Szlakiem śmierci. Koniec tajemnicy Riese. Część X.


Przeczytaj:          Część I.          Część II.          Część III.          Część IV.          Część V.         Część VI.         Część VII.         Część VIII. Część IX.

„Operacja Hydra”,
i przeniesienie zakładów z Peenemünde do Mitteelwerk w Kohnsteins

Dwóch polskich pracowników Peenemünde’s Camp Trassenheide na początku 1943 r. dostarczyło mapy, szkice i raporty dla wywiadu Armii Krajowej, a w czerwcu 1943 r. wywiad brytyjski otrzymał dwa takie raporty, które zostały zidentyfikowane jako hala montażowa rakiet, pit eksperymentalny i wieża startowa. Polskie raporty i mapy dostarczone brytyjskiemu wywiadowi w 1942 i 1943 r. były bardzo szczegółowe i wskazywały, ze Niemcy budują rakiety zdolne do masowego rażenia.

1. Rakieta V-2 odzyskiwana z Bugu pobliżu Sarnaki. Fot: en.wikipedia.org

Operacja Hydra była kryptonimem pierwszego bombardowania Peenemünde Army Research Institute i centrum testowego Luftwaffe „Peenemünde-West” na wyspie Uznam w nocy z 17 na 18 sierpnia 1943 r. przez brytyjskie siły powietrzne. Aby oszukać niemiecką obronę powietrzną w tym samym czasie, przeprowadzono operację Whitebait, mniejszy atak na Berlin.

Kolejną reakcją na bombardowania lotnicze było utworzenie rezerwowego zasięgu badawczego w pobliżu Blizny w południowo-wschodniej Polsce. Ten tajny obiekt, starannie zamaskowany, został zbudowany przez 2000 więźniów z obozu koncentracyjnego Pustków. W 1943 r. Armii Krajowej udało się przechwycić nienaruszoną rakietę V2, która nie eksplodowała, i została potajemnie przewieziona do Londynu (https://en.wikipedia.org/wiki/Peenem%C3%BCnde_Army_Research_Center).

26 sierpnia 1943 r. Albert Speer zwołał spotkanie z Hansem Kammlerem, Dornbergerem, Gerhardem Degenkolbem i Karlem Otto Saurem, aby omówić przeniesienie głównej produkcji A-4 do podziemnej fabryki w górach Harzu. Na początku września maszyny i personel Peenemünde, w tym Alban Sawatzki, Arthur Rudolph i około dziesięciu inżynierów, zostało przeniesionych do Mitteelwerk (niem. „Central Works”) w Kohnstein, gdzie były już maszyny i personel z dwóch innych planowanych miejsc montażu A-4. W dniu 13 października 1943 r. więźniowie Peenemünde z małego obozu koncentracyjnego F-1 wsiedli do wagonów jadących do Kohnstein. Była to największa podziemna fabryka V1 i V2.

2. Rakieta V-2 z Blizny. Fot: en.wikipedia.org

Na początku 1944 r. rozpoczęto prace budowlane na stanowiskach testowych i wyrzutniach w austriackich Alpach (nazwa kodowa Salamander), z obszarami docelowymi planowanymi dla Tatr, Arlberg i okolic góry Ortler.

Arthur Rudolph (1906-1996) był niemieckim inżynierem rakietowym, który w latach 1934–1945 w rozwoju i produkcji jednostki rakietowej (A4, „Odzyskiwanie broni V2”), był odpowiedzialny za transport sprzętu, a następnie został przeniesiony jako dyrektor fabryki Mittelwerk GmbH odpowiedzialny za pracę rozwojową A4 i rozmieszczenie więźniów. W związku z rozbudową Kohnsteina, utworzenie obozu koncentracyjnego i późniejszą produkcją jednostki rakietowej A4, a także latającej bomby Fieseler Fi 103 („Vergeltungswaffe V1”) i części myśliwca odrzutowego zostały podane przez oficjalny spis ludności w aktach SS, że około 12 tys. robotników przymusowych zostało zabitych. Ostatnie szacunki wskazują, że liczba ofiar śmiertelnych związanych z Mittelbau-Dora wynosi do 20 tys.

Podobnie jak w przypadku przeniesienia zakładów produkcyjnych V-2 do Mittelwerk, wstrzymanie „rozwoju” pocisków kierowanych zostało zatwierdzone przez armię i SS w październiku 1943 r. 26 sierpnia 1943 r. na spotkaniu u Alberta Speera, Biuro Hansa Kammlera zasugerowało przeniesienie prac rozwojowych A-4 do proponowanego miejsca podziemnego w Austrii. Po sondażu przeprowadzonym we wrześniu przez Papę Riedela i Schuberta, Kammler wybrał dla niego nazwę kodową „Zement” („Cement”), a prace nad podziemnymi tunelami w Ebensee w pobliżu jeziora Traunsee rozpoczęły się w styczniu 1944. Wówczas „Organizacja Todt” zleciła biuru inżynierskiemu Karla Fiebingera zaprojektowanie siedmiu dużych podziemnych fabryk w Austrii i nadzorowanie ich budowy (http://altversion.geheimprojekte.at/t_zement.html).

Aby zbudować podziemne tunele, w pobliżu planowanych miejsc produkcji, wybudowano obóz koncentracyjny KZ-Ebensee. Był to jeden z wielu podobozów obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen (http://altversion.geheimprojekte.at/kz_ebensee.html).

W Ebensee była placówka badawcza międzykontynentalnego pocisku balistycznego A9/10. Karl Fiebinger zaprojektował wiele tajnych projektów, w tym tajemnicze obiekty w Jonastal (D)- „Olga” – „S III”.

Dla ludzi przeniesionych z Peenemünde, nowa organizacja została nazwana „Entwicklungsgemeinschaft Mittelbau”(angielski: Mittelbau Development Company) i została podporządkowana Hansowi Kammlerowi.

