Bankster rewolucji bolszewickiej


dr Aleksander Izrael - Lazarewicz Helphand-Gelfand photo ciekawostkihistoryczneplBanksterem rewolucji bolszewickiej był urodzony w Berezino, 90 mil na wschód od Wilna, dr Aleksander Izrael, Lazarewicz Helphand-Gelfand, który używał początkowo pseudonimu „Parvus”. Urodził się on 27 sierpnia 1867 roku i umarł z powodu ataku serca 12 grudnia 1924 roku jako najbogatszy człowiek w Berlinie. Był on autorem podstawowego planu eliminacji frontu wschodniego za pomocą finansowania przez rząd niemiecki rewolucji w Rosji przez finansowe poparcie dla Lenina, który żył w Szwajcarii jako uciekinier chory na syfilisa. Lenin został zwerbowany do działania jako agent rządu w Berlinie. Celem głównym Niemców było zniszczenie sił Rosji i powiększenie sił Niemiec na terenie Francji wobec przystąpienia USA do wojny.

Prezydent USA zdecydował się wystąpić do Kongresu o wypowiedzenie wojny Niemcom. Posiedzenie rozpoczęło się 21 marca, a 2 kwietnia Senat podjął decyzję o wypowiedzeniu wojny. Tego samego dnia rząd Stanów Zjednoczonych wypowiedział Niemcom wojnę. Decyzja dotyczyła tylko Niemców – decyzja o wojnie przeciwko Austro-Węgrom została podjęta dopiero osiem miesięcy później – 7 grudnia 1917 roku.

Powszechnie przyjmuje się, że wszystkie państwa biorące udział w wielkiej wojnie po stronie Wielkiej Brytanii i Francji należały do Ententy. Praktycznie tak, ale od strony formalnej tak nie było, a Stany Zjednoczone były jedynie państwem stowarzyszonym, a nie sprzymierzonym.

Amerykański wkład w przyszłe zwycięstwo był znaczny. Moce produkcyjne amerykańskich stoczni pozwalały zrekompensować znaczne straty spowodowane działalnością niemieckich okrętów podwodnych, a towary przemysłowe jeszcze szerszym strumieniem płynęły do Europy. Łącznie w czasie I wojny światowej Amerykanie wysłali do Francji 1,1 miliona żołnierzy skupionych w 42 dywizjach. Była to ogromna pomoc dla wyczerpanych czteroletnimi walkami państw Ententy. Dodatkowo na morzach pojawiło się niemal trzysta amerykańskich okrętów, które transportowały przez Atlantyk wszystkie niezbędne towary, a dodatkowo zwalczały okręty podwodne przeciwnika. Na ich pokładach służyło niemal sto tysięcy ludzi.

Generał Erih Ludendorff (ur. 9 kwietnia 1865 w Kruszewni koło Poznania, zm. 20 grudnia 1937 w Tutzing), był czołowym dowódcą w czasie I wojny światowej, który popierał finansowanie przez rząd w Berlinie rewolucji bolszewickiej w Rosji. Ludendorf był szefem sztabu 8. Armii pod dowództwem Hindenburga i miał udział w spektakularnyh zwycięstwach nad Rosjanami pod Tannenbergiem i nad Jezioram Mazurskimi. W sierpniu 1916 roku, po przejściu Hindenburga na stanowisko szefa sztabu generalnego, Ludendorff został mianowany generalnym kwatermistrzem armii niemieckiej. Wspólnie z Hindenburgiem odgrywał w tym czasie wiodącą rolę w państwie, nie tylko w administracji wojskowej, ale i cywilnej. Ważną rolę odegrał w zawarciu pokoju z Rosją w Brześciu nad Bugiem w marcu 1918 roku. Przygotował następnie plan tzw. ofensywy wiosennej na froncie zachodnim. Po jej niepowodzeniu i przegraniu drugiej bitwy nad Marną był on zwolennikiem zawieszenia broni. Lekkomyślne poparcie przez Ludendorff’a finansowania rewolucji bolszewickiej przez skarb w Berlinie przyczyniło się do sukcesu Parvus’a, znanego już od 1900 roku z takich publikacji jak „Socjalna rewolucja narzędziem proletariatu w zniszczeniu kapitalizmu”, ”Rewolucja celem głównym” czy „Tylko siła stosowana bezwzględnie liczy się”. W 1903 roku Parvus uczył Leona Trotsky’ego, a w 1906 roku żył “na wiarę” z Rosą Luxemburg (ur. Luksemburg pod Zamościem), działaczką komunistyczną w Niemczech.

