Czy polityka zagraniczna Polski jest prowadzona w interesie narodowym? (Część II.)


Przeczytaj:   Część I.

 

„Polsko! lecz ciebie błyskotkami łudzą!
Pawiem narodów byłaś i papugą;
A teraz jesteś służebnicą cudzą —
Choć wiem, że słowa te nie zadrżą długo
W sercu — gdzie nie trwa myśl nawet godziny:
— bom smutny — i sam pełen winy!”
(Juliusz Słowacki, „Grób Agamemnona”.

 

Europa koncentrycznych kręgów

 

W 1987 r. socjalista Jacques Delors (ur.1925 r.), który w latach 1985-95 był przewodniczącym Komisji Europejskiej opracował tzw. pakiet Delorsa, ukazujący perspektywy zjednoczenia Europy. Dwa lata później Delors przedstawił drugą wersję projektu, a w niej koncepcję stworzenia Unii Gospodarczej i Walutowej. Jego wizja integracji kontynentu oparta była na tzw. modelu Europy koncentrycznych kręgów, jako sposób zorganizowania integracji paneuropejskiej (włączając również państwa Europy Środkowej i Wschodniej oraz Rosję). Według tego modelu poszczególne kraje powinny dokonywać integracji w stopniu najbardziej dla nich odpowiednim nie czekając na inne. Jacgues Delors dążył do nadania Wspólnocie wymiaru politycznego i socjalnego. Model Europy koncentrycznych kręgów Delorsa jest wzorowany na tarczy Achillesa z „Iliady” Homera, który w „Iliadzie” (ks. XVIII) przedstawia scenę, w której Hefajstos wykuwa tarczę zbrojną dla Achillesa. Metropolia Atlantydy, którą stworzył Platon również składa się z kręgów utworzonych przez pięć koncentrycznie ułożonych na sobie pasów o coraz mniejszej średnicy. Model Delorsa wzorowany na tarczy Achillesa stał się kształtem integracji europejskiej.

Model Europy koncentrycznych kręgów wg Jacques Delors. Autor: Tadeusz Ważny.

Model ten składa się z pięciu koncentrycznie ułożonych na siebie kół o coraz mniejszej średnicy. Jego charakterystyczną cechą jest nasilający się stopień integracji zmierzający od kręgu zewnętrznego do środka, tzw. zaciskający się pierścień. Krąg środkowy stanowi Unia Europejska po powstaniu rynku wewnętrznego i stworzeniu Unii Politycznej, a także Unii Gospodarczej i Walutowej jako najwyższej formy integracji, w której rola państw narodowych ma mieć podrzędny charakter. Krąg najbliższy środkowemu tworzą kraje EFTA, czyli Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu, ESWH (ang. European Free Trade Association, EFTA), ściśle współpracujące pod względem prawnym i politycznym z Unią Europejską. Państwa te nie musiały podejmować wszystkich kroków związanych z integracją i restrukturyzacją. Trzeci krąg składa się ze stowarzyszonych z UE państw wschodnio-europejskich, które rozwiązują swoje problemy ekonomiczne i polityczne, głównie przystosowując prawo, ustawodawstwo, rolnictwo do wymogów UE, zbliżając się stopniowo ku jądru Europy, gdzie podejmowane są decyzje polityczne i gospodarcze. Na czwartym kręgu znajduje się KBWE (Konferencja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie), która 1 stycznia 1995 r. przekształciła się w OBWE (Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie). Na piątym kręgu znajdują się instytucje UE. Jest to zaciskający się pierścień, który spycha państwa wschodnio-europejskie ku jądru Europy. Zbrojnym ramieniem UE jest NATO. Na początku lat 90. XX w. plansza telewizyjna TVP 1 i TVP 2 przedstawiała model Europy koncentrycznych kręgów.

Tarcza Achillesa opisana w „Iliadzie” Homera. Rys. Tadeusz Ważny

Czyżby Unia Europejska budowana była w oparciu o okultyzm? W buddyzmie tybetańskim koncentrycznie ułożone na sobie koła o coraz mniejszej średnicy nazywają się mandale i wyrażają one bóstwo w relacji do świata. W ten sposób uobecniają je w jego konkretnych przejawach lub oddziaływaniach. Mandale są magiczne.

Atlantyda według Platona. Rys. Tadeusz Ważny.

Tak jak model Europy koncentrycznych kręgów Delorsa był wzorowany na tarczy Achillesa, tak ustrój nowego porządku świata również jest wzorowany na tarczy Achillesa.

Jacques Delors tworząc model Europy koncentrycznych kręgów, jako sposób zorganizowania integracji paneuropejskiej, włączył również do modelu państwa Europy środkowej i wschodniej oraz Rosję. Rosja nie chce się podporządkować UE, dlatego globalny hegemon, czyli USA, Wielka Brytania i NATO, chcą te podporządkowanie wymusić.

 

 

Słowianie w UE

 

W 1993 r. nastąpiło pokojowe oddzielenie się od siebie Czech i Słowaków. Słowacja jest od 19 stycznia 1993 r. członkiem ONZ, od 29 marca 2004 członkiem NATO, od 1 maja 2004 należy do UE, a od 1 stycznia 2009 do strefy euro. W 1999 r. Czechy poparły bombardowania Serbii i w tym samym roku wstąpiły do NATO. W 2004 r. Czechy stały się członkiem Unii Europejskie. Polska jest członkiem NATO od 12 marca 1999 r., a od 1 maja 2004 r. należy do UE. Serbia od 29 lutego 2012 r. posiada status oficjalnego kandydata do UE, a w czerwcu 2013 UE wyraziła zgodę na rozpoczęcie rozmów akcesyjnych w styczniu 2014 r. 28 czerwca 2006 Czarnogóra została przyjęta do ONZ jako 192. członek tej organizacji, a od 11 maja 2007 roku jest 47. państwem członkowskim Rady Europy. Od grudnia 2009 jest kandydatem do NATO, a od 17 grudnia 2010 r. posiada status kandydata do UE. Chorwacja od 1 lipca 2013 należy do UE jako 28. członek wspólnoty. Słowenia należy do NATO od 29 marca 2004 r., jest też członkiem UE od 1 maja 2004 r., od 1 stycznia 2007 r. kraj jest również członkiem strefy euro. Bośnia i Hercegowina ubiegają się o członkostwo w NATO, a także są potencjalnymi kandydatami do dołączenia do UE.

W 2014 roku doszło do podpisania umowy stowarzyszeniowej pomiędzy Ukrainą a UE. Jedynie Białoruś i Rosja nie prowadzą rozmów integracyjnych z UE, choć państwa te są włączone do modelu Europy koncentrycznych kręgów. Dlatego USA i NATO podejmują działania wojenne wobec Rosji. Celem jest rzucenie Rosjan na kolana, i zawłaszczenie potężnych bogactw zasobów naturalnych za Uralem. Rosja pod względem bogactw w zasoby naturalne znajduje się w czołówce najbogatszych państw na świata.

W 1997 r. Z. Brzeziński napisał książkę „Wielka szachownica” (ang. „The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives”), w której wyłożył dość jasno swoją koncepcję geopolityczną. Według niego, centralnym punktem globu, na którym rozegra się surowcowa i polityczna bitwa jest obszar Eurazji, gdzie wytwarza się 60 proc. światowego PKB, i obszar ten posiada trzy czwarte światowych zasobów surowców energetycznych. Eurazja stanowi wrota do Afryki i Australii. Rozciąga się od Lizbony do Władywostoku. Według Brzezińskiego, USA są jedynym globalnym hegemonem. Do aktywnych graczy Brzeziński zalicza Francję, Niemcy, Rosję, Chiny i Indie. W swojej książce Niemcom daje główną rolę w Europie: „Na mapie Europy obszar szczególnych interesów niemieckich ma kształt owalu; na zachodzie obejmuje oczywiście Francję, na wschodzie zaś od niedawna wyemancypowane państwa postkomunistyczne Europy Środkowej, republiki bałtyckie, Ukrainę, Białoruś, a nawet częściowo Rosję”.