Broń Odwetowa 1 i 2

Według zachowanego w Archiwum Federalnego Niemiec dokumentu z dnia 14 lipca 1944 r. (departament OT w Ministerstwie Uzbrojenia i Produkcji Wojennej) projekty dotyczące Riese miały pochodzić z biura prof. Herberta Rimpla (1902-1978), który stał się najważniejszym architektem przemysłowym w Trzeciej Rzeszy z zadaniami dla fabryk samolotów Messerschmitt i prac Hermanna Göringa. Od niego przyszły plany projektu „Riese”. Jego biuro inżynieryjne w Berlinie przeprowadziło audyt projektów budowlanych dla przemysłu zbrojeniowego, takich jak przeniesienie produkcji. Pracownia jego mieściła się w Berlinie przy Klosterstrasse 80/82. W czasie drugiej wojny światowej w biurze pracowało około 700 osób. Wśród nich, tacy jak Gerhard Weber, Werner Hebebrand, czy Johannes Krahn. W 1942 r. Rimpl został powołany przez Generalnego Inspektora Alberta Speera na szefa Departamentu dla dużych projektów budowlanych i robót w dziedzinie budownictwa. Podczas wojny realizował zlecenia Ministerstwa Uzbrojenia i Amunicji Rzeszy, prace planistyczne dla firmy Krupp-Werke, tajne prace w zakresie planowania zakładów przemysłowych we Francji i w innych krajach, zlecenia związane z przenoszeniem produkcji zbrojeniowej do podziemnych obiektów. Na pewno spod ręki H. Rimpla wyszedł projekt Flugzeugmotoren – fabrik „Doggerwerk” – fabryki silników samolotowych BMW 801.

W latach 1940–1945 Johannes Krahn zajmował wiodącą pozycję w biurze architektonicznym Herberta Rimpla w Berlinie.

Później, po przeniesieniu przemysłu zbrojeniowego do do Mitteelwerk w Kohnsteins, naczelnym architektem specjalnego projektu Riese był Hauptsturmführer SS dr Siegfried Schmelcher. Studiował architekturę na politechnice na budownictwie oraz w Akademii Sztuki w Monachium. Jego zastępcą był Leo Mueller. 30 specjalistów różnych dziedzin pracowało w Baustab Schmelchers Most, głównie jego dawni koledzy, a między innymi: inż. Franz Werr i inż. Fritz Kaiser –  inżynieria lądowa i planowanie; Edmund Gassner – sanitaerplanung; William Hirsch – planowanie krajobrazu (kamuflaż i dezinformacja); inż. Meier Windthorst (Draeger prace Lubeka) – klimatyzacja i wentylacja. Jego personel miał biura w Berlinie, Pariser Platz 3. I właśnie ta dezinformacja wprowadzona przez Hirscha trwa do dziś.

3. Architekt Herbert Rimpl. Z jego biura wyszły plany projektu „Gigant”. Jego biuro inżynieryjne w Berlinie przeprowadziło audyt projektów budowlanych dla przemysłu zbrojeniowego, takich jak przeniesienie produkcji. Fot: spiegel.de

Herbert Rimpl był odpowiedzialny również za kilkadziesiąt projektów budowlanych w ramach  przeniesienia przemysłu obronnego do podziemi. Najbardziej znany jest obóz koncentracyjny Mittelbau-Dora, gdzie produkowano przede wszystkim „Broń Odwetową 1” i „Broń Odwetową 2”.

Broń Odwetowa 1. Fieseler Fi 103 był pierwszym wojskowym rozmieszczonym pociskiem samosterującym. Został również nazwany V1 (Broń Retribution 1) jako jedna z „cudownych broni” w nazistowskiej propagandzie drugiej wojny światowej. Rozwój prac Gerharda Fieselera w Kassel miał oznaczenie kodowe FZG 76 dla Flakzielgerät 76 i był gotowy do użycia wiosną 1944 roku. Od czerwca 1944 r. do marca 1945 r. Wehrmacht wykorzystywał około 12 000 Fi 103, głównie przeciwko celom w Anglii (Londyn) i Belgii (port w Antwerpii).

Jednostka 4 (A4) była oznaczeniem typu 1942  pierwszej na świecie działającej dużej rakiety z silnikiem ciekłym. Został pomyślany jako rakieta balistyczna artylerii dalekiego zasięgu i pierwszy obiekt stworzony przez człowieka, który przebił się przez granicę kosmiczną – zgodnie z definicją Międzynarodowej Federacji Aeronautyki 100 kilometrów – 20 czerwca 1944 roku. Od połowy 1945 r. A4 stanowiła podstawę rozwoju kosmosu w USA.

Broń Odwetowa 2. Balistyczny pocisk ziemia-ziemia A4 został opracowany w Rzeszy Niemieckiej w Wojskowym Instytucie Badawczym Peenemünde (HVA) na wyspie Uznam od 1939 r. pod kierownictwem Wernhera von Brauna i wszedł do użycia od 1944 r. Oprócz podobnego do samolotu Fieselera Fi 103, zwanego V1, nazistowska propaganda opisywała także pocisk A4 jako zwycięską „cudowną broń”. W październiku 1944 r. Została uznana za Broń Odwetową  2 przez  oficera propagandy Josepha Goebbelsa, V2 w skrócie. Początkowe jednostki Wehrmachtu i SS nazywały ją po prostu „urządzeniem”.

