Boje o Lwów 1918 i 1944, zapomniane rocznice.


Z cyklu; „W – 147, Listy do Wnuczka”.

Motto:

 „Historię piszą zwycięzcy” – dlatego od 300 lat nie znamy polskiej historii . – jj

Fałszerzy historii należy karać tak samo jak fałszerzy pieniądza”. – Cervantes.
Kochany Wnuczku !
W XXI wieku, na terenach pomiędzy Odrą i Bugiem, jeszcze istniało państwo polskie. Niestety, od prawie 300 lat historię tego państwa pisali ludzie opłacani przez Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego oraz jurgieltnicy City of London Corporation.
Od 1863 roku,  do praktycznie 1920 roku, na terenach dawnego Królestwa Polskiego, czyli Prewiślannego Kraju obowiązywał stan wojenny. Wszystkie książki, czy generalnie, publikacje,  musiały uzyskać zgodę cenzury.
Po przejęciu władzy przez Józefa Piłsudskiego [PGS], agenta pruskiego i City [Ginet, Selman], czyli od wojskowego zamachu stanu przeprowadzonego w maju 1926 roku do 1945 roku, nadal obowiązywała poprawność polityczna, podporządkowana City [podobne zamachy stanu w tym samym czasie przeprowadzali inni agenci City np. Mussolini].  Po 1945 roku,  kontynuowano tę poprawność w wydaniu sowieckim do 1989 roku. Po 1990 roku, wszystkie wydawnictwa wielkonakładowe zostały przejęte ponownie przez niemieckich właścicieli.
Tak więc łatwo rozpoznać, kto obecnie jest jurgieltnikiem obcych na naszym terenie. Wystarczy sprawdzić tzw. piśmiennictwo, na którym opierał się autor piszący swoją książkę. Jeżeli zamieścił  tylko publikacje z okresu cenzury, albo obecnej propagandy niemieckich właścicieli, to wiadomo czyje interesy reprezentuje.
Niestety, w tym nawale dezinformacji nawet bardzo uczciwi autorzy dają się omamić.
Podam przykład konkretny, obecnie znajdujący się na Youtubie. Sam musisz poszukać, Dobry Człeku.
Sprawa dotyczy tzw. Potopu szwedzkiego.
Otóż, otumanianie polega na podkreślaniu roli Szwedów i jednocześnie przemilczaniu roli innych państw.
Konkretnie wiek XVII,  czyli tzw. wojny szwedzkie, to tylko wstęp do przyszłych rozbiorów Polski.  Była to pierwsza międzynarodowa próba wymazania Polski z mapy Europy.
Zaczęło się od posadzenia lennika Habsburgów, czyli Cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego na tronie polskim, Zygmunta z rodu Wazów. W owym czasie, Szwecja była lennikiem Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Chyba nikt nie ma wątpliwości, że taki facet reprezentował interesy swojego „dyrektora”,  a nie jakichś tam tuziemców.
Zygmunt III Waza, zgodnie z interesami Habsburgów, wmieszał nas w wojny z Rosją i Turkami. Było to w interesie zarówno Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego jak i republik włoskich.
Wenecja od lat walczyła z potęgą osmańską i coraz lepiej widziała, że sama nie daje rady, pomimo posiadania olbrzymich pieniędzy. Po prostu, brakowało ludzi do walki. Udowodniła to najlepiej Bitwa pod Lepanto w 1571 roku, wygrana co prawda przez koalicję Wenecjan, ale straty zadane Turcji, już w następnym roku zostały przez nią odrobione. Polska na tym doskonale zarobiła, sprzedając Turkom 60 000 szabel. Proszę to sobie przeliczyć, dzisiaj szabla dekoracyjna kosztuje ok. 5 000 zł., bojowa prawdopodobnie  3-4 razy tyle.  Proszę pomnożyć to przez te 60 000 – ile to milionów wpłynęło do Polski. Ilu ludzi miało zajęcie?
Dziwnym trafem, agent wenecki z walizką pieniędzy zawsze był w obozie najemników zaporoskich, kupując im czajki i proch, namawiając do ataku na Konstantynopol. Agent ten, pomijał oczywiście Warszawę w swej drodze na Sicz.
 Konkretnie, próba pierwszego rozbioru Polski w latach 60-tych  XVII wieku zaczęła się od rebelii zdrajcy Chmielnickiego, agenta City. Lord Protektor Anglii Cromwell,  tytułował go w listach generalissimusem. Szkoccy najemnicy tworzyli kadrę, np. Camerton, czyli Krzywonos.
W tym samym czasie 200 000 armia moskiewska  zaatakowała Litwę. Bandy Złotorenki paliły Wilno. Proszę zauważyć, żaden z tzw. historyków nie omawia roli Kampanii  Moskiewskiej  i jej działań w kierowaniu Carstwem Moskiewskim i napadem na Litwę. Nie wspomina się także w podręcznikach szkolnych czy literaturze, rzezi Wilna i Litwy.
Dlaczego Jan Kazimierz Waza nie powołał pospolitego ruszenia i nie wypowiedział wojny Moskwie, tylko spokojnie bawił się w Warszawie?
Radziwiłł sam, siłami Litwy musiał walczyć z Moskalem.
Proste pytanie dlaczego?
A potem jeszcze H. Sienkiewicz nazywa go zdrajcą?
Książę pruski był podporządkowany Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu Narodu Niemieckiego i wykonywał jego polecenia. Nie był żadnym samodzielnym władcą. Jego armia  w owym czasie to 700 konnych rajtarów i ok. 1500 piechoty.