Granica UE ma opierać się na Uralu. Część azjatycka Rosji ma zostać skolonizowana amerykańskimi i angielskimi koncernami, które będą zabezpieczać zasoby naturalne, między innymi, gaz i ropę dla UE. Takie są plany Anglosasów.

Zbigniew Brzeziński (1928-2017) był globalistą, jastrzębiem amerykańskiej polityki zagranicznej, był zdeterminowany, by w zasadzie zmiażdżyć Rosję i Chiny w nadchodzącym czasie, aby umożliwić dominację amerykańsko-brytyjską przez następne 100 lat.

Israeli Prime Minister Menachem Begin engages U.S. National Security Advisor Zbigniew Brzezinski in a game of chess at Camp David. Photo: Wikimedia Commons

Projekt ten jest bardzo zuchwały i bardzo niebezpieczny. Projekt ten to ekstremalna surowość, dzika redukcja standardu życia, nędza i zubożenie Amerykanów. Według Brzezińskiego, nie może być dominacji amerykańsko-brytyjskiej, gdy występują na scenie polityki światowej trzy wielkie mocarstwa: USA, Rosja i Chiny. W kwietniu 2014 r. w telewizyjnej stacji CNN Zbigniew Brzeziński logikę działań na Ukrainie porównał do wojny amerykańskiej w Wietnamie. Celem polityki USA jest wplątanie Ukrainy w krwawy konflikt z Rosją, podobny do amerykańskich ciężkich doświadczeń w Wietnamie. Prawdopodobnie i Polskę czeka taki sam los.

Europejską Wspólnotę Węgla i Stali przekształconą potem EWG, a następnie UE, założyli Anglosasi celem zapewnienia sobie długiego panowania w Europie. Po 1989 r. państwa Europy Środkowej padły ofiarą drapieżnej polityki Anglosasów. Rezultatem polityki Z. Brzezińskiego była ruina ekonomiczna w większości państw Europy Środkowo Wschodniej, ponieważ stabilne rządy zostały zastąpione przez zorganizowaną przestępczość. Nastąpiła grabież i niszczenie majątku narodowego. Spowodowano wysokie bezrobocie. W latach 90. XX w. pod kontrolą zachodnich instytucji bankowych norma życia szybko spadła w całej Europie Środkowo. Dla przykładu: w latach 90. XX wieku Polska zanotowała największy wzrost ubóstwa spośród wszystkich 175 państw sklasyfikowanych przez ONZ-towski program rozwoju UNDP. Kojarzyła sie z biednymi krajami Afryki, nie trzeciego, ale czwartego lub piątego świata. Tu nie chodziło o komunizm, lecz o wyrwanie państw Europy Środkowo Wschodniej z orbity wpływów ZSRR, i następnie skolonizowanie ich przez imperialną politykę USA i Wielkiej Brytanii. Cały obszar Europy Środkowej stał się rynkiem zbytu dla towarów z państw UE. Celem Anglosasów jest zniszczenie Rosji, a ze Słowian uczynienie niewolników. Wystarczy przypomnieć tragedię Słowian podczas II wojny światowej.

 

 

Niemiecka „misja cywilizacyjna na Wschodzie” podczas II wojny światowej.

 

Podczas II wojny światowej Niemcy wymordowali około 18 mln Słowian (12 mln Rosjan, 1,2 Serbów, 3,3 mln Polaków, i innych), a z reszty chcieli uczynić niewolników, bo zostali uznani jako „element” niższy rasowo. Są też szacunki mówiące o 30 mln Słowian zamordowanych przez Niemców w czasie II wojny światowej.

Reichsführer SS Himmler na zamku Wewelsburg, który przekształcił w siedzibę SS, mieszkał w apartamentach poświęconych królowi z dynastii saskiej, Henrykowi I Ptasznikowi, gdyż wierzył w reinkarnację i uważał się za wcielenie Henryka Ptasznika (875-936), monarchy, założyciela domu Saksonii. Henryk Ptasznik został obrany królem w 919 r. Zmusił książąt szwabskiego i bawarskiego do uznania swego zwierzchnictwa. W 923 r odzyskał Lotaryngię. Od 933 r. rozpoczął walkę ze Słowianami połabskimi. Himmler czcił jego pamięć i w tysiącletnią rocznicę jego śmierci złożył ślubowanie, że będzie kontynuował jego „misję cywilizacyjną na Wschodzie”. Himmler często medytowa nad grobem Henryka. Uważał, że grób ten jest „świętym miejscem, do którego my, Niemcy, udajemy się na pielgrzymkę”.

Niemcy na podbitych ziemiach na Wschodzie planowali zakładać kolonie, jak np. na Gotengau na Krymie. Himmler zakładał, że na Wschodzie powstaną trzy duże kolonie. W każdym z tych rejonów miała zostać przeprowadzona operacja, którą eufeministycznie nazwał „germanizacją”. Jedna z tych kolonii miała objąć Leningrad i ziemie na południe od tego miasta, drugą planowano utworzyć na ziemiach północnej Polski, Litwy i południowo-wschodniej Łotwy, a trzecia miała obejmować Krym i żyzne rejony południowo-wschodniej Ukrainy. Kolonię tę Himmler chciał nazwać Gotengau, czyli „prowincją gocką”. Symferopol miał zostać przemianowany na Gotenburg. Himmler przyjmował, ze całkowita „germanizacja” Gotengau zajmie dwadzieścia lat. Pierwszym etapem miało być aresztowanie mieszkańców. Specjaliści z Głównego Urzędu do spraw Rasy i Osadnictwa SS (Rasse- und Siedlungshauptamt der SS, w skrócie RuSha) mieli następnie przeprowadzić pomiary ludzi, którzy mogli być użyteczni z powodów rasowych. Mężczyźni, kobiety i dzieci pochodzenia nordyckiego mieli zostać w Gotengau, natomiast Słowianie i inne grupy „nieprzydatne rasowo” miały zostać wypędzone z Krymu przez podlegające Himmlerowi służby bezpieczeństwa. Większość planowano zabić, pozostali natomiast mieli zostać niewolnikami. Po przeprowadzeniu tej operacji ludność nieprzydatną zastąpiliby etniczni Niemcy oraz osadnicy z SS, którzy mieszkaliby we wsiach obronnych wzdłuż granic Gotengau. Osiedla te miały być bastionami „żołnierzy rolników” (Wehrbauern), jasnowłosych, błękitnookich esesmanów oraz ich żon i dzieci (Heather Pringle, „Plan rasy panów”, Zysk i S-ka Wydawnictwo, Poznań 2009).

 

 

Bałkanizacja

 

Narody słowiańskie na Półwyspie Bałkańskim wzrosły, kulturowo się rozwinęły i zahartowały w ogniu wiekowych walk, jakie musiały staczać najpierw z Awarami, następnie z zastępami Karola Wielkiego, i w końcu z Turkami, Austriakami i Niemcami. Były to wojny o narodowy byt, o prawo do życia własnym życiem, wydzieranym przez ciągle zmieniających się zdobywców. Wydawało się, że proces zjednoczenia tych ziem i narodów rozpoczęty jeszcze przed I wojną światową, kończył rozdział dramatycznych dziejów Słowiańszczyzny południowej, lecz był to tylko pokój pozorny. Dla państw europejskich takich jak Niemcy pod szyldem UE, Anglia czy Rosja kwestia bałkańska jest nadal otwarta. Bałkany nie przestały być obszarem pożądania i ścierania się interesów tych państw.