W biurze Herberta Rimpla pracował między innymi Gerhard Weber (1909-1986), który był niemieckim architektem i nauczycielem uniwersyteckim. Po wojnie do jego wybitnych dzieł należą nowe budynki Opery Państwowej w Hamburgu, Teatr Narodowy w Mannheim i Reaktor Badawczy w Monachium (zwany „Atomei”) w Monachium-Garching. Ze względu na zaprojektowaną przez Gerharda Webera kopułę w kształcie jaja, często nazywaną Garching Atomic Egg, która jest również częścią herbu miasta Garching w dzielnicy Monachium, reaktor jest zabytkowym budynkiem. Charakterystyczny jest widok na prawo od autostrady do Norymbergii tuż przed wyjściem do Garching. „Jajko” powinno być wypatroszone, tzn. Składniki radioaktywne powinny zostać usunięte z wnętrza. Następnie powinien służyć jako przyczółek dla źródła neutronów.

4. Gerhard Weber (1909-1986), niemiecki architekt, zaprojektował reaktor badawczy w Monachium (zwany „Atomei”) w Monachium-Garching. Często nazywana Garching Atomic Egg. Fot: tum.de

Oprócz dyrektora technicznego Wernhera von Brauna w Wojskowym Instytucie Badawczym Peenemünde (HVA) pracowało wielu naukowców i inżynierów, w tym Walter Thiel (1910-1943), który był niemieckim chemikiem i inżynierem rakiet. Był znacząco odpowiedzialny za rozwój silników rakietowych A4; Helmut Hölzer (1912-1996), był niemieckim pionierem komputerowym i rakietowym; Klaus Riedel (1907-1944) był niemieckim projektantem rakiet i współzałożycielem pierwszego na świecie lotniska rakietowego w Berlinie; Helmut Gröttrup (1916-1981) był niemieckim inżynierem. Pracował jako ekspert ds. Kontroli w niemieckim projekcie agregatów 4 (V2) oraz w rozwoju radzieckiej rakiety, następnie jako informatyk w rozwoju elektronicznych systemów identyfikacji i znacząco przyczynił się do wynalezienia podstaw karty chipowej; Kurt Debus (1908-1983) był niemieckim pionierem rakiet. Od 1944 r. do lutego 1945 r. był kierownikiem stanowiska badawczego VII w Peenemünde, między lipcem 1962 r. a listopadem 1974 r. był dyrektorem Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego; Arthur Rudolph (1906-1996) był niemieckim inżynierem rakietowym, który w latach 1934–1945 w rozwoju i produkcji jednostki rakietowej 4 (A4, „Odzyskiwanie broni V2”) w grę wchodził czas narodowego socjalizmu. Po drugiej wojnie światowej Rudolph został sprowadzony do Stanów Zjednoczonych przez Amerykanów, gdzie pracował dla sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych i NASA jako szef projektów takich jak Pershing Rocket i Saturn V Moon Rocket. Szefem HVA lub jego dowódcą był major Walter Dornberger, szef wydziału rakiet w Departamencie Broni Armii.

Polowanie na niemieckich uczonych

Tajny protokół końcowy z Jałty (luty 1945 r.) ustalił wykorzystanie niemieckich specjalistów, jako jednej z trzech form reparacji po zakończeniu drugiej wojny światowej (Dyskusja panelowa w Deutsches-Russisches Museum Berlin-Karlshorst: „Reparacje intelektualne: odpływ niemieckich uczonych do ZSRR po II wojnie światowej i jego konsekwencje”, 31 sierpnia 2010 r., Norbert Landsberg, „Transfer wiedzy do Związku Radzieckiego. Sympozjum ze wspomnieniami mało znanego rozdziału historii”. Zarchiwizowane z oryginału z 12 stycznia 2014 r.).

Jeszcze w czasie trwania drugiej wojny światowej czynniki polityczne USA zdecydowały wziąć pod ochronę czołowych niemieckich nazistów, skorzystać z ich doświadczeń i osiedlić ich w USA i Ameryce Łacińskiej. Gdy tylko wojska alianckie wkroczyły na terytorium Niemiec, rozpoczęło się wielkie polowanie na uczonych i przestępców wojennych. Na liście poszukiwanych znajdowało się około 1 miliona osób. Choć alianci zapewniali, że wykorzenią nazizm, to jednak darzyli nazistów szczególnymi względami.

5. 1946 r. Fort Bliss. Zdjęcie przedstawiające grupę 104 niemieckich naukowców, wśród nich Wernher von Braun i Arthur Rudolph. Fot: pl.wikipedia.org

Amerykanie byli szczególnie zainteresowani specjalistami z dziedzin aerodynamiki, broni rakietowej (jak ci pracujący nad projektami V1 i V2), broni chemicznej i medycyny. Niemieccy naukowcy wraz z rodzinami byli przerzucani do USA bez wiedzy i zgody amerykańskiego Departamentu Stanu. Większość z tych naukowców była członkami NSDAP lub SS, część z nich mogła być odpowiedzialna za zbrodnie wojenne co oznaczało, że oficjalnie żaden z nich nie otrzymałby wizy amerykańskiej i pozwolenia na wjazd do tego kraju. W ramach tej operacji przewieziono do USA 104 specjalistów od rakiet, i innych uczonych.

Najbardziej znani niemieccy naukowcy, którzy wówczas otrzymali pracę w USA to między innymi: Wernher von Braun, Bernhard Tessman, Arthur Rudolph, Kurt Blome, Walter Schreiber, Alexander Lippisch – ekspert w dziedzinie pionowego startu, Hans von Ohain – pionier napędu odrzutowego, Kurt Lehovec, Hubertus Strughold. Obok tych naukowców byli też zbrodniarze wojenni, jak między innymi Klaus Barbie, Jozef Mangele i wielu innych.

