Mord na J. F. Kennedy’m i carcano odnaleziony pod Pistoią


«Nagle zrozumiałem, że moja ojczyzna nie jest o wiele lepsza od krajów trzeciego świata. Od owej chwili straciłem zaufanie do rządu i przestałem go szanować…»

RAM       26 grudzień 2018

Jak wiadomo, Donald Trump obiecał przed wyborami, że odtajni wszystkie dokumenty związane z zamachem na prezydenta J. F. Kennedy’ego, co jednakże po jego elekcji okazało się nieprawdą. Ujawniona przez niego część informacji nie zawiera wiadomości dotąd nieopublikowanych. W dalszym ciągu całe mnóstwo dokumentów pozostaje dla amerykańskiej opinii publicznej zakazane.
Said Alami piszący dla strony www.rebelion.org, w swym artykule z roku 2014, stwierdza bez ogródek, że największym beneficjentem zamachu na J. F. Kennedy’ego był Izrael i – przytaczając szereg argumentów popierających swą opinię – wnioskuje, że jego autorem był w rzeczywistości Mossad, używający do tego celu CIA.
Powody dla których Izrael zlikwidował Kennedy’ego
Motywacją mordu wg. Alami’ego był narastający konflikt pomiędzy premierem Izraela, Davidem Ben Gurionem i prezydentem USA, dotyczący izraelskiej instalacji jądrowej w Dimonie, znajdującej się na pustyni Negev. Kennedy (a przed nim również Eisenhover) uważał za konieczne przeprowadzanie przez amerykańskich naukowców, okresowych kontroli centrum, czemu Ben Gurion sprzeciwiał się. Kennedy był tak stanowczy, iż nie zaprosił izraelskiego premiera do Białego Domu.
W maju 1961 roku Ben Gurion – świadom politycznej słabości Izraela – zezwala na kontrolę i obiecuje zgodzić się na kolejne inspekcje (wynikiem czego jest spotkanie obydwu przywódców w Nowym Yorku), jednakże podczas 2 następnych lat, «izraelski lis» – jak Alami określa Ben Guriona – ignoruje całkowicie obietnicę.
13 maja 1963 roku, zdenerwowany Kennedy osobiście pisze do Ben Guriona, grożąc mu polityczną izolacją Izraela, w przypadku jego sprzeciwu. Premier izraelski nie odpowiada i podaje się do dymisji.
Said Alami cytuje urywek książki Michael’a Collins’a Piper’a – «Final Judgment: The Missing Link in the JFK Assassination Conspiracy», w którym jej autor pisze:«Istnieje wiele listów, będących częścią korespondencji JFK z Ben Gurionem, które w dalszym ciągu są utajnione. Te potencjalnie wybuchowe” dokumenty są zakazane nawet dla wysokich rangą urzędników wywiadu amerykańskiego».
Nowym premierem Izraela mianowany zostaje Levi Eshkol. Po upływie zaledwie 10 dni od objęcia przez niego stanowiska, Eshkol dostaje list od Kennedy’ego. Prezydent USA ostrzega w nim, że uniemożliwienie Stanom Zjednoczonym przeprowadzania regularnych kontroli instalacji jądrowej w Dimonie grozi Izraelowi utratą amerykańskiego wsparcia. Dla Eshkol’a list stanowi coś w rodzaju ultimatum. Jest to interwencja równie energiczna jak dokument wysłany przez Eisenhowera do Ben Guriona w roku 1956, tj. w trakcie wojny sueskiej.

5 premierów Izraela zaangażowanych w zabójstwo prezydenta USA?