Sarajevo, Grbavica 1992. Foto: bezpieczny-kraj.pl

W 1991 r. Jugosławia w wyniku krwawej wojny domowej rozpadła się na szereg niezależnych od siebie państw. W stosunku do Bałkanów proces rozpadu większej organizacji państwowej na mniejsze jednostki określany jest przez architektów UE mianem bałkanizacji. Jednak problemy w byłej Jugosławii rozpoczęły się jeszcze przed 1991 r. w Kosowie. Serbowie, którzy tam mieszkali, od kilku już lat uskarżali się na dyskryminację ze strony albańskiej większości. Już w 1988 r. w Jugosławii rozpoczęła się kampania na rzecz poddania Kosowa i Wojewodiny pod bezpośrednią kontrolę Serbów. Rok później została zniesiona autonomia Kosowa. Albańczycy gwałtownie protestowali. Natomiast Słoweńcy potraktowali to jako pretekst do wystąpienia z federacji. W dyskusji, która się wówczas wywiązała, Chorwaci poparli Słoweńców przeciwko Serbii i Czarnogórze. Konflikty zaostrzały się. Tylko Serbia i Czarnogóra chciały utrzymania silnej, scentralizowanej federacji. W Chorwacji wybuchła otwarta wojna, w której zginęło tysiące ludzi. Rozpad Jugosławii postępował szybko. We wrześniu 1991 r. Macedonia ogłosiła niepodległość, a w październiku Bośnia i Hercegowina. Serbowie i Czarnogórcy proklamowali powstanie nowego państwa, mniejszego państwa jugosłowiańskiego. W 1992 r. wojna przeniosła się na terytorium Bośni, gdzie struktura etniczna ludności była bardzo zróżnicowana, gdyż dwie piąte stanowili muzułmanie, jedną trzecią Serbowie, a jedną piątą Chorwaci.

W pierwszych dniach marca 1992 roku w Bośni i Hercegowinie odbyło się referendum, w którym zdecydowana większość głosujących (99,4%) opowiedziała się za wyjściem republiki z federacji jugosłowiańskiej i niepodległością, było to jednak niezgodne z ówczesną federalną konstytucją Jugosławii. Serbowie (około połowa ludności republiki) zbojkotowali referendum. 3 marca 1992 roku Bośnia i Hercegowina ogłosiła niepodległość. Bardzo szybko, bo już w kwietniu, została uznana przez wspólnotę międzynarodową za niepodległe państwo. Natychmiast wybuchły walki. W jednym z pierwszych starć naprędce zebrane oddziały bośniackie (policjanci, ochotnicy i członkowie lokalnych gangów mafijnych) odparły Armię Jugosłowiańską, która próbowała odzyskać kontrolę nad Sarajewem, nową stolicą Bośni. Rozpoczęło się oblężenie miasta, które trwało przez 3,5 roku.

Do Bośni wysłano siły pokojowe ONZ, które nadzorowały zawieszenie broni, a później tworzyły „strefy bezpieczeństwa” dla muzułmanów. W 1993 r. Serbowie kontrolowali 70 proc. terytorium Bośni. W kwietniu muzułmanie i Chorwaci zaczęli walczyć przeciwko sobie. Dopiero w grudniu 1995 r. w Dayton przy udziale mediatorów amerykańskich podpisano układ pokojowy. Bośnia została podzielona na federację chorwacko-muzułmańską i republikę Serbów bośniackich. Do Bośni wysłano siły NATO, które miały nadzorować wprowadzenie warunków pokoju. Dlaczego w Bośni są muzułmanie?

W 1463 r. Bośnia stała się prowincją turecką. Zabór turecki obejmował całą Bośnię, i sięgał aż do Sawy, Uny, a nawet do Kupy. Po drugiej stronie tych rzek byli Włosi, Węgrzy i Niemcy. Bośnia była przedmiotem spornym między Węgrami a państwem osmańskim. Bitwa pod Mohaczem w 1526 r. rozstrzygnęła spór na korzyść Turcji. Panowanie tureckie całym ciężarem przygniotło Bośnię. Bośnia jako jedyna pomiędzy słowiańskimi narodami, które zamieszkiwały Półwysep Bałkański, dochowała się znakomitych rodów, takich jak Jabłonowicze, Chranicze, Ostoicze, Bielacy, Kosacze, Brankowicze i inni. Lecz rody te dla zachowania swoich prerogatyw społecznych, przyjęły islam. Elita narodu, na którą oczy wszystkich były skierowane, przeszła do obozu nieprzyjacielskiego, i pozostawiła naród samemu sobie.

W pierwszych dniach marca 1992 roku w Bośni i Hercegowinie odbyło się referendum, w którym zdecydowana większość głosujących (99,4%) opowiedziała się za wyjściem republiki z federacji jugosłowiańskiej i niepodległością, było to jednak niezgodne z ówczesną federalną konstytucją Jugosławii. Serbowie (około połowa ludności republiki) zbojkotowali referendum. 3 marca 1992 roku Bośnia i Hercegowina ogłosiła niepodległość. Bardzo szybko, bo już w kwietniu, została uznana przez wspólnotę międzynarodową za niepodległe państwo. Natychmiast wybuchły walki. W jednym z pierwszych starć naprędce zebrane oddziały bośniackie (policjanci, ochotnicy i członkowie lokalnych gangów mafijnych) odparły Armię Jugosłowiańską, która próbowała odzyskać kontrolę nad Sarajewem, nową stolicą Bośni. Rozpoczęło się oblężenie miasta, które trwało przez 3,5 roku.

ONZ w Bośni i Hercegowinie 1994 roku. Foto: unic.un.org.pl

Do Bośni wysłano siły pokojowe ONZ, które nadzorowały zawieszenie broni, a później tworzyły „strefy bezpieczeństwa” dla muzułmanów. W 1993 r. Serbowie kontrolowali 70 proc. terytorium Bośni. W kwietniu muzułmanie i Chorwaci zaczęli walczyć przeciwko sobie. Dopiero w grudniu 1995 r. w Dayton przy udziale mediatorów amerykańskich podpisano układ pokojowy. Bośnia została podzielona na federację chorwacko-muzułmańską i republikę Serbów bośniackich. Do Bośni wysłano siły NATO, które miały nadzorować wprowadzenie warunków pokoju.

W 1990 r. prezydent Chorwacji od 1990 r., Franjo Tudjman, który kierował walkami przeciw Serbom w Bośni i Krainie, złożył publicznie oświadczenie. Stwierdził on, że „ustaszowskie Niezależne Państwo Chorwackie nie było tylko tworem faszystowskim, lecz także wyrazem stuletniej tęsknoty narodu chorwackiego za wolnym państwem”. Pierwszym państwem, które uznało niepodległość Chorwacji były właśnie Niemcy. Polityka niemiecka odnosiła triumf. Albowiem to właśnie Niemcy rozpoczęli kampanię polityczną, która doprowadziła do uznania przez państwa europejskie nowych republik, co niektórzy interpretowali jako potwierdzenie ich hegemonii w tym rejonie, lecz również wykazywało to, jak wielkie wpływy mają Niemcy w UE. Polityka niemiecka na Bałkanach doprowadziła do wielkiego dramatu Słowian, którzy walczyli przeciwko sobie.

„Divide et impera”, dziel i rządź, siej niezgodę, abyś mógł łatwiej rządzić. Zasada ta była z powodzeniem stosowana od XVI w. przez Niemców na Bałkanach, i jest również stosowana z powodzeniem współcześnie.

 

 

Loże narodowe są podporządkowane Wielkiej Loży Anglii

 

Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że politykę zagraniczną Polski robi masoneria, to jasne się staję, że „okazanie solidarności” Wielkiej Brytanii jest gestem masońskim, braterstwem masońskim. Zamach Stanu dokonany przez Piłsudskiego był wielką tragedią dla Narodu Polskiego. Istotny wpływ na ten zamach wywarła polska masoneria. Bolesław Czachor w książce „Diaboliczny kult Piłsudskiego”, Poznań 2012, pisze, że „za zamachem stanu stał w istocie wpływ polityki brytyjskiej, która w tym samym mniej więcej czasie spowodowała podobne zamachy na Litwie i w Estonii”.