Bernhard Tessmann był kluczową postacią posiadającą wiedzę na temat V-2 pod koniec wojny. Gdy von Braun zaczął obawiać się, że SS rozpocznie realizację taktyki Hitlera „spalonej ziemi” i zniszczy tony wartościowej dokumentacji i szkiców na temat V-2, rozkazał swojej osobistej pielęgniarce Dieter Huzel oraz Bernhardowi Tessmannowi, głównemu projektantowi instalacji testowych Peenemünde, ukryć dokumentację w bezpiecznym miejscu. Do załadunku 14 ton dokumentów wykorzystano trzy ciężarówki Opel. Niewielki konwój udał się na północ 3 kwietnia 1945 w kierunku gór Harzu. Pod koniec dnia Tessman i Huzel odnaleźli porzuconą kopalnię żelaza w miejscowości Dornten. 36 godzin później, wszystkie dokumenty zostały wciągnięte przez małą kolejkę w głąb kopalni i ręcznie rozładowane w magazynie do składowania prochu.

6. Czołowymi współtwórcami programu kosmicznego USA byli nazistowscy uczeni, którym puszczono w niepamięć zbrodnie. Na zdjęciu m.in. von Braun w amerykańskim centrum kontroli lotów. Fot.: ciekawostkihistoryczne.pl

Von Braun oraz jego główni naukowcy pracujący nad projektem V-2 poddali się 44. dywizji amerykańskiej. Odzyskanie 14 ton dokumentacji V-2 ukrytej przez Tessmana w kopalni Dornten stało się niezwykle istotne dla USA.

T-Force było operacyjnym ramieniem wspólnej misji armii amerykańsko-brytyjskiej, mającej na celu zabezpieczenie wyznaczonych niemieckich celów naukowych i technologicznych, zanim mogły zostać zniszczone przez wycofanie sił wroga lub szabrowników podczas ostatnich etapów II wojny światowej i jej bezpośrednich następstw. Kluczowy personel miał również zostać przejęty, a cele szansy wykorzystane przy napotkaniu. Wysiłek polegał na biznesowym i technologicznym równoległym podobieństwie do pościgu za sztuką i skarbem zabytków.

Program ten miał na celu ograbienie pokonanych aktywów intelektualnych Niemiec i utrudnienie jego zdolności do konkurowania w powojennych sferach politycznych i gospodarczych, a jednocześnie pobudzenia prowadzących je narodów. Choć w tamtym czasie nie została potwierdzona, misja T-Force obejmowała również zapobieganie wpadaniu zaawansowanej technologii nazistowskiej w ręce Związku Radzieckiego – niszczenie wszystkiego, czego nie można było przejąć i wywiezienie przed przybyciem wojsk radzieckich. W związku z tym działania T-Force można postrzegać jako początek zimnej wojny. Operacje w Niemczech były często ciężkie, a czasem prowadziły do porwania. Publicznie dostępne informacje na temat działalności jednostki pozostają ograniczone.

Ich metody były podobne do metod stosowanych przez  gestapo: porywanie w nocy urzędników państwowych, którzy nie przedstawili żadnych dowodów tożsamości. Niedawno odtajnione tajne dokumenty ujawniają, jak pod koniec drugiej wojny światowej elitarna brytyjska jednostka porwała setki niemieckich naukowców i techników i zatrudniła ich w ministerstwach i prywatnych firmach w Wielkiej Brytanii (https://www.theguardian.com/science/2007/aug/29/sciencenews.secondworldwar).

Drugą organizacją była Field Information Agency (Technical) lub Fiat, która powstała podczas wojny jako wspólna anglo-amerykańska jednostka wywiadu wojskowego i która przeznaczyła naukowców na „wymuszoną ewakuację” ze stref USA i Francji oraz Berlina. W dokumentach odnotowano nawet, jak w czerwcu 1945 r. 50 naukowców zebrano ze swoich domów w Magdeburgu w strefie rosyjskiej, a wielu skarżyło się na utratę domów, miejsc pracy i emerytur. Wiele operacji jednostek T-Force zostało przekazanych Agencji Informacji o Terenie; Techniczny (FIAT). W karcie wydanej pod koniec maja 1945 r. FIAT był upoważniony do „koordynowania, integrowania i kierowania działaniami różnych misji i agencji” zainteresowanych naukowym i technicznym wywiadem, ale zabroniony do gromadzenia i wykorzystywania takich informacji na własną odpowiedzialność.

Wśród celów priorytetowych T Force wymienił katalizatory syntetyczne i olejowe, nowe konstrukcje sprzętu opancerzonego, broń V (rakietową), samoloty odrzutowe i rakietowe, sprzęt morski, radiotelefony, tajne chemikalia, badania medycyny lotniczej, szybowce i „osobowości naukowe i przemysłowe”. Podczas jazdy do Niemiec i pierwszych tygodni po poddaniu się, T Force zbadał około 3000 zaplanowanych celów i odkrył 2000 innych. Głównym celem była oczywiście Mittelwerk, fabryka V-2 w Nordhausen; ale dla specjalistów naukowych i technicznych dokumenty, rejestry patentowe, urządzenia optyczne, pompy wysokociśnieniowe, szlifierki kół zębatych, skręty kordów opon i naddźwiękowe tunele aerodynamiczne były często niemal tak sensacyjne. Kiedy pod koniec kwietnia odkryto dużą liczbę niemieckich naukowców i ekspertów ekonomicznych i przemysłowych, Oddział Specjalny Sekcji utworzył sekcję ds. Eksploatacji personelu wroga, aby zarządzać nimi i ich przesłuchiwać. W związku z najważniejszymi zarzutami Sekcja Eksploatacji Personelu Wrogów utworzyła centrum zatrzymań, DUSTBIN, najpierw w Paryżu, a później w zamku Kransberg pod Frankfurtem. DUSTBIN był naukowym i przemysłowo-ekonomicznym odpowiednikiem ASHCAN, a niektórzy z jego więźniów, tacy jak Albert Speer i Hjalmar Schacht, byli kandydatami do obu ośrodków (https://history.army.mil/books/wwii/Occ-GY/ch17.htm#b4).