Karol Gustaw dostał od City, 200 000 dukatów na wojnę i podbój Polski. Do dnia dzisiejszego w Muzeum w Sztokholmie wiszą łupy z Polski. Zamki Jury Krakowskiej przestały istnieć. Polska straciła ok. 40% ludności i już nigdy nie podniosła się z kolan.
Nie wspominam tutaj o najeździe Rakoczego z południa i niszczeniu Małopolski.
Nie wspominam tutaj o zdradzie tzw.  braci polskich, zwanych arianami, których się gloryfikuje, jako dbających o nasz język, z powodu drukowania po polsku. Jakoś żaden z byłych i obecnych historyków nie zastanawia się, kto opłacał te propagandowe broszury rzekomych „braci”. Przecież oni nic nie wytwarzali, a mieli pieniądze?
A taki  St. Obirek w  „PAUZIE”  chwali tych zdrajców, że nowe idee wprowadzali?
Nieznajomość historii naraża nas na jej powtórkę.
To stało się po 1918 roku, kiedy to rzekomo alianci chcieli odtworzenia Polski po 126 latach.
Prawda jest trochę bardziej zagmatwana. City, które wodziło rej na konferencji w Wersalu, wcale nie było zainteresowane odnową Polski. Proszę nie zapominać, że w 1683/89 nastąpiło przejęcie Anglii przez Dom Niemiecki, zorganizowane przez City. Królowie angielscy to dynastia Coburg – GOTA – SAKS wywodząca się ze Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.
City miało swoje kopalnie na terenie Śląska i Małopolski Zachodniej  zwanej za czasów Austriaków, Galicją i wcale nie chciało ich tracić.
Plan niemiecki realizowany od 1870 roku konsekwentnie przez von Bismarcka to właśnie Międzymorze, który to plan przypisywany jest Piłsudskiemu [PGS], jak gdyby jakikolwiek agent miał cokolwiek do powiedzenia.
Dopiero po 1871 roku powstały konsulaty pruskie w Kijowie i Odessie. Jeszcze do 1914 roku, 75% mieszkańców Odessy mówiło po polsku.
Czyli, w latach 1914 – 1918 wytworzyła się następująca sytuacja:
Niemcy, realizując plan von Bismarcka, chciały stworzyć pewną liczbę państewek na wschodniej granicy, podporządkowanych całkowicie Rzeszy. Te  państewka powstałe z dawnej Rzeczypospolitej: to Litwa, Łotwa, Estonia, czyli dawna Kurlandia, czyli obszar Zakonu Kawalerów Mieczowych oraz Ukraina i Galicja z kopalniami ropy na południowym zachodzie.
W celu fałszowania historii,  Piłsudski stworzył Wojskowe Biuro Historyczne, od razu po przewrocie w 1926 roku.
Kapelan Belwederu, Ks. Marian Tokarzewski pisze:
„ Ja z całą odpowiedzialnością za to co piszę, stwierdzam, że niczego tak nie boi się Piłsudski jak prawdy historycznej. Dlatego to swoimi ludźmi obsadził Biuro Historyczne i wszystkie instytucje. Fałszowano dokumenty na poczekaniu”.
I ta wiedza nie może się utrwalić w świadomości obecnych historyków, tylko jak mantrę swojej głupoty powtarzają: „to jest oparte na dokumentach”, „Ja się opieram na dokumentach”, „Pokażcie dokumenty”.
Poniżej, przykład aktualny do dnia dzisiejszego, bezspornego ogłupiania społeczeństwa przez Wojskowe Biuro Historyczne :
Piłsudski za otrzymane  od City 800 000 funtów dokonał przewrotu majowego. Jako „uczciwy agent” wydał 600 000 i te pozostałe 200 000 oddał z powrotem.
To potwierdza w swojej książce, były premier Sławoj Składkowski.
„Polskę można przewrócić za 600 000 dolarów”, powiedział Marszałek. [Felicjan Sławoj Składkowski, „Strzępy meldunków” Warszawa 1988.]
I mamy problem.
Te 600 000 funtów wydane na dokonanie przewrotu,  to ok. 4 – 5 milionów złotych.
Kto ze współpracowników tego agenta dostał te pieniądze?
Którzy to łapownicy, zdrajcy, za jurgielt działali na szkodę powstającej Polski.
Jakie były dalsze losy tych łapowników w mundurach?
Proszę zobaczyć, panuje kompletna cisza! Minęło od tego czasu prawie sto lat i nie podają żadnych nazwisk, ani tego co się z pieniędzmi stało?
Sam musisz się domyśleć Szanowny Czytelniku, jaki jest tego powód i kto kieruje tym Biurem.
Dlaczego więc podatnik ma utrzymywać to Biuro, tych „Fałszerzy dokumentów na poczekaniu?”
Wracając do roku 1916 i następnych. Nagle, obecnie podaje się wszem i wobec, że to rzekomo Józef Ginet – Piłsudski tworzył legiony. Tak jednak nie było.
Od jednego ze znajomych otrzymałem książkę, wydaną w 1923 roku, nakładem Komitetu Obywatelskiego Obrony Kraju, na rzecz wdów i sierot  Powstańców Górnośląskich, autorstwa Edwarda Ligockiego. Autor dokładnie opisuje tworzenie się legionów, ich losy w okresie I Wojny Światowej do roku 1920. Swoje uwagi będę dopisywał kursywą.
Nie chcąc być gołosłownym przytoczę poniżej obszerne fragmenty tego dokumentu.
„Organizacje  wojskowe o charakterze  narodowym dzieliły się w 1911 roku na trzy  odłamy: Drużyny Sokolskie, Strzeleckie i Bartoszowe. Nie należy identyfikować Drużyn Strzeleckich z krakowskim Strzelcem, stworzonym przez PPS i Niemców w maju 1914 roku ,pod dowództwem Piłsudskiego”.