Tarcza Wielkiej Loży Anglii. Foto: glpaioof.org

Wielka Loża Anglii przyznała sobie tytuł Macierzystej Loży Świata. Loże narodowe są podporządkowane Wielkiej Loży Anglii (poniżej). Tadeusz Cegielski, mason Wielkiej Narodowej Loży Polskiej w 1997 r. powiedział, że „loże masońskie muszą spełniać międzynarodowe kryteria, które spisali i narzucili całemu światu Anglicy. Są bardzo surowe i bardzo sformalizowane”.

Obóz Piłsudskiego zgotował Narodowi Polskiemu tragedię września 1939 r. Anglicy swoje cele w Polsce zrealizowali, i realizują masonami z Wielkiej Loży Narodowej Polski. Jest to wielkie niebezpieczeństwo dla Polski. To masoneria uczyniła Polskę „służebnicą cudzą”.

Według PiS, Wielka Brytania dla Polski jest sojusznikiem nr 1. W dniu 29 stycznia 2016 r. w Sejmie RP szef MSZ Witold Waszczykowski przedstawiając informację o zadaniach polskiej polityki zagranicznej m.in. powiedział: „Będziemy utrzymywać dialog i regularne konsultacje na różnych szczeblach z najważniejszymi partnerami europejskim – w pierwszej kolejności z Wielką Brytanią, z którą łączy nas nie tylko rozumienie wielu ważnych elementów agendy europejskiej, ale także podobne podejście do problemów bezpieczeństwa europejskiego” (http://www.tvn24.pl).

 

 

Tarcza Wielkiej Loży Anglii

 

Jednym z symboli Wielkiej Loży Anglii jest tarcza z różnymi napisami i rysunkami. U góry tarczy umieszczono trzy ogniwa łańcucha niewolniczego, które mogą oznaczać, że wolność będzie ograniczona lub wątpliwa; poniżej wszystkowidzące oko, które oznacza całkowitą kontrolę ludzi (Absolut*). Brzeziński podczas odczytu w 2012 r. w Warszawie na temat kontroli informacji między innymi powiedział, że opór ludności przed zewnętrzną kontrolą podsycany przez populistyczny aktywizm jest zagrożeniem na drodze do Nowego Porządku Świata. Brzeziński stwierdził, że tego typu wywrotowe „polityczne globalne przebudzenia” grożą planom wprowadzenia światowego rządu; po lewej stronie tarczy umieszczono gołąbka pokoju – wieczny pokój; po prawej ul, czyli porządek świata oparty zostanie na życiu pszczół w ulu; na pasku znajduje się następujący napis: braterstwo, miłość, prawda, a na samym dole napis życzliwość lub łaskawość; w środku otwarta dłoń, na której leży serce, serce na dłoni – ufać ludziom, być prostodusznym, szczerym, otwartym na innych, lub serce na dłoni może oznaczać krwawe ofiary, jak u Inków. Lewa strona serca jest zaczerwiona. Wyznawana przez masonów prawda, nie jest prawdą chrześcijan. W starożytnej Grecji prawdą był Hades, bóg piekieł. Masońska prawda to pogański system arystokratyczno-niewolniczy.

Przedstawiony na tarczy gołąbek oznacza pokój wcielany doktryną „Pax Americana”. Zaangażowanie państw NATO w wojny lokalne i zbrojnie interwencje w różnych regionach świata stanowi jedną z głównych form realizacji celów „Pax Americana”. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania kierując się tą doktryną wykreowały się obrońcą „wolnego świata” i roszczą sobie „prawo” interwencji wszędzie tam, gdzie ich interesy są zagrożone. Doktryna „Pax Americana” opiera się na rzymskiej doktrynie cesarza Oktawiana Augusta „Pax Romana”, która oznaczała podbijanie państw oraz obrony stanu posiadania. Doktryna ta opierała się na gwałcie fizycznym i okrucieństwie. Stany Zjednoczone również podbiją państwa i wprowadzą w nich pokój na warunkach amerykańskich. Przykładem niech będzie Libia, Irak i inne państwa.

Doktryna rzymska „Pax Romana” opierała się na gwałcie fizycznym i okrucieństwie – pisze prof. Zimmermann – oglądanie krwi i mąk walczących na arenach gladiatorów oraz słuchanie jęków umierających skazańców było dla Rzymian symbolem władzy i podstawą funkcjonowania imperium”. Śmierć była spektaklem. Wiele morderstw (Agrypiny czy Kaliguli) i samobójstw (Nerona) było specjalnie wyreżyserowanych dla publiczności. Historyk starożytności dr Urlich Huttner z Uniwersytetu w Lipsku zauważa, że samobójstwo Katona Młodszego, Seneki czy cesarza Otona zainspirował platoński opis śmierci Sokratesa. Takie rozstania z życiem dodawały chwały, a ponieważ wykonywane były często z rozkazu władcy, dowodziły też jego tyranii. W ten sposób zacierała się granica między rzeczywistością, teatrem a polityką, ale rzeczywistość tak była okrutniejsza niż literatura (Agnieszka Krzemińska, „Ach, jak przyjemnie nabijać jest na pal…”, „Polityka”, 19-09-2009).

Gołąbek na tarczy trzyma w dziobie liść laurowy. W starożytności liść laurowy zdobił czoła zwycięzców starożytnych igrzysk oraz rzymskich Cesarzy. Czyżby był symbolem powrotu cesarstwa?

 

————————————————

 

*Absolut. Roger Geraudy (1913-2012), teoretyk komunizmu, powiedział, że absolut, to nie Bóg, lecz imię ludzkie. Współcześnie twierdzi się, że „Platon był „bożym wysłannikiem”, i jego posłannictwem było „założenie królestwa bożego na ziemi” (Platon, „Listy”, ze wstępu Marii Maykowskiej, PWN 1987). Absolutem jest więc filozofia Platona.

Architekci nowego porządku świata zachęcają: „O człowieku. Zwróć się ku Absolutowi, gdyż on jest twoim przeznaczeniem” (Amedeus Voldben, „Wielkie przepowiednie losów ludzkości”, Wydawnictwo Wojciech Pogonowski, 1994).

Według chińskiego taoizmu, człowiek ma wyrzec się wszystkich atrakcji świata, wszystkich rzeczy zewnętrznych, siebie samego i oddać się Absolutowi, czyli pod całkowitą niewolę.

 

 

Porządek społeczno-polityczny według porządku w ulu

 

Przedstawiony na tarczy ul pszczeli oznacza porządek społeczno-polityczny, według porządku w ulu. Wergiliusz (Publius Vergilius Maro, żył w latach 70-19 przed Chrystusem) był rzymskim poetą, w dziełach swych zapowiadał powrót złotego wieku. Wergiliusz był popularyzatorem idei orfickich, stoickich i pitagorejsko-platońskich. Zgodnie z doktryną orfizmu, która zawarta była w nauce Pitagorasa, wierzył w cykliczne odnawianie się świata. Z filozofii pitagorejskiej i platońskiej przyjął teorię reinkarnacji. Poeta znajdował się pod dużym wpływem pitagorejczyków. Widziano w nim mędrca, który poznał tajemnice boskie. Uważano go za proroka, a lud czcił go jako potężnego maga, czarodzieja i cudotwórcę. Jego imię pochodziło od wyrazu virga, co oznaczać miało różdżkę czarodziejską.

Wizję swojego państwa oparł na roju pszczół. Życie pszczół w ulu jest bowiem w jego ujęciu wzorem takiego państwa i społeczeństwa, w którym wiele jednostek pracuje we wzajemnym powiązaniu i pełnej harmonii dla dobra całości. W ulu wszystko jest dobrem wspólnym i wszystkich obowiązują te same prawa. Wszystkie pszczoły ożywia jednakowe przywiązanie do wspólnoty i dlatego zawczasu starają się zgromadzić potrzebne dla całej społeczności zapasy na zimę. Wspólnota pszczół, nad którą panuje Jowisz (gr. Zeus) jest idealnym wzorem życia społeczno-politycznego. Jowisz był bogiem potężnym i podlegała mu cała przyroda, świat i ludzie, a jego wola była równoznaczna z przeznaczeniem. Wergiliusz wierzył w przeznaczenie i w „Eneidzie” stanowi ono podstawę wszelkich faktów, ocen, wzorów i norm ludzkiego działania (Józef Sieroń, „Myśl filozoficzna Wergiliusza”, Meander, nr 7-8, PWN, Warszawa 1988). Ul i pszczoły były symbolem Merowingów. Pszczoła jest prekursorem francuskiego herbu Fleur-De-Lys.