Nie jest jasne, ilu naukowców padło ofiarą tego programu. W lipcu 1946 r. urzędnicy rządu wojskowego powiedzieli Ministerstwu Spraw Zagranicznych, że szacuje się, że 1500 naukowców powinno zostać ewakuowanych, z czego 500 w strefie brytyjskiej. „Proponowaną długoterminową polityką jest… jak najszybsze usunięcie z Niemiec, bez względu na to, czy chcą iść, czy nie” (https://www.theguardian.com/science/2007/aug/29/sciencenews.secondworldwar).

(13.04.2019. Bartosz Mazurowski, „Warsztaty eksploracyjne Projekt „Riese”. Michałkowa k. Walimia. Jeden z wykładów dotyczył przerzucenia niemieckich uczonych do USA, między innymi w ramach akcji T-Force oraz Misja Alsos).

Operacja Epsilon

Był to kryptonim programu, w którym siły alianckie pod koniec II wojny światowej zatrzymały dziesięciu niemieckich naukowców, którzy mieli pracować nad programem nuklearnym nazistowskich Niemiec. Naukowcy zostali schwytani w okresie od 1 maja do 30 czerwca 1945 r. w ramach alianckiej misji Alsos (ang. Alsos Mission), głównie w ramach operacji Big Sweep w południowo-zachodnich Niemczech. To właśnie zespół Alsos po powstaniu drugiego frontu w Normandii w czerwcu 1944 odkrył, że Niemcy, choć pracują nad bombą atomową, są jeszcze bardzo zapóźnieni w stosunku do aliantów. Wojskowym szefem misji Alsos był ppłk Boris Pash, były szef Projektu Manhattan, a jego głównym naukowcem był wybitny fizyk Samuel Goudsmit.

7. Naukowcy niemieccy zostali internowani w Farm Hall, Godmanchester w Wielkiej Brytanii. Przebywali w nim od 3 lipca 1945 r. do 3 stycznia 1946 r. Dom był na podsłuchu. Fot.: en.wikipedia.org

Niemieccy naukowcy, którzy  zostali schwytani i zatrzymani podczas operacji Epsilon:

Erich Bagge, Kurt Diebner, Walther Gerlach, Otto Hahn, Paul Harteck, Werner Heisenberg, Horst Korsching, Max von Laue, Carl Friedrich von Weizsäcker, Karl Wirtz.

Naukowcy niemieccy zostali internowani w Farm Hall w domu w Godmanchester, niedaleko Cambridge, w Anglii, od 3 lipca 1945 r. do 3 stycznia 1946 r. Dom był na podsłuchu. Głównym celem programu było ustalenie, jak blisko nazistowskie Niemcy były celu, by zbudować bombę atomową, podsłuchując ich rozmów.

8. Michael Perrin, Lansdale, Samuel Goudsmit i Eric Welsh poszukują uranu na polu w Haigerloch w Niemczech w kwietniu 1945 r. Fot.: en.wikipedia.org

Innym ważnym osiągnięciem Alsos była operacja prowadzona przez Johna Lansdale’a w okolicy niedaleko Stassfurt w Niemczech. Po zajęciu kopalni soli, Lansdale i jego ludzie odkryli zapasy wynoszące 1100 ton rudy uranu. To odkrycie wywołało następującą notatkę generała Lesli R. Grovesa: „W 1940 roku armia niemiecka w Belgii skonfiskowała i wywiozła do Niemiec około 1200 ton rudy uranu. Materiał pozostawał ukryty pod kontrolą wroga, nie mogliśmy być pewni, ale mógł przygotowywany do użycia broni atomowej. Wczoraj zostałem powiadomiony przez kabel, że personel mojego biura zlokalizował ten materiał w pobliżu Stassfurt w Niemczech i że obecnie jest usuwany do bezpiecznego miejsca poza Niemcami, gdzie byłby pod całkowitą kontrolą władz amerykańskich i brytyjskich, a wychwytywanie tego materiału, który stanowił większość dostaw uranu dostępnych w Europie, zdaje się usuwać zdecydowanie każdą możliwość Niemców wykorzystywanie bomby atomowej w tej wojnie” (https://www.atomicheritage.org/history/alsos-mission).

„Operacja Paperclip” („spinacz”)

W ramach tajnej amerykańskiej misji o nazwie „Operacja Paperclip” („spinacz”), nazistowsko-amerykańskiej organizacji, która przerzuciła do USA wielu czołowych niemieckich nazistów. Operacja ta jest także znana pod nazwą Operation Overcast.

Wielu nazistów uciekało z Europy na własną rękę, a inni w ramach dobrze przygotowanych akcji przerzutowych.

Wielu Niemców wyemigrowało do USA już przed wojną, i byli chronieni przez CIA, później wywierali ogromny wpływ na politykę USA i na politykę międzynarodową. Henry Kissinger, były sekretarz stanu USA, pochodzi z Niemiec, w czasie II wojny światowej dołączył do US Army Intelligence. Jego „opiekunem” był tajemniczy Fritz Kraemer. Kissinger współpracował z dowódcą gen. Luciusem Clayem w Oberammergau. Gen. Clay pomógł w ucieczce Otto Skorzenego. Kissinger opracował plan obalenia w 1973 roku Allende w Chile, i następnie osadzenia dyktatury Pinocheta. Po zamachu stanu, w którym wzięły udział American Green Berety, Kissinger wysłał Waltera Rauffa z Departamentu Stanu, aby doradzał nowo utworzonej w Chile tajnej policji (DINA). Walter Rauff, który wysyłał 97 tys. Żydów do obozów śmierci, był doradcą dyktatura Augusto Pinocheta po obaleniu Salvadora Allende, i odegrał istotną rolę w tworzeniu niesławnej chilijskiej tajnej agencji policyjnej znanej jako DINA.

