH.

(a) Definicje. – W tej sekcji:

(1) WŁAŚCIWE komisji Kongresu. – Określenie „właściwe komisje Kongresu” oznacza:

(A) Komisję Spraw Zagranicznych Senatu;
(B) Komisję ds. Wydatków Rządowych Senatu;
(C) Komisję Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów; i
(D) Komisję ds. Wydatków Rządowych Izby Reprezentantów.

(2) PAŃSTWA objęte. – Określenie „państwa objęte” oznacza kraje uczestniczące w Konferencji Mienie Ery Holokaustu 2009, które są wskazane przez Sekretarza Stanu lub państwa określone przez Sekretarza w porozumieniu z eksperckimi organizacjami pozarządowymi, jako państwa szczególnej troski w odniesieniu do kwestii wskazanych w podsekcji (b).

(3) BEZPRAWNE PRZEJĘCIE LUB PRZEKAZANIE. – Termin „bezprawnie przejęcie lub przekazanie” obejmuje konfiskatę, wywłaszczenie, nacjonalizację, sprzedaż wymuszoną lub przeniesienie oraz sprzedaż lub przekazanie pod przymusem mienia w okresie ery Holocaustu lub w okresie rządów komunistycznych w państwie objętym.

(b) Raportowanie – nie później niż w ciągu 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej ustawy, Sekretarz Stanu przedstawi właściwym komisjom Kongresu raport, który oceni i opisze charakter i zakres przepisów państwowych oraz egzekwowanie przez państwa polityk dotyczących identyfikacji i zwrotu lub restytucji za bezprawnie przejęte lub przekazane mienie ery Holocaustu, zgodne z założeniami i celem Konferencji Mienie Ery Holokaustu 2009, w tym:

(1) zwrotu prawowitemu właścicielowi każdej nieruchomości, w tym mienia o charakterze religijnym lub komunalnym, która została bezprawnie zajęta lub przekazana;

(2) jeżeli zwrot mienia określonego w ust. 1 nie jest już możliwy, zapewnienia prawowitemu właścicielowi porównywalnej własności zastępczej lub wypłacenia mu godziwej rekompensaty zgodnie z zasadami sprawiedliwości i szybkiego postępowania administracyjnego opartego na zasadach słuszności, przejrzystości i sprawiedliwości;

(3) w przypadku mienia bez spadkobierców, zapewnienia majątku lub rekompensat na rzecz potrzebujących pomocy ofiar Holokaustu, na cele związane ze wspieraniem edukacji o Holokauście oraz na inne cele;

(4) stopień, w jakim takie przepisy i polityki są wdrażane i egzekwowane w praktyce, w tym poprzez wszelkie mające do nich zastosowanie postępowania administracyjne lub sądowe; i

(5) w miarę możliwości przegląd mechanizmów i przebiegu realizacji roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych ocalonych z Holokaustu jak i członków rodzin obywateli Stanów Zjednoczonych ofiar Holokaustu.

(c) Oczekiwania Kongresu. – Kongresu oczekuje, że po przedstawieniu raportu opisanego w podsekcji (b), Sekretarz Stanu winien nadal przekazywać Kongresowi sprawozdania o majątku z ery Holokaustu i związanych z tym kwestiach w sposób, który jest zgodny ze sposobem, w jaki Departament Stanu informował o takich sprawach przed datą wejścia w życie niniejszej ustawy.

Przekazane do Senatu 12 grudnia 2017 r.

Poświadczenie zgodności: Julie E. Adams, Sekretarz

 

Źródło: Materiały nadesłane – Krzysztof Nowak , 30 grudnia 2017

 

 

 

  , 2013.12.30.

Materiały nadesłane

Autor: Materiały nadesłane

  • fiesta

    http://www.michalkiewicz.pl – 23 września 2010

    Poniżej przedstawiam (SM) w załączeniu tzw. umowę indemnizacyjną, zawartą 16
    lipca 1960 roku w Waszyngtonie między rządem Polskiej Rzeczypospolitej
    Ludowej, a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki, dotyczącą uregulowania
    roszczeń obywateli amerykańskich wobec państwa polskiego z tytułu
    przejęcia przez Polskę ich mienia w drodze nacjonalizacji, albo w inny
    sposób. Z tej umowy wynika, że Polska zapłaciła rządowi USA 40 mln
    dolarów w 20 rocznych transzach, w zamian za co rząd USA przejął na
    siebie zobowiązania z roszczeń odszkodowawczych i zobowiązał się w art.
    IV tej umowy, że nie będzie wysuwał, ani popierał żadnych roszczeń
    wysuwanych wobec Polski z tego tytułu przez obywateli amerykańskich.
    Niestety postępowanie rządu Stanów Zjednoczonych, który bądź to
    bezpośrednio – przez deklaracje sekretarzy stanu – obecnie JE Hilarii
    Rodham Clintonowej – oraz interwencje ambasadorów – obecnie JE Lee
    Feinsteina – bądź to pośrednio – poprzez popieranie wystąpień
    przedstawicieli żydowskich organizacji „przemysłu holokaustu” do rządu Rzeczypospolitej Polskiej oraz wspieranie skierowanej m.in. na uzyskanie od Polski „rekompensat”
    na rzecz wspomnianych organizacji działalności żydowskiej loży B’nai
    B’rith – postępuje w sposób całkowicie sprzeczny ze wspomnianym art. IV
    umowy z 1960 roku. W świetle postanowień tej umowy, żądania, jakie pod
    adresem Polski wysuwają mające siedzibę na terenie USA i kierowane przez
    obywateli Stanów Zjednoczonych żydowskie organizacje „przemysłu holokaustu”,
    mają wszelkie znamiona usiłowania przestępczego wyłudzenia od
    Rzeczypospolitej Polskiej 65 miliardów dolarów i jako takie powinny być
    ścigane przez prokuraturę. Osobną sprawą jest ukrywanie przed polską
    opinią publiczną umów indemnizacyjnych – w tym również załączonej umowy –
    przez rządy Rzeczypospolitej Polskiej. Ukrywając przed polską opinią
    publiczną fakt istnienia tych umów oraz ich treść, kolejne rządy
    Rzeczypospolitej Polskiej próbują uniknąć odpowiedzialności za
    zaniechanie wydania rozporządzeń, umożliwiających obywatelom polskim
    uzyskanie restytucji lub odszkodowań za znacjonalizowane mienie.