Piłsudski był podwładnym Lenina w redakcji „Robotnika”, jeszcze w latach 1902-05. Potem pod kierownictwem brata, brał udział w próbie stworzenia zamieszania na tyłach armii carskiej, w czasie wojny rosyjsko- japońskiej w 1905 roku. Anglia finansując  w tej wojnie Japonię, pragnęła zamieszek, a nawet powstania, na tyłach carstwa moskiewskiego, w celu ułatwienia zwycięstwa Japonii. Rząd Japonii zgodził się bowiem pokryć koszty, otrzymywanego przez jedną i drugą stronę sprzętu wojennego, od Remingtona.
Na całe szczęście powstania nie udało się wywołać, ale i tak straty gospodarcze były olbrzymie. W samej WARSZAWIE PONAD 2000 RZEMIEŚLNIKÓW STRACIŁO WARSZTATY, przejęli je Żydzi.
„Polskie Drużyny Strzeleckie oderwały się od Sokolstwa i posiadały oficjalne przedstawicielstwa w Galicji, w Wiedniu i w Leoben,  a także półjawne w Paryżu i Brukseli oraz tajne w poznańskiem i w Kongresówce.  Pod zaborem rosyjskim nosiły one różne nazwy.
W dniu wybuchu wojny, komendant Januszajtis   zawarł układ z Piłsudskim – Ginetem, oddając mu dowództwo, na skutek tego powstał we Lwowie rozłam”.
„IV Armia Austriacka tzw. lubelska pod dowództwem przyjaciela Franza Józefa  gen.  hr. Auffenberga, wpadła w panikę na widok zbliżających się kozaków. W bardzo krótkim okresie czasu, rzekomo najlepsza armia w całym wojsku austriackim z 800 000 ludzi, stała się zbieraniną 200 000 uciekinierów.
W tym okresie powstał Legion Wschodni pod dowództwem gen. Józefa Hallera ( w owym okresie kapitana) liczący  4000 ludzi. Niestety, powstał on w pewnym sensie wbrew Austriakom, a w szczególności Niemcom. Nie otrzymał nawet amunicji, a na wyżywienie dostał 7000 koron, to jest praktycznie zero. Tak więc,  wyżywienie stało się podstawowym  problemem dowództwa”.
O tym, że powstanie Legionu Wschodniego było nie na rękę Niemcom, świadczy cała masa, nazwijmy to, dziwnych osób przysyłanych do Legionu, których działanie jawnie świadczyło o szpiegostwie lub dywersji. Stawiano na I Brygadę Piłsudskiego, który już w 1913/14 pertraktował z wywiadem austriackim. Chodziło po prostu Niemcom o to, że Polskie Drużyny Strzeleckie, czy Sokolstwo opierało się na „mięsie armatnim” Galicji. Pobór z Galicji i tak trafiał do armii niemieckiej, więc nie było sensu ich popierać. Natomiast  J.P-G teoretycznie miał werbować w Kongresówce, a więc w zaborze moskiewskim. Z tej przyczyny był popierany. Zabierał rekruta przeciwnikowi. Jak wiemy, nic z tego nie wyszło. Mieszkańcy Kongresówki mówiąc językiem współczesnym „olali go”.
Mieszkańcy zarówno Krakowa jak i Kongresówki wiedzieli doskonale, że Piłsudski to agent pruski.
„Wypadki szpiegostwa zdarzały się bardzo często, do tego stopnia, że musiał gen. Haller jedną wieś ewakuować w całości na Węgry. Najwięcej było naturalnie roboty z Żydami. Trzeba było mieć specjalne biuro wywiadowcze, a że nie było ono przewidziane, więc kpt. Zagórski nazwał je kryprograficznym. Prowadził je ppor. Jakubowski – Skorobohaty (w 1921 roku ppłk. w V Dywizji Strzelców na Syberii). Między agentami tego 2-go  biura, było  kilku sprytnych ludzi, a i sporo niepewnych. Był zwłaszcza jeden Żyd, który grał rolę lojalnego patrioty polskiego, a wiadomości przynosił podejrzane. Jako dowód patriotyzmu pokazywał plecy poorane nahajkami. Nie pozwolił mu gen. Haller przechodzić przez front, ponieważ był pewien, że Żyd jest agentem dwustronnym.
Inny żydowski karczmarz miał telefon w piwnicy i informował bolszewików potajemnie.
 W historii bojów polskich powracają jak echo, w ciągu długich stuleci, dwa niebezpieczeństwa zasadnicze w byt narodu godzące: niemieckie i rosyjskie. Wojny szwedzkie, tureckie, napady hajdamackie , spory z Wołoszą, – wszystko to wchodzi w inną kategorię wydarzeń;  kwestia samego bytu narodu jest tu poza nawiasem walki, podczas gdy wojna w Niemcami czy z Rosją,  godzi zawsze w sam problem suwerenności Polski.
Z chwilą upadku caratu,  wszystko się zasadniczo zmieniło. Wisi nad Polską tylko jedno niebezpieczeństwo – niemieckie.
Rosja  jest li tylko narzędziem imperialistów znad Sprewy, przemalowanych na kolor republikańskiGrozi nam to niebezpieczeństwo z dwu stron, ze wschodu i z zachodu, to prawdaNiemniej przeto, jest ono par excellence niemieckim i tylko w Berlinie źródła swoje mającem.
Zdawałoby się pozornie, że twierdzenie powyższe należy do szeregu oczywistych pewników polskiej myśli politycznej. Niestety, jednak znajduje w kraju cały szereg jednostek i to niestety, na stanowiskach kierowniczych częstokroć, świadomie przymykających oczy na istniejący stan rzeczy i lubujących się w opowieściach dziecinnych o konieczności konfliktu z Rosją, przy jednoczesnym zachowaniu dobrych stosunków sąsiedzkich z Niemcami. 