Fritz Kolbe na usługach wywiadu Office of Strategic Services, poprzedniczki CIA (w 1947 r. Kongres USA utworzył CIA). Fritz Kolbe (1900-1971) przed II wojną światową został zatrudniony w niemieckim MSZ w charakterze młodszego dyplomaty. Nie wstąpił do NSDAP, mimo to, w 1943 roku został przeniesiony do wyższej grupy zaszeregowania na stanowisko kuriera dyplomatycznego. 19 sierpnia 1943 roku udał się z misją do Berna w Szwajcarii. Miał ze sobą ważne dokumenty, które zaoferował brytyjskiej ambasadzie. Brytyjczycy jednak odrzucili jego usługi, udał się więc do Amerykanów, którzy postawili na niego. Był na usługach wywiadu Office of Strategic Services, poprzedniczki CIA. Otrzymał kryptonim „George Wood”. W sumie do końca wojny przekazał 2600 cennych dokumentów. Później został określony jako najważniejszy szpieg z okresu wojny. Allen Dulles pisał o nim: „Gerge Wood był nie tylko najlepszym naszym źródłem w Niemczech, ale bez wątpienia był jednym z najlepszych agentów tajnych służb w historii”.

Nie wszystkim naukowcom niemieckim rząd USA zapewnił bezpieczeństwo do końca życia. Louis Arthur Rudolph (1906-1996), niemiecki inżynier rakietowy, od 1931 roku członek NSDAP, przyczynił się do rozwoju i produkcji rakiet V-2. Po zakończeniu wojny oddał się w ręce armii USA i został wywieziony do Garmisch. Od lipca do października 1945 roku w ramach operacji „Backfire” został przeniesiony do Wielkiej Brytanii. Następnie został przeniesiony z powrotem do Amerykanów, którzy w ramach operacji „Paperclip” przywieźli go do USA. Został naturalizowany jako obywatel amerykański 11 listopada 1954 roku w Birmingham w stanie Alabama. Pracował dla armii USA i NASA. W 1950 roku został mianowany dyrektorem technicznym projektu rakiet Redstone. W 1956 roku został awansowany na kierownika projektu rakiet Pershing. W sierpniu 1963 rokuj został dyrektorem programu rakietowego Saturn V. Opracował wymagania dla rakiet i plan misji programu Apollo . W 1984 roku prowadzono przeciwko niemu dochodzenie za ewentualne zbrodnie wojenne i został zmuszony do opuszczenia Stanów Zjednoczonych i wyrzec się obywatelstwa USA.

Odessa

Odessa to skrót od „Organizacja der ehemlaligen oder entlassenen SS-Angehörigen” (Organizacja byłych lub zwolnionych członków SS) – tajna sieć personelu SS, której zadaniem było zabezpieczenie jak największej liczby osób w powojennej Europie. Otto Skorzeny, komandos Hitlera, był odpowiedzialny za przeprowadzenie operacji „Odessa”, której głównym celem było potajemne przemieszczenie 50 tysięcy nazistów z Niemiec do Północnej i Południowej Ameryki przy współudziale i ochronie CIA. W operacji „Odessa” z Otto Skorzenym współpracowali: Hasso vin Manteuffel, Helmut Beck, kapitan SS Franz Röstel i Herman Lauterbacher, były członek personelu SS Himmlera. Później Lauterbacher ze Skorzenym działali w Egipcie. Franz Röstel w Syrii uzyskał paszport na nazwisko Haddad Said. W Egipcie, za rządów prezydenta Gamala Abdel Nasera, Skorzeny zorganizował egipskie tajne służby. Kiedy Nasser w 1956 roku przejął władzę, Leopold Gleim, były szef osobistej straży Hitlera, został szefem bezpieczeństwa Egiptu. Skorzeny założył też tajną Legię Cudzoziemską, w której było 400 byłych nazistów i weteranów gestapo. Bazę szkoleniową mieli w Bilbeis.

Paul Manning w książce „Martin Borman. Naziści na uchodźstwie” pisze, że wzdłuż dróg ewakuacyjnych utworzonych przez Odessę, do Ameryki Południowej zostało przerzuconych ponad 10 tys. nazistów. Manning pisze, że „Odessa” była w rzeczywistości o wiele groźniejsza, niż się powszechnie sądzi. Odessa była znana jako HIAG, Stowarzyszenie Pomocy Wzajemnej – Byłych Członków SS Organizacja ta została w RFN zarejestrowana w sądzie. W 1951 roku organizacja liczyła 20 tys. byłych żołnierzy SS, oraz miała zbudowaną rozległą sieć z byłymi członkami SS we Francji, Belgii, Holandii, i również z byłymi członkami włoskiej partii faszystowskiej.

Allen Dulles, James Jesus Angleton i Erhard Dabringhaus, początkowo w ramach amerykańskiej operacji „Paperclip”, a później w operacji „Odessa” brali udział w przerzucaniu zbrodniarzy niemieckich do Ameryki Łacińskiej, na Bliski Wschód i Afryki. Allen Dulles w październiku 1942 przejął europejską placówkę Biura Służb Strategicznych (Office of Strategic Services) OSS w Bernie w Szwajcarii, którą kierował aż do końca wojny. Od samego początku pobytu w Bernie spotykał się z wysłannikami SS Himmlera, takimi jak z Hjalmar Schacht, który od 1943 często udawał się do Szwajcarii, jako hitlerowski minister. Po wojnie, Allen Dulles i James Jesus Angleton współpracowali w ramach „Odessy” z trzema nazistami, a mianowicie z Reinhardem Gehlenem, Hjalmarem Schachtem i Otto Skorzenym, którzy byli antykomunistami. Skorzeny i jego koledzy wyrażali chęć dalszej walki ze Związkiem Radzieckim i komunizmem. Pod koniec wojny, Allen Dulles był podejrzewany o pronazistowskie sympatie, i tak na przykład w 1945 roku US Treasury Departament oskarżył go między innymi o pranie brudnych pieniędzy nazistowskich. James Jesus Angleton od marca 1945 roku stał na czele włoskiej ekspozytury X-2 we Włoszech (Counter Intelligence w Rzymie). Angleton tak jak Dulles był sympatykiem faszyzmu.