Said Alami pisze dalej, iż nie wiadomo, kto podjął decyzję o zabiciu prezydenta USA, ale rzeczą oczywistą jest wg. niego fakt, że tak Ben Gurion, jak i Eshkol byli w przeszłości «wytrawnymi terrorystami». Ben Gurion, w roku 1909, założył w Palestynie ugrupowanie zbrojne Hashomer, zaś Eshkol był jednym z szefów żydowskiej organizacji terrorystycznej Haganah, która była kontynuacją Hashomer’a. Obydwaj, pisze Alami, byli w latach ’30 i ’40 ubiegłego wieku poszukiwani za swe zbrodnie przez policję brytyjską i z powodzeniem mogli być autorami planu zabójstwa Kennedy’go, jednakże tym, który zamach urzeczywistnił był Eshkol.
«Trzecim terrorystą biorącym udział w zamachu na Kennedy’ego», Alami nazywa Yitzhaka Shamir’a – przyszłego premiera Państwa Żydowskiego – członka żydowskich organizacji terrorystycznych Irgun i Lehi.
W tym samym czasie, gdy premierem Izraela jest Eshkol, szefem komanda Mossadu odpowiedzialnego za zabójstwa staje się Shamir, rezydujący przeważnie w Paryżu, jednej z europejskich siedzib izraelskiej agencji wywiadowczej. Shamir był jednym z autorów covert campaign «Operation Damocles», skierowanej przeciwko naukowcom niemieckim pomagającym Egiptowi.
Oprócz tego, pisze Alami, jeden z byłych wysokich rangą oficerów wywiadu francuskiego oskarżył Shamira „o bezpośrednie kontakty z przyszłymi organizatorami i wykonawcami zamachu na Kennedy’ego”.
«Czwartym terrorystą zaangażowanym w śmierć prezydenta USA»  jest wg. Alami’ego, Menachem Begin (również przyszły premier Izraela).
Jak politycy wcześniej opisani, także Begin był poszukiwany za terroryzm przez policję brytyjską. To Begin, członek i późniejszy leader Irgun’u, był osobą która w roku 1946, w Jerozolimie, zleciła masakrę (false flag) Hotelu King David, podczas której śmierć poniosło 91 osób. Również Begin, w 2 lata później, pokieruje rzezią w Deir Yasin, w wyniku której zginą setki Palestyńczyków.
Alami cytuje książkę Collins’a Piper’a i mówi, że na podstawie zeznań świadków i treści odtajnionych dokumentów, wiadomo dziś, iż na kilka tygodni przed zamachem w Dallas, Menachem Begin odbył rozmowy z Mickey Cohen’em, powiernikiem najważniejszego eksponenta mafii żydowskiej w USA – Meyer’em Lansky’m. To Mickey Cohen przekona Żyda Jack’a Ruby (faktycznie nazywającego się Jacob Leon Rubenstein i również należącego do syndykatu przestępczego Lansky’ego), by ten zabił Lee Harvey’a Oswald’a, oskarżonego o zabójstwo Kennedy’ego.
Piątym (i tym razem przyszłym) premierem Izraela, biorącym udział w zabójstwie Kennedy’ego jest wg. opinii Alami’ego Yitzhak Rabin, również pracujący dla Mosadu, który w dzień zamachu znajdował się w Dallas, co w biografii męża potwierdza Leah Rabin.
Rabin był prawdopodobnie jednym z dziennikarzy, którzy przeprowadzili wywiad z Jack’iem Ruby vel Jacob’em Leonem Rubenstein’em, zabójcą Oswald’a. Czy nie jest rzeczą dziwną, że izraelski dziennikarz, w komendzie głównej policji w Dallas, przeprowadza z Ruby’m wywiad na dzień wcześniej przed zabójstwem Oswald’a? Dlaczego ów dziennikarz rozmawiał z Ruby’m właśnie na posterunku policyjnym, a nie gdzie indziej? Powyższe pytania, pochodzące z książki Piper’a, powtarza w swym artykule Alami.
Także Mordechai Vanunu, w wywiadzie dla Al-Hayat z lipca 2004 (cytowanym pzez WorldNetDaily) stwierdził, że jest pewien, iż w zabójstwo Kennedy’ego zaangażowany był Izrael, którego celem było położenie kresu presjom, jakie amerykański prezydent wywierał na Państwo Żydowskie, by pozwoliło mu na przeprowadzanie amerykańskich kontroli centrum w Dimonie.
Ponadto, WorldNetDaily dodaje, że po zabiciu Kennedy’ego, by zorientować się, w jakim stopniu akcja Oswalda, przeprowadzona z wysokości 6 piętra była możliwa do realizacji, izraelscy strzelcy wyborowi dokonali ekspertyzy. Do testu użyto o wiele bardziej zaawansowanego technicznie (niż ten posiadany przez Oswalda) sprzętu, a także wskaźników laserowych, identyfikujących okolice ciała osób postrzelonych w samochodzie prezydenta. Izraelskie źródło informacji strony WND stwierdza, że «to, czego miał dokonać Oswald, jest rzeczą prawie że niemożliwą do osiągnięcia».
Alami przytacza także cytat z książki “Coup d’Etat in America”, napisanej przez Alana J. Weberman’a oraz Michael’a Canfield’a:
«Po zabójstwie Kennedy’ego, konfident wywiadu amerykańskiego oraz FBI, który zinfiltrował ugrupowanie ekspatriantów kubańskich –przeciwników Castro – zreferował nam, że 21 listopada 1963 roku, tj. na dzień przed zamachem, kilku z nich powiedziało mu: „Obecnie jesteśmy w posiadaniu dużej ilości pieniędzy, a kiedy J. F. Kennedy zostanie zlikwidowany, naszymi nowymi sprzymierzeńcami staną się Żydzi”».   
Warto zauważyć, że Meyer Lansky zarządzał kubańskim hazardem, kasynami i przestępczością, zanim na wyspie pojawił się Fidel Castro. Collins Piper pisze w swej książce także o silnych powiązaniach istniejących między Lansky’m i Izraelem.
O Meyerze Lansky pod:

Permindex Connection

Permindex to skrót nazwy Permanent Industrial Exhibition, organizacji handlowej założonej w Kanadzie przez Żyda Louis’a Bloomfield’a, posiadającej swe siedziby w Szwajcarii, Francji i Włoszech (w tych ostatnich pod nazwą Centro Mondiale Commerciale). Louis Bloomfield, kierujący kanadyjską wspólnotą żydowską, przez wiele lat pracował dla CIA, a ponadto reprezentował interesy potężnej rodziny żydowskiej Bronfman’ów, należącej do przestępczego syndykatu Lansky’ego. Jednym z głównych finansistów Permindex’u był milioner żydowski Tibor Rosenbaum, będący oprócz tego pierwszym sponsorem Mossadu. Jako prezydent Międzynarodowego Banku Kredytowego, Rosenbaum zajmował się praniem brudnych pieniędzy pochodzących z interesów Meyer’a Lansky’ego.
W roku 1967, na podstawie dochodzeń potwierdzających udział Permindex’u w przygotowaniach do zamachu na prezydenta Francji Charles’a De Gaulle’a, agencja Bloomfiel’da zostaje wyrzucona z 3 wymienionych powyżej krajów. Permindex zanażowany był także w zabójstwo włoskiego polityka i przedsiębiorcy Enrico Mattei’ego.
Praktycznie rzecz biorąc, pisze Collins Piper, Permindex był przykrywką dla CIA. O zaangażowaniu rzekomej organizacji handlowej w zabójstwo Kennedy’ego wspomniał także w swej książce «On the Trail of the Assassins» Jim Garrison, prokurator z Nowego Orleanu, który w roku 1967 o udział w zabójstwie Kennedy’ego oskarżył Clay’a Shaw’a, przedsiębiorcę i agenta amerykańskiego, prezydenta International Trade Mart, przez jakiś czas pracującego również w rzymskiej filii Permindexu. Dochodzenia ujawniły, że Shaw miał powiązania z Guy’em Bannister’em – szefem CIA w New Orlean, z Mossadem oraz z Lansky’m. Pomimo to, proces przeciwko niemu zakończył się uniewinnieniem, po zaledwie godzinie debaty.
Podejrzenia Garrisona zostały następnie potwierdzone przez badacza kanadyjskiego Maurice’a Phillips’a, który miał możliwość dotarcia do prywatnych dokumentów Louisa Bloomfield’a, oddanych do Państwowego Archiwum Kandyjskiego.
W roku 2017, badacz włoski, Michele Metta opublikował książkę zatytułowaną « CMC. La centrale occulta della CIA in Italia e l’assassinio di John Kennedy» – «CMC. Tajna centrala CIA we Włoszech i mord na John’ie Kennedy’m», w której ujawnia, że agencja Permindex-CMC była finansowana przez banki, które sponsorowały Adolfa Hitlera – tj. Seligman i Schroder, oraz, że posiadała powiązania z szefem CIA – Allen’em Welsh’em Dulles’em, oraz jego bratem. Bank Schroder, ponadto sfinansował zamach stanu w roku 1953 w Iranie oraz przewrót w roku 1954 w Gwatemali.
Michele Metta pisze także, iż wspólnicy Permindex-CMC byli przyjaciółmi Licio Gelli (szefa loży masońskiej P2 – Propaganda 2), urodzonego w Pistoi przedsiębiorcy, aferzysty i masona włoskiego. Rzeczą bardzo prawdopodobną jest, że Gelli był agentem CIA, biorąc pod uwagę jego współpracę z Michael’em Ledeen’em, będącym na usługach agencji amerykańskiej.
O Ledeenie pod linkiem:
Jak ujawnia Metta, zebrania rady nadzorczej Permindex-CMC odbywały się w biurze adwokackim rzymskiego Żyda Roberto Ascarelli’ego. Bardzo ścisłe powiązania pomiędzy adwokatem Ascarelli i karierą Licio Gelli’ego potwierdziła także włoska komisja parlamentarna, prowadząca dochodzenia w sprawie P2. Biuro Ascarelli’ego było także siedzibą loży P2, a Ascarelli zarekomendował Gelli’ego na jej szefa u samego Giordano Gamberini, człowieka CIA, szefa najpotężniejszej, włoskiej loży masońskiej, tzw. «Palazzo Giustiniani» (od nazwy budynku, który był dawniej jej siedzibą).
O rzymskiej Żydówce Adzie Ascarelli Sereni pod linkiem:

Oswald i Ruby

Wracając do USA, wg. wielu źródeł, syjonista Adolph Botnick, przewodniczący nowoorleańskiej sekcji Anti-Defamation League, przez ponad 30 lat współpracował z szefem biura CIA w tymże mieście, wspomnianym wcześniej Guy’em Banister’em. Sam Banister, będący właścicielem prywatnej agencji wywiadowczej, w okresie poprzedzającym zabójstwo Kennedy’ego, miał przygotować pro-kastrystowski profil Oswalda, który, po co tylko zaistniałym fakcie morderstwa, został przedstawiony amerykańskiej opinii publicznej. Wiele poszlak wskazuje na to, że operacja manipulacji Oswaldem, aż do dnia zamachu, została zrealizowana pod nadzorem ADL.
James W. Douglass, w swej książce «JFK and the Unspeakable: Why He Died and Why It Matters» utrzymuje, że Lee Oswald współpracował tak z CIA jak i FBI i twierdzi, że szef FBI – J. Edgar Hoover wiedział o tym, że Oswald wysłany został na Kubę na polecenie CIA, a celu sfabrykowania z wyprzedzeniem jego roli jako kozła ofiarnego, o czym zresztą przed śmiercią mówi sam Oswald.
Niezwykle ciekawa jest kłótnia, jaka odbyła się pomiędzy Banister’em i jednym ze swych współpracowników, Jack’iem Martin’em, podczas której Martin wykrzyknął: «What are you going to do — kill me like you all did Kennedy?»
Jak chodzi zaś o Jack’a Ruby – Rubensteina, pisze o nim w swej książce «Rush do Judgment» – Mark Lane, adwokat matki Lee Oswalda w procesie przeciwko Ruby. Lane pyta: «Jak było to możliwe, że Ruby znalazł się tak blisko Oswalda, w momencie gdy ten znajdował się w rękach policji?». Lane twierdzi, że policja w Dallas umożliwiła zamordowanie Oswalda i że już wcześniej została przekupiona przez Ruby’ego.

Autopsja

James W. Douglass twierdzi również, iż lekarzom przeprowadzającym autopsję zwłok Kennedy’ego zostało nakazane by utrzymywali, że prezydent został postrzelony od tyłu. Pracownicy korpusu medycznego amerykańskiej marynarki wojennej, uczestniczący w sekcji zwłok, twierdzą, że admirał Calvin Gallowy nakazał zignorowanie jakiejkolwiek rany wlotowej znajdującej się w przedniej części ciała Kennedy’ego.
Jeden z oficerów skomentował zaistniałą sytuację: «Nagle zrozumiałem, że moja ojczyzna nie jest o wiele lepsza od krajów trzeciego świata. Od owej chwili straciłem zaufanie do rządu i przestałem go szanować».
Biorący udział w autopsji dr. Charles Crenshaw, napisał później książkę na ten temat, noszącą tytuł «J F K: A Conspiracy of Silence», za którą był mocno prześladowany.
Na filmie z autopsji, wykonanym przez porucznika Williama Pitzer’a, szefa działu audiowizualnego Bethesda Naval Hospital, widać wyraźnie otwór wlotowy pocisku na twarzy Kennedy’ego. W roku 1966, zwłoki śmiertelnie postrzelonego Pitzer’a zostają odnalezione na posadzce studia filmowego należącego do National Naval Medical Center. Wydarzenie zostaje zaklasyfikowane jako samobójstwo.
Również film nakręcony podczas przejazdu orszaku Kennedy’go przez Abrahama Zapruder’a pokazuje, że pocisk uderzył w czoło prezydenta i odstrzelił tył jego głowy. Widoczna jest Jackie Kennedy, która wstaje z siedzenia limuzyny, by zabrać z maski samochodu część głowy męża.
Na innych filmach widać, że na kilka minut przed zamachem, z okolic prezydenckiego samochodu zostają usunięci agenci Secret Service, prawdopodobnie po to, by pozostawić otwartą trajektorię strzału. Na jednej z taśm, jeden z agentów protestuje przeciwko otrzymanemu nakazowi.
Zajmijmy się bronią z której został zabity prezydent Kennedy.