Rarańcza, Kaniów, Szampania, są to trzy widoczne etapy walki zbrojnej z Niemcami. Zwycięska obrona Małopolski i Lwowa oraz obrona Warszawy w 1920 roku, stają w tym samym szeregu, gdy uwzględni się rolę, którą grali wśród band ukraińskich i bolszewickich sztabowcy austriaccy i pruscy. Są to fakty konkretne i tak wiele mówiące, że komentowanie ich uważam za zupełnie zbyteczne.”
„Szlachta okoliczna zachowywała się dosyć dziwnie. W ogóle strach był zasadniczym  motywem postępowania –  bano się bolszewików i wzdychano do Niemców,  jako do wybawicieli. Wojsko polskie podejmowano niechętnie.
  • Mnie potem zamordują, gdy panowie pójdą – mówił każdy przeciętny szlachcic podolski.”
„ Wsie ukraińskie mało się różniły od wsi z czasów „Ogniem i Mieczem”. Nie wiedziano tam w ogóle nic o państwie ukraińskim, a gdy który z chłopów i wiedział, nie obchodziło go ono zupełnie i odnosił się wrogo do wszelkich innowacji.
Żydzi natomiast, wykazywali zwykłe  cechy ich rasy – na wskroś byli fałszywi i zawsze udawali lojalność wobec tych wszystkich, którzy mieli siłę w swoim ręku”.
„O tym, że nastawienie agenturalne w Radzie Regencyjnej i potem P-G-S było faktem, pokazuje stosunek tych władz do powstającej we Francji, Armii Błękitnej.
W 1918 roku wytworzyła się  sytuacja paradoksalna, i wprost nie do pomyśleniaLwów krwawił w walce nierównej, Państwo Polskie rozporządzało świetną (prawie stu tysięczną), wyekwipowaną, niezrównaną pod względem bojowym Armią Hallera, a sam rząd polski robił trudności i „grał na zwłokę”, gdy była mowa o sprowadzeniu tej Armii do kraju.”
Pierwsze oddziały tej Armii formowano już w marcu 1918 roku. Przykładowo, we Włoszech, sformowano oddziały liczące 700 oficerów i 38 000 żołnierzy. Sam Ojciec Święty, Benedykt XV podarował jednemu z pułków sztandar. Polonia amerykańska zmobilizowała  i wyposażyła w okresie 16 miesięcy, 25 000 żołnierzy. Nawet z dalekiej Brazylii przyprowadził kompanię, kpt. Julian Malinowski. Entuzjazm był szalony.
14 lipca 1918 roku już pierwsze dywizje były gotowe do wymarszu na front. W chwili załamania się frontu niemieckiego, Armia Polska we Francji liczyła 5 pełnych dywizji z artylerią, kawalerią i lotnictwem, parkiem automobilowym, służbami, sanitariatem i sztabem.
[Przypomnę, że armia w Polsce lotnictwa nie posiadała.]
Od tego czasu, Armia ta stała z bronią u nogi czekając na zgodę , ale agentura niemiecka blokowała przewóz Armii do Polski. Nawet po przyjeździe Armii do Polski,  nie skierowano jej do rozbijania band ukraińskich prowadzonych przez Austriaków i Prusaków, ani do walki z Czerwoną Armią prowadzoną przez Prusaków, tylko rozlokowano w Małopolsce. 
Bohaterski wysiłek gen. Rozwadowskiego obrony Podola i Wołynia rozbija się przez blokowanie pomocy z Polski Centralnej, na skutek działania P-G-S.
 P-G-S wydaje polecenie kolejarzom w Lublinie, nie puszczania pociągów z pomocą do Lwowa. Mało tego, odwołuje gen. Rozwadowskiego z dowództwa i przekazuje je stosunkowo nieudolnemu gen. Iwaszkiewiczowi. Gen. Iwaszkiewicz,  pomimo otrzymania znacznych sił, nie umie, albo nie chce sobie poradzić z przeciwnikiem.”
Jest to opisane dokładnie w książce wydanej w 1937 roku w Londynie, przez płk. Krzeczunowskiego. Poprzez częste zmiany dowództwa J.P-G-S robił wszystko, aby pomagać czerwonym.
Przechodząc do Lwowa.
Teren Galicji zamieszkiwało  206 000 ludzi w tym: 105 000 Polaków, 57 000 Żydów i tylko 39 000 tzw. Ukraińców. Piszę specjalnie tzw., ponieważ tereny te były miejscem czystek za cara i nie było praktycznie rodziny, której 3 pokolenia mieszkałyby w tym samym miejscu.
Proszę zauważyć, że obecnie encyklopedia z Wikipedią na czele, podając życiorysy rożnych elit, nigdy nie podają, kim był ojciec, czy dziad danego osobnika. Nagle, taki polityk pojawia się jak śliwka w kompocie, od razu dorosły.  Nie możemy nawet stwierdzić jakie szkoły taki osobnik kończył i w jakich miastach. Obecnie podaje się tylko kariery polityczne.
Tak niestety, jest do dnia dzisiejszego, np. nie znamy żadnego obecnego polityka z jego rodowodem.
Kto był ojcem takiego osobnika, dziadkiem itd. Fałszerze historii podają np. w Wikipedii spreparowany życiorys Piłsudskiego-Gineta-Selmana pisząc, że w 1863 roku jego ojciec kupił majątek Piłsudy. Nie podają co się stało z prawdziwymi właścicielami majątku.  Od kogo ów majątek odkupił i za ile? Kim był ojciec Piłsudskiego, skąd miał w gotówce  tyle pieniędzy, kiedy w owym czasie Powstania Styczniowego i nałożonych kontrybucji, szlachta nie miała praktycznie wolnej gotówki.   Wolne majątki były tylko po deportowanych na Sybir powstańcach.
Oceniając proporcje narodowościowe, widać wyraźnie, że nawet w tak naciąganych warunkach, Ukraińcy nie mają nic do szukania w Małopolsce wschodniej.
Pomimo tego, sztab austriacki, realizując plan sztabu niemieckiego, już  w sierpniu 1914 roku, podjął decyzję utworzenia Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych.