Wergiliusz był pod wielkim wpływem filozofii Platona, od którego pochodzi pomysł porównania społeczeństwa z rojem pszczół.

 

 

Towarzystwo Fabiańskie

 

Obok Wielkiej Loży Anglii, działa Towarzystwo Fabiańskie (Fabian Society), loża masońska założona w 1883 r. w Londynie o zabarwieniu socjalistycznym, o dużych wpływach politycznych. Nazwa pochodzi od rzymskiego konsula, dwukrotnego dyktatora Fabiusa cunctatora (zwlekającego). W drugiej wojnie punickiej unikał walnej bitwy z Hannibalem. Przyjął strategię nękania i osłabiania przeciwnika. W 209 r. p.n.e. zdobył Tarent. Towarzystwo Fabiańskie wywiera duży wpływ na politykę państw na całym świecie.

Herb Fabian Society: „Wilk w owczej skórze”. Foto: en.wikipedia.org. „Ukradkiem, intrygą, subwersją i oszustwem, by nigdy nie nazywać socjalizmu swoim właściwym imieniem” – George Bernard Shaw

 

 

Założyciele Fabian Society

 

24 października 1883 roku, w Londynie, grupa 17 bogatych socjalistów zebrała się, aby przedyskutować „Drużynę Nowego Życia”, która opierała się na pismach uczonego Thomasa Davidsona, by rozpocząć jakiś rodzaj zakonu monastycznego. W skład grupy weszli: George Bernard Shaw (1864-1926), wolnomyślicielski marksistowsko-ateistyczny pisarz, którego sztuki zawierały socjalistyczne odniesienia, ideologię, której poszukiwał po wysłuchaniu przemówienia amerykańskiego ekonomisty Henry’ego George’a w 1882 r. i czytania Das Kapital Marksa; Graham Wallas, klasyczny uczony; Sidney James Webb (1859-1947), urzędnik państwowy, który był najbardziej wpływowym socjalistą w kraju; Edward Pease; Havelock Ellis; Frank Podmore; Annie Besant; John Galsworthy; R. H. Tawney; G.D.H. Cole; Harold Laski; Israel Zangwill (1864-1926), żydowski dramatopisarz i powieściopisarz, który w 1910 r. Napisał spektakl „The Melting Pot”, który był propagandową grą pokazującą, jak Amerykanie dyskryminowali Blacks i Żydów; i Israel Cohen, żydowski pisarz. Niektórzy z tych ludzi byli także członkami Towarzystwa Badań Fizycznych, organizacji zajmującej się badaniami spirytystycznymi, która powstała w 1882 roku.

W dniu 7 listopada 1883 r. Grupa ta spotkała się w celu omówienia utworzenia organizacji, „której ostatecznym celem będzie odbudowa społeczeństwa zgodnie z najwyższymi możliwościami moralnymi”. Podzielono je jednak na dwie frakcje, a 4 stycznia 1884 r. jedna z frakcji utworzyła grupę znaną jako Towarzystwo Fabiańskie. 25 stycznia jeden z członków, J.G. Stapleton, wygłosił swój pierwszy wykład zatytułowany „Warunki społeczne w Anglii, z perspektywą rekonstrukcji społecznej lub rozwoju”.

Druga frakcja, znana jako „Drużyna Nowego Życia”, kontynuowała prace przez 15 lat w Davidson, z członkami takimi jak J. Ramsey MacDonald (który później został premierem), Edward Carpenter i Havelock Ellis.

 

 

Członkowie

 

Słynny symboliczny witraż w Towarzystwie Fabian. Napis brzmi: „niech będzie bliżej pożądania serca”, w odniesieniu do dwóch postaci uderzających w kulę ziemską. Wilk w owczej skórze jest bezczelnie umieszczony między nimi, prawie jakby chciał powiedzieć: „zobacz, jak bezczelnie możemy sobie na to pozwolić”. Foto: acting-man.com

Do towarzystwa Fabiańskiego należało wielu polityków, okultystów, którzy byli członkami lóż masońskich: Edward Carpenter (1844-1929), który był poetą, filozofem i działaczem na rzecz prawa homoseksualistów; Walter Crane (1845-1915) angielski grafik i ilustrator należący do ruchu artystycznego prerafaelitów; Herbert Burrows (1845-1922), członek okultystycznego bractwa Stella Matutina, Angielskiego Towarzystwa Różokrzyżowców, Towarzystwa Fabiańskiego i Partii Pracy; John Maynard Keynes, 1. baron Keynes (1883-1946), angielski ekonomista, twórca teorii interwencjonizmu państwowego w dziedzinie ekonomii i finansów państwowych. Był homoseksualistą i mimo że prawo brytyjskie zakazywało kontaktów homoseksualnych, prowadził w latach 1901-1915 częściowo zaszyfrowane pamiętniki, w których opisywał ze szczegółami swoje stosunki z kilkudziesięcioma partnerami. W 1925 r. Keynes ożenił się z Lidią Łopokową, tancerką Ballets Russes Siergieja Diagilewa. 42-letni ekonomista zakochał się po raz pierwszy w życiu w kobiecie, z którą poznał się w 1921 r. Jednym z głównych celów utworzenia Unii Europejskiej było stworzenie możliwości bogacenia się. Ten cel miał również wymiar polityczny. Chodziło oto, by oderwać ludzi od religii, rodziny, tradycji i państwa. John Keynes ten temat powiedział, że „jak niegroźny staje się człowiek, kiedy umożliwi się mu pogoń za bogactwem” (Thomas Hugh, „Europa”, Warszawa 1998); Annie Wood Besant (1847-1933), angielska teozofka, feministka, pisarka. Była drugą przywódczynią Towarzystwa Teozoficznego (po Helenie Bławatskiej). Herbert George Wells (1866-1946) dołączył do towarzystwa w lutym 1903 roku. W swoim pierwszym wykładzie powiedział, że Państwo Światowe jest koniecznością. Autor gatunku science fiction „Wojna światów” i „Wehikuł czasu”.

Logo Fabian Society: „Żółw błotny”. Foto: acting-man.com

Po koniec XIX w. został założony Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku. W latach dwudziestych XX w. przywódcą tej tajnej organizacji był laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1925 r. Anglik William Butler Yeats, który wcześniej należał do wspomnianego wyżej bractwa Stella Matutina. Do Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku należało wielu przedstawicieli ówczesnej elity intelektualnej. William Butler Yeats był zwolennikiem feudalizmu i z pełnym przekonaniem pisał:

„…arystokratyczna cywilizacja w swej najdoskonalszej formie, hierarchiczna w każdym szczególe, petenci tłoczący się o świcie u drzwi wielkich ludzi, wielkie bogactwa w nielicznych rękach, a wszystko zależy od niewielu, aż po samego Władcę, który odpowiada tylko przed Bogiem, a wszędzie na Dworze, w rodzinie, nierówność stanowi prawo” (Francis King, „Szatan i swastyka. Okultyzm w partii nazistowskiej”, Wydawnictwo Axis, Poznań 1996).

 

 

Cele polityczne

 

Towarzystwo Fabiańskie dążyło do powolnego przejścia własności rolnej i całej produkcji w ręce państwa. Głównymi inicjatorami byli Sidney (1859-1947) i Beatrice Webb (1858-1943), którzy byli gorącymi zwolennikami ZSRR.

Beatrice Webb. Foto: spartacus-educational.com

Sidney Webb był wiodącą postacią w Towarzystwie Fabiańskim. Uważał, że kapitalizm stworzył niesprawiedliwe i nieefektywne społeczeństwo. Członkowie, jak Edward Carpenter, Annie Besant, Walter Crane i George Bernard Shaw, zgodzili się, że ostatecznym celem grupy powinna być rekonstrukcja „społeczeństwa zgodnie z najwyższymi możliwościami moralnymi”. Beatrice również podzieliła te poglądy, a także dołączyła do grupy.