Erhard Dabringhaus był oficerem wywiadu wojskowego US Army Intelligence (CIC) w powojennych Niemczech. W latach pomiędzy 1946 i 1952 roku prowadził rekrutację nazistów, którzy później byli agentami w CIA. Głównie prowadził rekrutację wśród Niemców, a konkretnie SS-manów. 22 maja 1999 roku londyński „The Times” opublikował artykuł dotyczący działalności Erharda Dabringhausa. Oto fragment: „Dabringhaus sam zatrudnił setki nazistów, szczególnie członków SS” („The Times” oszacował, że jedna trzecia oficerów SS została zabezpieczona przez US Army Intelligence); „naziści ci byli eksploatowani do 1960 (co najmniej)”; „członkowie SS nadal pracują dla CIA w Ameryce Łacińskiej, i korzystają z technik tortur, które zostały opracowane w czasie rządów Hitlera. Erhard Dabringhaus zmarł w 1998 roku”.

Niemiecki konstruktor Werner von Braun opracował pierwszą rakietę międzykontynentalną w Peenemunde, a następnie w USA konstruował rakiety dla NASA i rozwinął amerykański przemysł lotniczy. Jego przyjaciel, gen. Walter Dohrnberger, niemiecki zbrodniarz, był sądzony przed Trybunałem w Norymberdze za współpracę z „Butcher Auschwitz”, był odpowiedzialny za zabicie 6 tys. Żydów, został skazany na karę śmierci przez powieszenie. Był przyjacielem Von Brauna w czasie wojny. Von Braun odmawiał pracy w NASA do czasu, kiedy zostanie uwolniony Walter Dohrnberger. John J. McCloy, Wysoki Komisarz Niemiec po wojnie, ułaskawił Dohrnbergera. Przybył do Stanów Zjednoczonych, krótko pracował w NASA, a następnie został dyrektorem Helicopter Division Bell Aerospace, w Dallas i Houston w Teksasie. Współpracował między innymi z dyktatorem szachem Iranu. Dohrnberger zatrudnił agenta wywiadu wojskowego Michele Paine, który umieścił Marinę Oswald w swoim domu w Irving, w Teksasie. Marina, żona Lee Harvey Oswald mieszkała w Mińsku na Białorusi. Jej rodzina była otwarcie antykomunistyczna.

Wielu z tych niemieckich zbrodniarzy wojennych było konsultantami i zasiadali w zarządach zajmujących się bezpieczeństwem narodowym USA i międzynarodowym. To właśnie taki zespół powołał w 1947 r. do życia Radę Bezpieczeństwa Narodowego USA (National Security Council” w skrócie NSC). Wkrótce NSC stworzyła swoje zbrojne ramię CIA, która powstała w 1947 r., przejmując funkcje dotychczasowego Urzędu Służb Strategicznych. Jest głównym koordynatorem działań wywiadowczych i kontrwywiadowczych w USA. Agencja jest odpowiedzialna za zbieranie informacji istotnych dla bezpieczeństwa zewnętrznego państwa. Jednak spełnia ona również funkcje i misje zagraniczne nie wpisane do jej statutu. Za prezydenta Harry Trumana (prezydent w latach 1945-1953) zostały stworzone na bazie CIA tajne struktury, o których istnieniu nie wiedzieli nawet późniejsi prezydenci.

15 listopada 2010 roku w Teleexpresie podano informację, że „The Timese New York” opublikował materiał ujawniony przez Departament Sprawiedliwości USA, że po wojnie sprowadzono z Niemiec do USA kilkanaście tysięcy zbrodniarzy wojennych.

Nazistowskie korzenie „Związku Wypędzonych”

Tygodnik „Der Spiegel”, w artykule z 14 sierpnia 2006 „Na to brakuje nam środków” („Dafür fehlen uns die Mittel”) podał, iż na 200 byłych członków kierownictwa Związku Wypędzonych, ponad 1/3 była członkami NSDAP. Zaliczało się do nich również trzech byłych sekretarzy generalnych Związku i kilku jego wiceprzewodniczących. Zdecydowana większość z 13 pierwotnych założycieli Związku Wypędzonych w 1958 r. była powiązana z reżimem narodowosocjalistycznym III Rzeszy, a mianowicie Alfred Gille, Erich Schellhaus (Wehrmacht), Hainz Langguth, Rudolff Wollner (SS).

W latach 1959-1964 przewodniczącym Związku Wypędzonych był Hans Krüger (1902-1971), który był działaczem NSDAP, zbrodniarzem wojennym, po 1945 r. organizował w RFN Związek Wypędzonych. Był posłem do Bundestagu i federalnym ministrem ds. wypędzonych. W czasie wojny wydał bardzo liczne wyroki śmierci na Polakach za takie czyny, jak np. zbicie okna w domu Niemca, bójkę, przypadkową katastrofę kolejową. Według zeznań świadków Krüger stał ponadto na czele specjalnej komisji, która jesienią 1939 r. zatwierdzała listy Polaków, rozstrzeliwanych następnie bez sądu w chojnickiej „Dolinie Śmierci”.