W obliczu rozpadu Austro-Węgier, w dniu 18 października 1918 roku, we Lwowie zebrała się Ukraińska Rada Narodowa w tzw. Narodnym Domu. Zebrani uchwalili powołanie Ukraińskiej Republiki Ludowej, aż do Sanu. Podano również rozkaz Strzelcom Siczowym marszu na Lwów.
Co prawda, we Lwowie istniały 4 tajne polskie organizacje wojskowe tj.: Polska Organizacja Wojskowa – ok. 300 ludzi. Wśród nich było 80 gimnazjalistów i 30 kobiet. Organizacja ta posiadała 30 ręcznych karabinów i jeden ckm.
Pozostałe organizacje to: Związek Wolności, Towarzystwo Wzajemnej Pomocy byłych Legionistów i Polskie Kadry Wojskowe. Łącznie było to dodatkowo ok. 700 ludzi, plus około 100 harcerzy jako wywiadowców. Uzbrojenie praktycznie nie istniało.
Warszawa i Piłsudski bagatelizowali zagrożenie ze strony Ukraińców.  Jedynie Wł. Sikorski, jako przedstawiciel Rady Regencyjnej monitował Warszawę o koncentracji sił ukraińskich.
31 października 1918 roku o godzinie 20.00, kpt. Dymitro Witowski z UGKW wydał rozkaz Strzelcom Siczowym zamknięcia koszar przy ulicy Kurkowej.
Kilka godzin później,  na teren koszar usiłował dostać się plut. Andrzej Bataglia. Został zastrzelony przez Strzelców.
Andrzej Bataglia był pierwszą ofiarą w walce o Lwów.
Pomimo otrzymania informacji o ataku Ukraińców, polscy komendanci nie podjęli istotnych kroków. Nie zarządzono mobilizacji i nie wzmocniono posterunków.
1 listopada, Ukraińcy zajęli wszystkie istotne punkty strategiczne. Odbyło się to za cichą zgodą Austriaków.
Rano pojawiły się plakaty o powołaniu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, a nad ratuszem powiewała żółto – niebieska flaga. Było to przeprowadzone w podobnym stylu jak Goldmana – Lenina działania w Petersburgu, czy Moskwie. Ten sam sztab szkolił wykonawców.
2 listopada kpt. Mieczysław Boruta – Spiechowicz zajął Dworzec Główny.
3 listopada siły polskie liczyły ok. 2000 ludzi.
Do 4 listopada toczono gwałtowne walki o Dworzec Główny,  utrzymany przez Polaków.
10 listopada udało się żołnierzom mjr. Juliana Stachiewicza, odbić Przemyśl.
Ludność polska była zaskoczona rozmachem akcji ukraińskiej i ich brutalnością. Zaskoczeniem dla Polaków, były także decyzje komendanta Lwowa, gen. Pfejffera, który dysponując ok. 20 000 garnizonem nie robił nic, aby zapewnić ochronę ludności cywilnej.
Siły polskie systematycznie rosły, osiągając stan ok. 6022 żołnierzy, w tym 427 kobiet, 1422 dzieci i młodzieży poniżej 17 roku życia. Najmłodszym zastrzelonym żołnierzem  był 11 letni Antoś Petrykiewicz, najmłodszy bohater odznaczony Virtuti Militari.
Do legendy przeszedł  14-leni Jurek Bitschan, dzięki wierszowi i piosence Or-Ota czyli Artura Oppmana, późniejszego płk. OŚWIATOWEGO WOJSKOWEGO INSTYTUTU BADAWCZEGO.
Zdziwienie budzi fakt wymazania z podręczników nazwiska tego poety i pisarza licznych książek m.in. Legend Warszawskich.
Także pomimo rocznicy wyzwolenia Lwowa, tj. 22 listopada, nie wspomniano w mass mediach o tych bohaterskich chłopcach.
22 listopada 1918 roku polskie dowództwo opublikowało komunikat  podsumowujący tę fazę operacji.
LWÓW był wolny.
To nie zakończyło walk o Lwów.
Jeszcze dwa razy Strzelcy Siczowi podchodzili do Lwowa.  I tak: Ukraińcy 27 grudnia podeszli pod Lwów. Krwawe walki trwały do 29 grudnia w Persenkówce. Twardy opór Polaków załamał impet natarcia Strzelców.
Podobnie, Strzelcy zaatakowali 16 lutego  Lwów, ale i ten atak został odparty przez Polaków.
4 maja 1919 roku w Katedrze rzymsko-katolickiej odbyło się nabożeństwo dziękczynne, za udaną obronę miasta.
Zwycięstwo pod Lwowem i zajęcie Wilna, wzmocniło morale powstającej Rzeczypospolitej.
W walkach o Lwów zginęło 439 obrońców, w tym 109 stanowili uczniowie szkół średnich.
Duże straty poniosła także ludność cywilna, mordowana przez Strzelców i uwolnionych przez nich bandytów z więzienia. Najbardziej znanym jest fakt zamordowania  04 listopada m.in. piętnastoletniego chłopca, Adama Michalewskiego.
Dopiero 8 maja 1919 roku, gen.  Haller obejmuje dowództwo tzw. frontu ruskiego, od Pińska, aż po Karpaty.
W lipcu 1919 roku Wojsko Polskie wyparło Ukraińców za Zbrucz.
Siły, którymi rozporządzał gen. Haller wynosiły 91 baonów piechoty, 94 kompanie karabinów maszynowych, 40 szwadronów jazdy, 10 szwadronów karabinów maszynowych, 31 kompanii technicznych, 2 szwadrony techniczne, 64 baterii polowych, 11 baterii ciężkich, 4 baterie górskie.
Pomimo, że Ukraińcy doskonale wykorzystali nieudolność gen. Iwaszkiewicza i umocnili się w terenie oraz dysponowali podobną liczbowo armią, w ciągu 8 dni ich oddziały zostały rozbite. Ofensywie, gen. Hallerowi zawdzięcza Lwów i Małopolska wschodnia swe ostateczne oswobodzenie. W ciągu 13 dni ofensywy gen. Haller zdobył: 133 armaty, 35 karabinów maszynowych, 5000 wagonów kolejowych i wziął do niewoli ponad 10 000 jeńców.