Sidney Webb założył „London School of Economics” w 1895 roku, która stała się filią Uniwersytetu Londyńskiego. Wśród jego głównych współpracowników: Fundacja Rockefellera, Carnegie United Kingdom Trust i pani Ernest Elmhirst, wdowa po partnerze J. P. Morgana Willard Straight, który założył magazyn socjalistyczny Nowa Republika. W 1912 r. Webb założył niezależne czasopismo „The New Statesman”, a później stał się liderem w Partii Pracy, pisząc o Pracy i Zakonie Społecznym w 1918 r. Miał kilka urzędów politycznych i był uczniem Johna Stuarta Milla, który służył jako Sekretarz brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej.

W 1923 r. Sidneya Webba wybrano do reprezentowania Partii Pracy w okręgu Seaham. Webb wygrał wybory, i kiedy Ramsay MacDonald został pierwszym brytyjskim premierem Partii Pracy w 1924 r., mianował Webba na stanowisko prezesa zarządu Handlu. Webb opuścił Izbę Gmin w 1929 roku, kiedy otrzymał tytuł Barona Passfield. W Izbie Lordów Webb był Sekretarzem Stanu w Koloniach w drugim labourzystowskim rządzie MacDonalda. Jednak, co do zasady, Beatrice odmówiła przyjęcia tytułu Lady Passfield.

W 1932 małżeństwo Webb odwiedziło Związek Radziecki. Choć byli niezadowoleni z braku wolności politycznej w kraju, to byli pod wrażeniem szybkiej poprawy usług zdrowotnych i edukacyjnych oraz zmian, jakie zaszły w celu zapewnienia kobietom równości ekonomicznej i politycznej. Kiedy wrócili do Wielkiej Brytanii, napisali książkę o eksperymentach ekonomicznych mających miejsce w ZSRR, zwanych sowieckim komunizmem: „Nowa cywilizacja” (1935). W książce przewidywali, że „społeczny i ekonomiczny system planowanej produkcji na użytek społeczny” Związku Radzieckiego ostatecznie rozprzestrzeni się na cały świata. Dodali, że mają nadzieję, że stanie się to poprzez reformę, a nie rewolucję.

Pomimo stalinowskich czystek i paktu niemiecko-sowieckiego, małżeństwo nadal popierało sowiecki eksperyment gospodarczy, a w 1942 opublikowali „The Truth About Soviet Russia”.

Bernard Shaw (1856-1950), który głosił ochronę zwierząt, wegetarianizm, pacyfizm, w 1925 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Był zwolennikiem eugeniki. Cytat z „DNA – tajemnica życia” autorstwa Jamesa D. Watsona oraz Andrew Barry’ego: „Do grona jej gorących zwolenników należał też George Bernard Shaw, który napisał: „obecnie nie istnieje żadna rozsądna wymówka, by nie zaakceptować faktu, że nic—poza religią eugeniki—nie jest w stanie uratować naszej cywilizacji”. Był jednym z dziennikarzy, którzy brali udział w tuszowaniu sprawy Wielkiego Głodu w mediach zachodnich*. Shaw był gorącym zwolennikiem filozofii Friedricha Nietzschego. W tworzonej przez siebie filozofii uwzględniał istnienie „siły życiowej”, która miała być bodźcem do osiągnięcia stanu nadczłowieczeństwa tożsamego z życiem w harmonii. W 1931 r. był uroczyście witany w Moskwie.

Sekretnym celem Towarzystwa Fabiańskiego było stworzenie bezbożnego, bezklasowego, socjalistycznego społeczeństwa, które było poświęcone ostatecznemu zwycięstwu socjalizmu, co naprawdę oznaczało – komunizm.

Delegaci PPS na kongres II Międzynarodówki. Londyn 1896. Siedzą od lewej: Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejewski, Józef Piłsudski, Aleksander Dębski. Stoją: Bolesław Miklaszewski, Witold Jodko-Narkiewicz. Foto: pl.wikipedia.org.

Takim państwem był ZSRR. W 1891 r. Fabianie związali się z Drugą Międzynarodówką Socjalistyczną (utworzoną w 1889 r.) i pomogli ustanowić demokratyczne państwo socjalistyczne w Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu I wojny światowej międzynarodowy ruch socjalistyczny podzielił się na dwa nurty: związany z partią bolszewicką, z inicjatywy której utworzono tzw. III Międzynarodówkę (z której później wyłoniła się trockistowska IV Międzynarodówka.), oraz niezależny, międzynarodowy ruch socjalistyczny, w ramach którego działała Międzynarodówka Socjalistyczna. Do wybuchu I wojny światowej odbyło się 9 zjazdów II Międzynarodówki. Z Polski w zjeździe w Londynie w 1896 r. udział wzięli delegaci PPS: Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejewski, Józef Piłsudski, Aleksander Dębski, Bolesław Miklaszewski, Witold Jodko-Narkiewicz.

Fabianie pracowali nad nowym porządkiem świata, indoktrynując młodych uczonych, którzy ostatecznie osiągnęli władzę na różnych stanowiskach politycznych na całym świecie; infiltrując instytucje edukacyjne, agencje rządowe i partie polityczne. Ich strategię nazwano „doktryną nieuchronności gradualizmu”, co oznaczało, że ich cele będą stopniowo osiągane. Tak stopniowe, że nikt nie zauważy, ani „bez naruszenia ciągłości lub nagłej zmiany całego problemu społecznego”. Stąd w nazwie Fabian Society „zwlekający”. Sekretem była ewolucja, a nie rewolucja, lub to, co Webb nazwał „przenikaniem”. Shaw (którego kochanka, Florence Farr (poniżej), była wiedźmą w Zakonie Złotego Brzasku), ujawnił, że ich celem było osiągnięcie poprzez „ukrycie, intrygę, subwersję i oszustwo polegające na tym, by nigdy nie nazywać socjalizmu swoim właściwym imieniem”(Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

 

 

Symbole

 

Socjalizm fabiański używa stopniowej zmiany w długim okresie czasu, aby powoli przekształcać państwo zamiast używać gwałtownej rewolucji dla zmian. Zasadniczo jest to socjalizm z ukradkiem. Żółw chodzi powoli, ale zawsze dochodzi do celu. Dlatego symbolem międzynarodowym Towarzystwa Fabiańskiego jest żółw błotny, wyglądający jak przytulanka, aż do rozważenia towarzyszącego mu napisu: „Kiedy uderzę, mocno uderzę”. Logo Towarzystwa Fabiańskiego przedstawia wilka w owczej skórze „Ukradkiem, intrygą, subwersją i oszustwem, by nigdy nie nazywać socjalizmu swoim właściwym imieniem” – George Bernard Shaw.

 

Socjalizm w Anglii

 

Premier Clement Attlee, który pokonał Churchilla w wyborach w 1945 r., ustawił Wielką Brytanię na socjalistycznej ścieżce przewidzianej przez Fabianów. Za jego kadencji nastąpiła fala nacjonalizacji, a państwo zaczęło prowadzić różne gałęzie przemysłu. Nic dziwnego, że w latach 70. XX w. brytyjska gospodarka była bliska całkowitego upadku. Wielka Brytania została zszokowana jednym uderzeniem po drugim, inflacja wzrosła i kiedy potężne gałęzie przemysłu stały się cieniem ich dawnych „ja”. Nawet wywózka śmieci już nie działała, które zaczęły gromadzić się stertami na ulicach. Brytyjczycy wybrali Margaret Thatcher w 1979 roku.