    Stanisław Michalkiewicz

  • fiesta

    GAZETA PRAWNA – 17.03.2011

    MSZ zamieściło w czwartek na stronie internetowej umowę, którą w 1960 r.
    PRL zawarła z USA w sprawie roszczeń obywateli amerykańskich.
    Uzgodniono wtedy, że dla regulacji tych roszczeń, Polska wypłaci Stanom
    Zjednoczonym 40 mln dolarów.

    Publikacja dokumentu to odpowiedź na wyrażone przez rząd Stanów
    Zjednoczonych rozczarowanie w związku z wstrzymaniem prac nad ustawą
    reprywatyzacyjną przez Polskę.

    W umowie z 1960 r. napisano, że rządy obu krajów chcąc dokonać
    uregulowania roszczeń obywateli USA pod adresem Polski, uzgodniły, że
    Polska zapłaci Stanom Zjednoczonym 40 mln dolarów. Kwota ta miała być
    przeznaczona „na całkowite uregulowanie i zaspokojenie wszystkich
    roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych” pod adresem polskiego rządu z tytułu nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia mienia.

    Z tekstu umowy wynika, że zapłata miała być dokonana w dwudziestu
    rocznych ratach po 2 mln dolarów. Zapłacona suma miała być rozdzielona
    wedle uznania USA przez rząd tego kraju.

    „Po wejściu w życie niniejszego układu rząd Stanów Zjednoczonych nie będzie
    przedstawiał rządowi polskiemu, ani nie będzie popierał roszczeń
    obywateli Stanów Zjednoczonych do rządu polskiego” – czytamy w
    dokumencie. Dalej napisane jest, że gdyby takie roszczenia zostały
    jednak przedłożone Polsce bezpośrednio przez obywateli amerykańskich,
    nasz kraj przekaże je rządowi USA.

    Umowa mówi m.in. o roszczeniach z tytułu: nacjonalizacji, przejęcia własności, utraty użytkowania na
    podstawie polskich ustaw, dekretów i innych zarządzeń, a także długów przedsiębiorstw,
    które zostały znacjonalizowane. W ciągu 30 dni po wejściu w życie
    układu, rząd USA miał odwołać swoje zarządzenia blokujące „wszelkie
    polskie mienie w Stanach Zjednoczonych”.

    Polska miała dla ułatwienia przekazać Stanom informacje lub dowody zawierające szczegóły
    dotyczące własności i wartości mienia. Układ miał wejść w życie z dniem
    jego podpisana. Opublikowana przez MSZ kopia z 16 lipca 1960 r. jest podpisana.

    W ubiegłym tygodniu resort skarbu państwa poinformował, że projekt ustawy reprywatyzacyjnej jest przygotowany, ale ze względu na „globalny kryzys finansowy” oraz duże obciążenia finansowe wynikające z tej ustawy, „w obecnej sytuacji ekonomicznej, projekt ustawy nie może być
    przeprowadzony”.

    W środę specjalny doradca sekretarza stanu ds. problemów Holocaustu Stuart Eizenstat powiedział, że „rząd amerykański jest głęboko rozczarowany tym, że rząd Polski zawiesił plany przekazania
    do parlamentu projektu ustawy przewidującej rekompensaty dla osób, których prywatne majątki zostały skonfiskowane w latach 1939-1989”.
    Wezwał też – w imieniu rządu USA – rząd polski do restytucji prywatnego
    mienia żydowskiego, choćby w formie rekompensat rozłożonych w czasie.

    Szef MSZ Radosław Sikorski powiedział w środę w „Kropce nad i” TVN24, że
    „Polska bardzo szczodrze oddała mienie komunalne żydowskie, natomiast
    jeśli chodzi o mienie różnych obywateli państw obcych, to Polska jeszcze
    w latach 60. podpisała tzw. umowy indemnizacyjne, w tym z USA, i
    wypłaciła wielomilionowe odszkodowania rządom tych krajów, w tym Stanom
    Zjednoczonym”.

    W czwartek w radiowej Trójce minister stwierdził natomiast, że USA mogły pomóc polskim Żydom w czasie wojny, a obecną interwencję władz USA ws. przywrócenia prywatnego mienia żydowskiego
    ocenia jako „cokolwiek spóźnioną”.

    http://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/artykuly/497085,reprywatyzacja-menia-zydowskiego-polska-zaplacila-usa-odszkodowanie-jest-umowa.html