Co zrobił P-G-S po takim błyskawicznym sukcesie gen Hallera ? No, oczywiście, odwołał go ze stanowiska, przenosząc na Śląsk, rzekomo  w związku z powstaniami.
Co robi dalej P-G-S.?  Rozwiązuje Błękitną Armię i prawie 50% żołnierzy demobilizuje, tuż przed ofensywą Tuchaczewskiego na Polskę.
Nie można tego inaczej nazwać jak zdradą, sabotażem i dywersją.
Jako anegdotę i cyrk robiony przez tzw. Ukrainców, należy przytoczyć informację o cmentarzu,  jaki wybudowali Strzelcom Siczowym,  przy Cmentarzu Orląt we Lwowie.  Wbrew nazwie, nie są to żadne groby, tylko atrapy zbudowane na złość Polakom.
Podobna walka o Lwów miała miejsce w 1944 roku.
Akcja „Burza” rozpoczęła się na Kresach 22 lipca 1944,  walką o wyzwolenie Lwowa.  Już PO TYGODNIU OD WYZWOLENIA LWOWA, przy pomocy oddziałów AK i Armii Czerwonej, w nocy z 2 na 3 sierpnia, aresztowano 30 wyższych oficerów AK zaproszonych na spotkanie z generałem Iwanowem, czyli sławnym inaczej Sierowem, szefem organizacji Smiersz, czytaj – GRU. Ok. 4500 żołnierzy zaraz potem aresztowano, a następnie,  w kilka miesięcy później wymordowano w Turzy Małej, poprzez podrzynanie gardeł.
Ciekawe, dlaczego IPN nie poruszał nigdy sprawy BOJU O LWÓW ?
Sam musisz się domyśleć,  jakie są cele IPN-u.
O tym, że tzw. polscy historycy urzędowi nie tylko ukrywają prawdę o Powstaniu Lwowskim, ale wręcz wymazują ją ze zbiorowej pamięci Narodu świadczy fakt, braku jakiejkolwiek informacji w podręcznikach szkolnych, a minęło już prawie 30 lat od „przemian”. Ciekawe, że Lwowiacy zostali przesiedleni do m.in. Wrocławia. Żadna wrocławska uczelnia nie zajmuje się tematem Powstania we Lwowie. Podobnie jak lubelskie uczelnie [a jest ich sporo], nie zajmują się ofiarami Majdanka po 1944 roku!  Musisz sam się domyśleć PT Czytelniku dlaczego? Uczelnie te najgłośniej protestowały przeciwko dekomunizacji. Wrocławska uczelnia w klasyfikacji ponad 20 000 wyższych uczelni,  zajmuje 19 700 któreś miejsce.
Potwierdzają natomiast fakt powstania we Lwowie, podobnie jak w Wilnie, wspomnienia powstańców, przypadkowo przemycane. I tak w publikacji  pt: ”Wierni Akowskiej Przysiędze” str. 329 znajdujemy ślad powstania:
„W lipcu było ciepło i słonecznie, dziewczyny w lekkich sukienkach spacerowały po Parku Stryjewskim i Wałach Hetmańskich.
Rozpoczęła się operacja, do której się przygotowali, a 23 lipca 1944 roku były walki.
  • Chodziło, przypominam, o opanowanie miasta przez Armię Krajową przed wkroczeniem wojsk sowieckich, by Polacy mogli wystąpić jako gospodarze terenu i być liczącym się partnerem w rozmowach z przedstawicielami Armii Czerwonej.
  • Walki toczyły się zacięte. Roman walczył na Placu Mariackim. Niemcy bronili się w hotelu Georga, w Kościele Marii Magdaleny, Sowieci podchodzili pod miasto.
  • Kortumowa Góra, zna pani tę nazwę? To było ważne miejsce. Takie małe Monte Cassino. Niemcy trzymali się mocno. My atakowaliśmy z dołu od strony miasta, ale ataki załamywały się raz po raz, pod morderczym ogniem nieprzyjaciela. Straty były duże, ale jednak przegoniliśmy Niemców.
  • 23 lipca trzema kolumnami wchodzą Sowieci do miasta. Jeszcze wszystko może się dobrze skończyć.  W oknach wiszą flagi biało-czerwone. Wolność jest tuż, tuż.
  • 28 lipca zostaliśmy rozbrojeni. Ciężarówkami zabrano nas do więzienia Łąckiego.
  • 31 lipca 1944 roku, płk Filipkowski kierujący akcją „Burza” w okręgu lwowskim, wraz z innymi dowódcami odleciał na rozmowy  z generałem Michałem Żymierskim. Żymierskiego spotykają w Żytomierzu. Jest z nim kilku generałów w polskich mundurach oraz płk Marian Spychalski [późniejszy marszałek PRL].
  • W nocy z 2/3 sierpnia płk Filipkowski z oficerami zostają aresztowani  i przewiezieni do więzienia NKWD.
  • Tymczasem we Lwowie na życzenie NKWD zarządzono odprawę oficerów w kwaterze komendy AK. Miało to być spotkanie z generałem sowieckim, Iwanowem. Temat: Formowanie dywizji Armii Krajowej. Przybyło ok. 30 oficerów. Dowiedzieli się, że gen. Iwan Sierow [ kat  AK w Wilnie i Warszawie] nie może przyjść, ale zaprasza do siebie. Willisy zawiozły ich do dawnego pałacu Biesiadnickich. W sali, do której ich zaproszono, byli już oficerowie sowieccy. Po kilku minutach wszedł jakiś pułkownik sowiecki i poprosił, aby najstarszy stopniem złożył mu meldunek. Powstał major STASIEWICZ i oznajmił, że obecni polscy oficerowie reprezentują jednostki bojowe  organizowanej polskiej 5 dywizji Armii Krajowej, która chce walczyć przeciwko Niemcom u boku Armii Czerwonej. Gdy skończył, sowiecki pułkownik wyciągnął dwa pistolety i wrzasnął „ Ruki  w wierch! ”,  wszystkich pojmano i zawieziono do więzienia  na ul. Łąckiego”.