W szczytowym okresie w 1946 r. Towarzystwo Fabian posiadało 8 400 członków w 80 lokalnych działach. Wśród ich członków: Bertrand Russell (filolog, matematyk i filozof), (Pandit) Motilal Nehru (ojciec pierwszego premiera Indii, Jawaharlal Nehru i przywódca ruchu niepodległościowego, który założył Swaraj, czyli partię „samorządną”), i Ramsey MacDonald (premier Anglii w 1924, 1929-35). Prawie połowa wszystkich przedstawicieli Partii Pracy parlamentu w Izbie Gmin była członkami, podobnie jak większość przywódców partyjnych.

 

 

Fabian Society w USA

 

W 1905 r. w USA Towarzystwo Fabiańskie założono w Rand School of Economics w Nowym Jorku. 12 września 1905 r. pięciu Fabianów spotkało się w restauracji Peck’s na nowojorskim Dolnym Manhattanie: Upton Sinclair (znany autor i socjalista), Jack London, znany prozaik, i członek Bohemian Grove, ks. Thomas Wentworth Higginson (unitarny minister ), JG Phelps Stokes i Clarence Darrow (legendarny prawnik). Włączyli Międzyuczelniane Towarzystwo Socjalistyczne, w celu promowania „inteligentnego zainteresowania socjalizmem wśród mężczyzn i kobiet w college’u” i ustanowili oddziały na Harvardzie, Princeton, Columbia, New York University i University of Pennsylvania. Ich prawdziwym celem było rozpoczęcie de-chrystianizacji Ameryki. Jednym z członków założycieli był John Dewey, ojciec postępowej edukacji, którego filozofia składała się z „ateizmu, socjalizmu i ewolucji”. W 1921 r. zmienili nazwę na Liga Demokracji Przemysłowej, której celem było „edukacja na rzecz nowego społeczeństwa, zlecenie oparte na produkcji do użytku, a nie na zysk”. Założyli sieć składającą się z 125 oddziałów.

Premier Clement Attlee, który pokonał Churchilla w wyborach w 1945 r., ustawił Wielką Brytanię na socjalistycznej ścieżce przewidzianej przez Fabianów. Foto:
acting-man.com

Socjalizm i jego bardziej ekstremalna forma, komunizm, są wynalazkami tych samych głębokich sieci państwowych, które kontrolują wszystkie zachodnie „kapitalistyczne” państwa. Karol Marks był prowadzony przez Mosesa Hessa, który był także mentorem Theodora Herzla, założyciela syjonizmu. Wszyscy byli Żydami i masonami. Wszyscy bolszewicy byli także Żydami, finansowanymi przez zachodnich bankierów, takich jak Warburg. (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Towarzystwo Fabiańskie odegrało istotną rolę w zaprowadzeniu w Rosji i Europie środkowej komunizmu. Dokumenty towarzystwa są utajnione, a osoby, które się nim interesują ginęli w niewyjaśnionych okolicznościach .

—————————————————————————–

*Wielki głód na Ukrainie, Hołodomor (dosł. zamorzenie głodem), klęska głodu w latach 1932–1933 w ZSRR, która szczególne nasilenie przybrała na terytorium ówczesnej Ukraińskiej SRR (dzisiejsza Ukraina wschodnia i centralna) – konsekwencja wprowadzonej przez kierownictwo WKP(b) i władze państwowe ZSRR polityki przymusowej kolektywizacji rolnictwa i bezwzględnej egzekucji przez organy państwowe ZSRR narzuconych chłopom obowiązkowych.

Według różnych szacunków spowodował śmierć około 6–10 milionów ludzi, z czego minimum 3,3 mln na terytorium Ukraińskiej SRR. W latach 1921–1947 wskutek trzech klęsk głodu (w 1921–1923, 1932–1933 i 1946–1947) życie straciło około 10 milionów mieszkańców Ukrainy.

 

 

Lojalność, uczciwość i honor zachodnich sojuszników

 

Polska po doświadczeniach rządów sanacji, okropnościach II wojny światowej, tragedii Powstania Warszawskiego, Teheranu, Jałty i komunizmu, musi być czujna w stosunku do polityki Wielkiej Brytanii. Wielka Brytania już kilka razy zdradziła Polskę, i zawsze zdradzi.

USA i Anglia szły na daleko posunięte ustępstwa względem ZSRR. W dniach 24-30 marca 1942 r. premier RP Władysław Sikorski przebywał z oficjalną wizytą w Waszyngtonie. Podczas rozmów z Rooseveltem powiedział, że uznanie zachodniej granicy ZSRR uczyni z Polski łatwą zdobycz dla tego państwa. Dodał, że pomoc dla ZSRR nie powinna oznaczać zgody na jego terytorialną ekspansję, tym bardziej, że jest ona sprzeczna z Deklaracją Narodów Zjednoczonych. 26 kwietnia tego samego roku rząd angielski uznał zachodnie granice ZSRR na obszarze dawnych państw bałtyckich i Rumunii. Przeciw takiemu stanowisku Anglików zaprotestował Sikorski, który odebrał to, jako przyzwolenie na uznanie wszystkich radzieckich aneksji w Europie Wschodniej.

Teheran, 28 XI-1 XII 1943. Od lewej: Józef Stalin, Franklin D. Roosevelt, W. Churchill. fot. AP źródło wikipedia.pl

Na konferencji w Teheranie, odbytej w dniach od 28 listopada 1943 do 1 grudnia 1943 roku przez przedstawicieli Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Związku Sowieckiego, gdzie zapadły niepomyślne decyzje w sprawie polskich granic wschodnich. Granica wschodnia Polski została przyrzeczona marszałkowi Stalinowi przez Churchilla i Roosevelta według biegu linii Curzona z roku 1919. Decyzje w sprawie zmian granic Polski przez Wielką Brytanię, ZSRR i USA podjęte bez zgody Rządu RP na uchodźstwie były pogwałceniem zasad Karty Atlantyckiej i polsko-brytyjskiej umowy sojuszniczej.

Sprawa Teherańskiej konferencji była, a częściowo i pozostała nie ogłoszona, była nieznana w każdym razie Rządowi Polskiemu w Londynie, i była utrzymywana w najściślejszej tajemnicy przez Rządy i Sztaby Alianckie. Rząd Polski i razem z nim Sztab Naczelnego Wodza w Londynie w dalszym ciągu prowadził swoje sprawy, również i sprawę Armii Krajowej w Polsce tak, jak gdyby nic doniosłego nie zaszło w sytuacji międzynarodowej i w sytuacji Rządu Polskiego w Londynie” (Płk Leon Mitkiewicz, „Powstanie Warszawskie”, Instytut Literacki w Paryżu w 1962 r.).

Na konferencji w Jałcie (od 4 do 11 lutego 1945) Alianci oddali Polskę pod strefę wpływów ZSRR. Czy po to, aby zaprowadzić w Polsce komunizm? Czyli polityka angielska była pod wpływem Fabian Societ.

Konferencja w Jałcie 4-11 II 1945. Od prawej: Józef Stalin, Franklin Delano Roosevelt, W. Churchill. Fot. AP źródło: wikipedia.pl

Żołnierze polscy walczyli na wszystkich frontach II wojny światowej, a lotnicy polscy przyczynili się walnie do zwycięstwa Anglików w bitwie o Anglię z Niemcami. Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej na Emigracji, Arciszewski, w przeddzień konferencji w Jałcie mówił: „Chodzi o to, że w rzeczywistości nie ma już szczerych stosunków międzynarodowych. Są tylko przejawy siły. Jeśli pokój w Europie ma być trwały, musi być oparty na zasadach sprawiedliwości, poszanowania prawa, dobrym sąsiedztwie między państwami w stosunkach międzynarodowych”. W telegramie wysłanym do Roosevelta błagał: „Chcę wierzyć, że istotne wolności będą zagwarantowane mojemu narodowi”.

 

Churchill i Roosevelt bez żadnych skrupułów oddali Polskę we władanie Stalinowi. Następnie wykluczono Polskę z uroczystości na Monte Cassino oraz z konferencji w San Francisco, w czasie której tworzono ogólny zarys Karty Narodów Zjednoczonych.