Bankster rewolucji bolszewickiej, dr Aleksander Izrael (Lazarewicz Helphand-Gelfand) uzyskał nieograniczone fundusze od imperialnego rządu w Berlinie dla uczynienia z kliki konspiratorów potęgi rewolucyjnej w Rosji. Popierał niepodległą Ukrainę oraz wraz z Rosą Luxemburg był zdecydowanym przeciwnikiem niepodległości Polski. Został on obywatelem pruskim w 1916 roku jako „nosiciel kultury niemieckiej”.

Prof. Iwo Cyprian Pogonowski
4 sierpnia 2012 r.

Źródo: http://www.pogonowski.com/?p=2746

*

Iwo Cyprian Pogonowski urodził się 3 września 1921 we Lwowie, był inżynierem budowlanym i przemysłowym, autorem atlasów i słowników, publicystą polonijnym, współpracował z wydawnictwami w Polsce, publikował w Naszym Dzienniku. Mieszkał w Sarasocie na Florydzie w Stanach Zjednoczonych.

fot. za wikipedia.org
fot. za wikipedia.org

Walczył w kampanii wrześniowej. Aresztowany 30 grudnia 1939, był więziony w Dukli, Barwinku, Krośnie, Jaśle, Sanoku, Tarnowie, trafił wreszcie 10 sierpnia 1940 do obozu Oranienburg-Sachsenhausen. Spędził tam całą wojnę, w kwietniu 1945 uczestniczył w tzw. marszu śmierci do Schwerina, gdzie 2 maja tegoż roku został oswobodzony. Studiował na wydziale handlowym (Institute Superieur de Commerce) na Katolickim Uniwersytecie św. Ignacego w Antwerpii. W latach 1947–1950 pracował w Wenezueli. Ukończył kierunki inżynieria budowlana i inżynieria przemysłowa na uniwersytecie w Tennessee; pracował później na tej uczelni jako wykładowca. W późniejszym okresie pracował w przemyśle naftowym dla Shell Oil Company oraz Texaco, uzyskał 49 patentów. Równocześnie wykładał na Uniwersytecie Stanowym Wirginii. W 2002 został odznaczony Medalem Polonia Mater Nostra Est.

Ojciec Iwona Cypriana, Jerzy, doktor filozofii i praw, w czasie II wojny światowej był torturowany w siedzibie Gestapo w budynku przy Alei Szucha w Warszawie. Matka, Wanda z Żygulskich, malarka, była więziona na Pawiaku, walczyła w powstaniu warszawskim. Brat Krzysztof, zginął w Powstaniu. Stryj Adam uczestniczył w walkach o Lwów, zginął w walkach z bolszewikami pod Siedlcami, a inny krewny – Stefan – zginął w walkach o Radzymin. Jego bliskimi kuzynami są Kazimierz Żygulski i Zdzisław Żygulski.

Za:  pl.wikipedia.org

*

W lutym 2015 roku prof. Jerzy Robert Nowak zwrócił się z apelem do prezydenta Andrzeja Dudy do uhonorowania działalności prof. Iwo Cypriana Pogonowskiego na rzecz Polski i Polonii w Stanach Zjednoczonych.

(…) W świetle jego zasług dla popularyzacji i obrony Polski  do tym większego skandalu urasta fakt, że w Trzeciej Rzeczypospolitej nie zdobyto się na żadne odznaczenie dla uczczenia jego dorobku. Otrzymał wyłącznie społeczne odznaczenie – Medal Polonia Mater Nostra Est (w 2002 r.). (…)

(…) Wierzę, że Pan, Panie Prezydencie, wreszcie naprawi tak haniebne zaniechania wobec profesora  I. C. Pogonowskiego i profesora R. C. Lukasa i doprowadzi do ich należytego uhonorowania. Będzie  to bardzo ważny krok na drodze do ukrócenia wieloletnich praktyk traktowania po macoszemu najbardziej zasłużonych ludzi z Polonii i najwybitniejszych zagranicznych polonofilów. (…) – napisał prof. Nowak.

Za: Apel do Prezydenta RP Andrzeja Dudy , BIBUŁA portal niezależny , 2015-10-2

*

Prof. inż. Iwo Cyprian Pogonowski zmarł 21 lipca 2016 roku. Miał 94 lata. Prezydent Duda nie zareagował na Apel o odznaczenie Profesora. Cześć Jego Pamięci!

*

Przeczytaj więcej artykułów prof. Iwo Cypriana Pogonowskiego na naszym portalu   >  >  TUTAJ.

*

 , 2012.08.07 / Akt. 2018.11.12.

Znalezione w sieci

Autor: Znalezione w sieci