Czyli, widzisz Kochany Wnuczku, jak po prawie 50 latach ustaliłem miejsce Drugich Orląt Lwowskich, żołnierzy AK  w lasach Turzyńskich.

Słusznie więc ludność nazywa to miejsce Małym Katyniem. W zbiorowych mogiłach leży ponad 2500 polskich żołnierzy [w Katyniu zamordowano ok. 4500 ].

 Małe sprostowanie części pierwszej. W Gdańsku, miejsce mordów NKWD i UB znajdowało się po lewej stronie  ul. Marksa/Hallera stojąc  twarzą w stronę morza, a nie po prawej. Osobiście jeszcze 4 lata temu widziałem palące się na śladach grobów świeczki. Jak podałem, deweloper zbudował na terenie cmentarza apartamentowce. Historyków Uniwersytetu Gdańskiego to miejsce nie interesuje. Podobnie jak inne miejsca kaźni. Przypomnę, a wiem to od bezpośrednich świadków, więźniów, że w 1949 roku byli aresztowani nie przez UB na terenie Gdańska, ale przez NKWD.
 Dziwne są losy płk Filipkowskiego. W Wikipedii znajdujemy informację, że p. W. Filipkowski został zwolniony w więzienia NKWD i już  w 1947 roku podjął pracę w Hucie Szkła w Pieńsku koło Zgorzelca, jako dyrektor administracyjny. Zmarł w 1950 i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
Zwolniony w 1947 roku „zapluty karzeł reakcji” zostaje zatrudniony na stanowisku dyrektora, a pośmiertnie do stopnia generała podnosi go Wałęsa. Wnuczku, te okoliczności i niedomówienia w życiorysach zmuszają do zastanowienia.
Zbrodnia w Turzy i Powstanie we Lwowie są ewidentnymi dowodami jak ogłupia się ludzi nad Wisłą i wymazuje pamięć historyczną. Okazuje się, że wystarcza jedno, dwa pokolenia, aby wnuki już nic nie wiedziały o swoich dziadkach. Typowe pranie mózgu robione „rencami”  sąsiadów, członków tego samego narodu.
Pomimo istnienia całej masy tzw. placówek naukowych , instytutów historii, utrzymywanych z podatków społeczeństwa i rzeszy absolwentów historii, w podręcznikach brak wzmianki, że we Lwowie w związku z „Akcją Burza”  także wybuchło powstanie, podobnie jak w Wilnie. O Powstaniu w Wilnie  – „Ostra Brama”, wolno było pisać,  o Lwowie  był jak widać zakaz, a była to jedyna zwycięska walka o polskie miasto. Bój o Wilno i Warszawę skończył się klęską. Miast nie wyzwolono.
W poprzednim odcinku BOJU O LWÓW, opublikowałem zeznanie pierwszego świadka, żołnierza AK o pseudonimie Tank, który obserwował mordowanie Bohaterskich Wyzwolicieli Lwowa w 1944 roku, poprzez podrzynanie im gardeł.  Zeznania jego zanotował na taśmie magnetofonowej kapelan AK ks. Pelc. Taśma ta w 1984 roku trafiła do p. Sokołowskiego, działacza podziemia w okresie stanu wojennego oraz członka Franciszkańskiego Ruchu Ekologicznego, Charytatywnego i Historycznego. Pan Sokołowski [znany mi osobiście, już nieżyjący] przekazał ją p. Lechosławowi Witkowskiemu. Pan L. Witkowski,  były goniec gen. Okulickiego prowadził w stanie wojennym, jedyną nieodkrytą drukarnię podziemną w Trójmieście.
Drukarnia była tak zamaskowana, że pomimo ponad 3 miesięcznej obserwacji prowadzonej z położonej po przeciwnej stronie ulicy przychodni i „kipieli” mieszkania, UB nie udało się jej odnaleźć. O prowadzeniu inwigilacji z okien przychodni poinformowały p. L. Witkowskiego pielęgniarki tej przychodni. Nie muszę wyjaśniać, że teczki p. L. Witkowskiego w IPN nie ma! Podkreślam to specjalnie, aby uzmysłowić tym wszystkim eunuchom intelektualnym, którzy chcą opierać wszystko na tzw. dokumentach, jak to wygląda faktycznie.
Zresztą, podobnie mojej teczki też nie ma, pomimo istnienia wielu moich kart w innych teczkach.
 Jak mi powiedział płk A. Hodysz tylko ok. 5% teczek w Gdańsku przekazano do IPN-u, a praktycznie żadnych z Informacji Wojskowej.
Po otrzymaniu taśmy z zeznaniami bezpośrednich świadków mordów przeprowadzonych w Turzy, p. L. Witkowski najpierw przepisał taśmę, a następnie na posiadanym powielaczu wydrukował tekst w całości. Było tego 16 stron maszynopisu.