Melchior Wańkowicz w książce „Monte Cassino” pisał: „W dniu 15 marca 1945 r., w dziesięć miesięcy po bitwie o Monte Cassino odbyła się uroczystość związana z odbudową miasta. W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele rządu włoskiego z premierem Bonomi na czele, ambasador USA Kirk, minister pełnomocny W. Brytanii Hopkinsom, ambasador francuski de Mousville i sowiecki Kostylew. Polacy nie zostali zaproszeni. Dalej: – Pierwsza flaga, jaka zawisła na Monte Cassino, była polska. Teraz są wszystkie – nie ma polskiej”.

W kwietniu 1945 r. rozpoczęła się w San Francisco konferencja, w czasie której tworzono ogólny zarys Karty Narodów Zjednoczonych. Konferencja odbyła się tuż po uroczystościach na Monte Cassino. Polska na konferencję nie została zaproszona. Rząd Polski w Londynie protestował przeciw wykluczeniu Polaków z tej konferencji.

 

 

Agent brytyjski

 

Józef Retinger (pierwszy z lewej) był jednym z zaufanych ludzi premiera i naczelnego wodza gen. Władysława Sikorskiego

Podczas II wojny światowej bardzo duży, zakulisowy, wpływ na rząd Polski w Londynie, i na podejmowane przez niego decyzje w sprawie polskiej polityki wywierał Józef Hieronim Retinger, który był Żydem polskim zamieszkującym stale w Londynie. Podczas antykatolickiej, masońskiej rewolucji w Meksyku był doradcą politycznym przy czerwonych rządach. Odegrał również jakąś rolę przy zbuntowanym szejku Arabów północno-afrykańskich. Był masonem i agentem angielskim. Po ewakuacji Rządu Polskiego z Angers, Retinger przyjechał po generała Sikorskiego i zabrał go samolotem do Londynu. Sikorski mianował go charge d’affaires ad interim w Moskwie pomiędzy paktem lipcowym, a przyjazdem tam ambasadora Kota. W podróżach gen. Sikorskiego zawsze brał udział Retinger. Podczas ostatniej podróży gen. Sikorskiego do Kairu, gdzie przebywał w dniach 27 maja do 3 lipca 1943 r., w otoczeniu generała po raz pierwszy brakowało Retingera. Kulisy zbrodni nigdy nie zostały wyjaśnione.

Jest zdumiewającym faktem, że Retinger wyjeżdżał z Londynu do Warszawy latem 1944 roku, gdzie odbywał konferencje ze wszystkimi politykami oraz z dowódcami AK. Wyjechał z Warszawy na kilka dni przed wybuchem powstania. Czyżby o wybuchu powstania zadecydowała angielska masoneria.

 

 

Komitet 300

 

Anglicy wpływają też na politykę globalną przez Komitet 300. Globalną politykę prowadzi organizacja która nazywa się KOMITET 300. Członkowie tego komitetu nazywają siebie Olimpiadami (ci, który siedzą na Olimpie – bogowie). KOMITET 300 jest rządem światowym.

Organizacja ta powstała pod koniec XIX wieku w ramach globalnych planów angielskiego polityka Cecil Rhodesa (1853-1902), który wzbogaciwszy się w płd. Afryce, dostał się w 1881r. do parlamentu Przylądka Dobrej Nadziei, a w latach 1890-96 został jej prezydentem. Finansowany przez NM Rotschild&sons Cecil Rhodes wykupił w 1888 roku wszystkie akcje wydobycia diamentów w okolicy Kimberley. Jego monopol na dostawy diamentów na światowe rynki został przypieczętowany w 1889 roku w ramach partnerstwa strategicznego z siedzibą w Londynie Diamond Syndicate, z którą zgodził się kontroli podaży świecie w celu utrzymania wysokich cen. Cecil Rhodes był jednym z najbardziej konsekwentnych bojowników imperializmu angielskiego. Cały swój majątek przeznaczył na urzeczywistnienie panowania brytyjskiego nad światem. Dlatego główny skład KOMITETU 300 jest związany z Anglią. Komitetowi przewodzi monarcha angielski, obecnie królowa Elżbieta II.

Organizacje, które zakulisowo sterują polityką światową: Bildenberg, Komisja Trójstronna, Zakon Scull and Bines, Rycerze Templariusze, Międzynarodówka Socjalistyczna, Fabian Society, Klub Ateistyczny, Uniwersalna Masoneria, Światowa Rada Kościołów, Uniwersalny Syjonizm, Rada Stosunków Międzynarodowych z USA (CFR), Królewski Instytut Spraw Zagranicznych (RIIA) i wiele innych (Prof. Maciej Giertych, „Klub 300”, Myśl Narodowa, nr 17 (25), luty 1995 r.).

 

 

Piątka Anglików, która pokochała marksizm

 

W związki z zamachem na agenta rosyjskiego Siergieja Skripala w brytyjskim Salisbury w centrum handlowym, w zakończeniu trzeba przypomnieć sprawę piątki Anglików, którzy pokochali marksizm. Wiktor Rothschild (1910-1990), 3. baron Rothschild, był synem Karola Rothschilda i Rozsika Edle Rothschild z domu von Werthimstein. Tytuł odziedziczył w wieku 26 lat po śmierci wuja Waltera Rothschilda w dniu 27 sierpnia 1937 roku. Studiował w Cambridge, gdzie wstąpił do tajnego stowarzyszenia lewicowego Klubu Apostołów, który prawdopodobnie był częścią Fabian Society. Czy byli łącznikami pomiędzy kierownictwem ZSRR i Fabian Society? Czy przekazywali kierownictwu ZSRR instrukcje od Fabian Society?

Od lewej: Anthony Blunt, Donald Maclean, Guy Bugerss i Lord Boothby. Photo: PA/Chanel 4 – telegraph.co.uk

Sprawy te zostały pokryte głęboką i trwałą tajemnicą.Wiktor Rothschild w Cambridge zaprzyjaźnił się z przyszłymi szpiegami sowieckimi: Gujem Burgessem i Anthonym Bluntem i innymi. Burgess i Donald Maclean byli członkami najważniejszej siatki szpiegowskiej XX wieku. Wspólnie z trzema innymi szpiegami: Anthonym Bluntem, Johnem Cairncrossem i najsłynniejszym z nich, Kimem Philbym (1912-1988). Byli piątką przyjaciół z Cambridge, którzy pokochali marksizm. Wszyscy zostali zwerbowani jeszcze w latach 30. XX w. przez radzieckie NKWD, przekształcone w późniejsze KGB, w czasie studiów na Uniwersytecie Cambridge. Wstępny werbunek prowadzili lewicowi wykładowcy szacownej brytyjskiej uczelni. Później do akcji wkraczali oficerowie służb sowieckich, którzy wprowadzali młodych adeptów w arkana i rygory szpiegowskiego rzemiosła. Członków Klubu Apostołów łączyły dwie tajemnice: marksizm i homoseksualizm. Powstałe na tym tle związki osobiste wykorzystywali potem w działalności wywiadowczej. W całej Piątce jedynie Philby’ego interesowały wyłącznie kobiety (był czterokrotnie żonaty), trójka była zdeklarowanymi gejami, zaś Maclean – biseksualistą. Szpiegowali dla Związku Radzieckiego, bo wierzyli, że komunizm jest systemem lepszym od kapitalizmu. Kiedy musieli spędzić resztę życia na wygnaniu w ZSRR, szybko zrozumieli, że niekoniecznie mieli rację. Wiktor Rothschild w tej sprawie był podejrzany o to, że wynajął mieszkanie w Londynie, gdzie Burgess i Blunt się spotykali. Z powodu jego znajomości z nimi był przesłuchiwany przez Specjal Branch, po aresztowaniu w 1964 roku Blunta.

Cdn.

 

Stanisław Bulza

 

Zdjęcie strona tytułowa:  Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski i Madeleine Albright.
Fot. za stormfront.org

 

Stanisław Bulza na Facebooku … .

 

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .

 

Polish-Club-Online-PCO-logo-2, 2018.04.03.

 

Autor: Stanisław Bulza