Mannlicher Carcano 91/38

W roku 1958 amerykańska spółka Adam Consolidated Industries Inc. (posiadająca 2 siedziby, w Nowym Yorku oraz w Rzymie), zakupuje we Włoszech pewną ilość wycofanych z wojska karabinów. Jednym z akcjonistów spółki był Samuel Cummings, posiadający powiązania z Enrico Frittoli, komilitonem słynnego włoskiego masona Licio Gelli.
W roku 2017, La Repubblica poinformowała, że w Campo Tizzoro, niedaleko Pistoi, wśród sprzedanego na licytacji, wycofanego z użycia wyposażenia fabryki broni SMI (Società Metallurgica Italiana), odnaleziony został karabin Mannlicher Carcano 91/38, kaliber 6,5, identyczny jak ten, przy pomocy którego zabity został prezydent USA J. F. Kennedy i który przechowywany jest w National Archives and Records Administration w Maryland.
Broń, pomimo wymontowanej iglicy oraz zatkanej lufy, zamknięta była w starej kasie pancernej fabryki. Karabin znajdował się w firmowym opakowaniu SMI, na którym widniał napis «66/4», «C. Warren», będący nazwą tzw. komisji Warrena, badającej okoliczności śmierci prezydenta USA. W załączonej kopercie znajdowały się także dokumenty, z adnotacją «dla dyrektora», oraz fotografia amerykańskiej rodziny o nazwisku Rosenthal, wysłana do Włoch w rok później.
Odkrycia dokonał Gianluca Iori, architekt i dyrektor Instytutu Badań Historycznych oraz Archeologicznych miasta Pistoi (Toskania), twórca muzem fabryki SMI w Campo Tizzoro.
Iori mówi, że w kwietniu 1966 roku – po tym jak okazało się, że 2 wystrzelone przez Oswalda pociski, a także magazynek, pochodziły z Campo Tizzoro – w fabryce toskańskiej pojawiło się kilku śledczych CIA. Testy balistyczne, stwierdza Iorio, mogły być równie dobrze przeprowadzone w USA. Prawdopodobnie wtedy właśnie, z niewyjaśnionych powodów, karabin został zamknięty w sejfie fabryki.
Włoski architekt, będący także znawcą broni, zauważa bardzo ciekawy szczegół. Na kilka dni przed zamachem, Oswald ze swym carcano zostaje sfotografowany przez jego żonę. Nie jest to jednakże karabin znaleziony przez policję po zabójstwie prezydenta, ponieważ na zdjęciu nie widać japońskiego celownika.
Na fotografii można zauważyć także, iż pas naramienny broni został zmodyfikowany (oryginalna broń nie posiadała tego rodzaju pasa), tak jak ma to miejsce w przypadku karabinu odnalezionego w Campo Tizzoro.
W związku ze swymi spostrzeżeniami, Iorio stawia hiptezę:
«Widoczny na zdjęciu carcano, jest prawdopodobnie tym samym, który co tylko został odnaleziony  we Włoszech i jest prawdopodobnie karabinem, z którego zabito Kennedy’ego».
Być może, pozostawienie broni we Włoszech miało poprzeć obowiązującą wersję, mówiącą o tym, że zabójcą Kennedy’ego był wyłącznie Oswald. Odnośnie znalezionych razem z karabinem dokumentów, Iorio mówi, że zostały przez niego zamknięte w sejfie i że tego rodzaju krok uważa w obecnej sytuacji za najwłaściwszy.
VIDEO: Wywiad z Gianluca Iorio na temat carcano odnalezionego w Campo Tizzoro
Źródła:
Wybór tekstów, tłumaczenie i opracowanie: RAM
Rozpowszechnianie treści przetłumaczonych artykułów (z podaniem nick’a autora tłumaczeń i wskazaniem adresu tekstu źródłowego) jest dozwolone wyłącznie na darmowych platformach elektronicznych.
Źródło:  NEon24.pl , 26 grudnia 2018.
  • Ilustracja tytułowa:  Prezydent John F. Kennedy i Pierwsza Dama Jackie Kennedy w Washingtonie,  3 maja 1961 (Reuters). Za: WashingtonPost.com , July 25, 2017.
   , 2019.01.05.
Znalezione w sieci

Autor: Znalezione w sieci