Potwierdza jego zeznania wycinek Nowego Dziennika z 3-4 stycznia 1987 roku z Londynu [ Stamford, Bridgeport, New Haven Ludwig Wagner]. W następnym roku p. L. Witkowski wraz z śp. Żoną [ znaną mi osobiście]  dokonał osobistego sprawdzenia faktów, bezpośrednio na miejscu zbrodni. Początkowo trafił na dużą nieufność mieszkańców i widoczny wielki strach. Po pewnym czasie udało mu się uzyskać istotne informacje, potwierdzające fakt zbrodni. [ L.W. próbował zainteresować tą sprawą Biskupa Tokarczuka, ale na rozmowie się skończyło].
Jest to kolejne opracowanie powstałe dzięki pracy Przyjaciół „Muzeum Sybir pro Memento” [pierwsze to była” Zbrodnia na Morzu Białym”],  za co serdecznie wszystkim dziękuję.
Tak więc, nadal nie wolno wymieniać i wspominać poległych o wolność Polaków. Sprawa Boju o Lwów i Wilno jest nadal niepoprawna politycznie. Dlaczego więc mówi się o jakiś przemianach po 1989 roku?
Sam musisz się domyśleć Szanowny Czytelniku !
Poniżej słowa piosenki o Jurku
Mamo najdroższa, bądź zdrowa,
Do braci idę w bój –
Twoje uczyły mnie słowa,
Nauczył przykład Twój.
Pisząc to Jurek drżał cały,
Już w mieście walczył wróg –
Huczą armaty, grzmią strzały,
Lecz Jurek nie zna trwóg…
Wymknął się z domu, biegł śmiało,
Gdzie bratni szereg stał,
Chwycił karabin w dłoń małą,
Wymierzył celny strzał…
Toczy się walka zacięta,
Obfity śmierci plon,
Biją się Polskie Orlęta,
Ze wszystkich Lwowa stron.
Bije się Jurek w szeregu,
Cmentarnych broni wzgórz.
Krew się czerwieni na śniegu,
Lecz cóż tam krew! Ach cóż!
Jurek na chwilę upada
I znów podnosi się…
Wtem pędzi wrogów gromada.
Do swoich znów się rwie.
Rwie się… lecz pada na nowo…
„O Mamo, nie płacz, nie!”
„Niebios Przeczysta Królowo!
Ty dalej prowadź mnie!”
Żywi walczyli do rana,
Do złotych słońca zórz,
Ale bez Jurka Bitschana,
Bo Jurek spoczął już…[1], [2]
dan w dniu św. Sylwestra Guzoliniego 26.XII.2018
Sylwester Gozzolini urodził się około 1177 r. w Osimo pod Ankoną. Był synem wpływowego prawnika, który wysłał go na studia do Bolonii. Szybko zmienił kierunek studiów – zaczął zgłębiać teologię. Długie godziny spędzał na modlitwie. Chociaż ojciec nie wyraził zgody (nie odzywał się do syna przez dziesięć lat), Sylwester został księdzem. Był potem kanonikiem w Osimo. Oddał się pracy duszpasterskiej z takim zapałem, że wzbudził wrogość miejscowego biskupa.
Gdy miał pięćdziesiąt lat, zobaczył rozkładające się szczątki niegdyś pięknej osoby. Zrobiło to na nim takie wrażenie, że całkowicie zmienił tryb życia. Od 1227 r. przez trzy lata przebywał w pustelni w Grotta Fucile. Prowadził tam bardzo surowe życie. Wkrótce zaczęli schodzić się do niego uczniowie, którzy chcieli żyć tak jak on. Trzeba było założyć dla nich klasztor, który powstał na Monte Fano pod Fabriano.
Gdy Sylwester zastanawiał się, jaką regułę wybrać dla nowych braci, zwanych potem sylwestrynami, miał wizję, w której różni założyciele zakonów polecali mu swoje reguły. Wybrał Regułę św. Benedykta i na jego ściśle zachowywanej regule oparł swoją. W 1247 roku uzyskał od Innocentego IV w Lyonie bullę zatwierdzającą nowe zgromadzenie, które rozrosło się jeszcze przed jego śmiercią.
Św. Sylwester był dobrym kaznodzieją, cechowała go pokora i surowość życia pełnego pokuty. Czcił Eucharystię i Matkę Najświętszą. Zmarł 26 listopada 1267 r. Papież Klemens IV przyznał mu tytuł błogosławionego. Jako świętego wpisano go do Martyrologium Rzymskiego na polecenie Klemensa VIII w 1598 r.  https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-26b.php3

Dr Jerzy Jaśkowski
Gdańsk, 26.11.18 r.
Kontakt: [email protected]

 

Więcej opracowań dr. Jerzego Jaśkowskiego na naszym portalu>    >    >  TUTAJ .

 

Dr Jerzy Jaśkowski na FB …

 

  • Ilustracja tytułowa: Kopiec Unii Lubelskiej, stan przedwojenny. Fot. za: wmeritum.pl , 4.11.2015 / wybór zdjęcia wg.pco

  , 2018.11.27.

Dr Jerzy Jaśkowski

Autor: Dr Jerzy Jaśkowski