Fritz Kraemer

Fritz Gustav Anton Kraemer (1908-2003) urodził się w Essen w Niemczech. Był najstarszym dzieckiem dr Georga Kraemera i Anny Kraemer z domu Goldschmidt. Po ukończeniu gimnazjum w Berlinie, studiował na uniwersytetach w Genewie i Frankfurcie, gdzie w 1931 roku zrobił doktorat z prawa. W 1934 uzyskał doktorat nauk politycznych na uniwersytecie w Rzymie. Przez większość lat 30. XX wieku pełnił funkcję starszego doradcy prawnego w Lidze Narodów. W 1933 roku ożenił się z obywatelką Szwecji, Brittą Bjorkander. Ponoć był zatrudniony w IG Farben.

9. Dr Fritz Kraemer ze swoim protegowanym Henry Kissinger jako żołnierze 84. amerykańskiej dywizji piechoty w Niemczech, 1945 r. Fot.: globalo.com

W 1939 roku uciekł z nazistowskich Niemiec do Ameryki, pozostawiając żonę i syna. Otrzymał amerykańskie obywatelstwo. 1 kwietniu 1943 roku wstąpił do amerykańskiej armii. Służył jako piechur w 84 Dywizji Piechoty. W Europie walczył w bitwie o Ardeny, Ruhry i Nadrenii. W Niemczech w 1944 roku spotkał się z Henri Kissingerem. Był od niego starszy o 15 lat. W 1945 roku Kraemer połączył się z żoną i synem. W Niemczech przebywał do w 1947 roku, i powrócił z rodziną do USA. Od początku lat 50. do 1970 roku pracował jako starszy doradca Szefa Sztabu w Pentagonie. W czasie pracy w Pentagonie wywierał duży wpływ na Sekretarzy Obrony: Jamesa Schlesingera i Donalda Rumsfelda. Zmarł 8 września 2003 roku w Waszyngtonie i został pochowany z pełnymi honorami wojskowymi. Został uhonorowany przez byłego sekretarza obrony Jamesa Schlesingera i swoich wychowanków Henry Kissingera i Alexandra Haiga.

Hans Kammler

W kompleksach przemysłowych w Czechach, Austrii i Polsce pracowali najlepsi naukowcy, którzy mieli dostarczyć Hitlerowi broni zdolnej pokonać Aliantów. Silniki odrzutowe Hansa von Ohaina napędzały niemieckie samoloty; bracia Horten pracowali nad projektem latającego skrzydła; Alexander Lippisch pracował nad pionowym startem; konstruktor Werner von Braunopracował pierwszą rakietę międzykontynentalną w Peenemunde; Viktor Schouberger testował nowe rodzaje napędu. Badali nieznane w ogóle rejony nauki, które całkowicie wykraczały paragmaty zachodniej nauki. Wyprzedzali Zachód o wiele lat.

11. Hans Kammler. Fot.: m.dagospia.com

Operacją kierował gen. SS dr inż. Hans (Heinz) Friedrich Karl Franz Kammler ur. w 1901 roku, który szczycił się między innymi tym, że zwiększył wydajność pieców krematoryjnych w Auschwitz, a w 1943 roku kierował zniszczeniem żydowskiego getta w Warszawie. W 1944 przyjął dowodzenie nad tajnym nazistowskim programem badawczym. W Czechach w zakładach Skody w Pilznie, Hans Kammler wraz z grupą naukowców pracował nad nowymi tajnymi rodzajami uzbrojenia. Od stycznia 1945 roku, Kammler został umieszczony na czele wszystkich projektów badawczych, a w kwietniu 1945 roku został mianowany przez Hitlera „generalnym pełnomocnikiem Führera”. Nikt nie był upoważniony do wydawania mu poleceń, ani minister obrony Albert Speer, ani minister lotnictwa Rzeszy Hermann Göring. Nad nim wciąż był tylko Hitler.

Tego samego miesiąca Kammler niespodziewanie przybył w Góry Sowie.

Zakładałem, że kluczem do rozwiązania tajemnicy Riese będzie właśnie Hans Kammler. Wspomniałem o nim w części VII cyklu „Szlakiem śmierci. Koniec tajemnicy Riese”, publikowanym na polishclub.org. Informacja o kluczowym świadku w sprawie Kammlera, agencie CIA, Donaldzie W. Richardsonie (1917-1997), jest podana z drugiej ręki. Mówi się, że swoją tajemnicę opowiedział swoim dwóm synom na łożu śmierci: Johnowi i Dougowi. Zdradził im, że przywiózł Kammlera do USA. Mówi się, że Richardson surowo go przesłuchiwał, w więzieniu o wysokim stopniu bezpieczeństwa, bez szans wyjścia. Wreszcie, po około dwóch latach w USA, główny inżynier SS popełnił samobójstwo. Z informacji podanych przez jednego z synów Richardsona, wynika, że Hans Kammler oddał się w ręce Amerykanów. Przekazał im wszystkie dokumenty tajnych projektów, w tym prawdopodobnie dokumenty dotyczące Riese.

W 1944 r. Hans Kammler przejął po Albercie Speerze odpowiedzialność za jeden z najbardziej tajemniczych nazistowskich projektów II wojny światowej, Projekt Riese (Gigant), który polegał na budowie wielu masywnych podziemnych kompleksów w Górach Sowich.

27 marca 1945 r. dzięki Hitlerowi, Hans Kammler otrzymuje najwyższe dowództwo i wszelkie uprawnienia do rozwijania, testowania i produkcji samolotów odrzutowych i różnych specjalnych projektów:

Jonastal (D), nazwa kodowa „Olga”;

Nordhausen (D), nazwa kodowa „Mittelwerk” – największa podziemna fabryka V1 i V2;

Karkonosze (PL), nazwa kryjąca „Giant” – badania jądrowe;

B1-Ebensee (A), nazwa kodowa „Cement” – placówka badawcza międzykontynentalnego pocisku balistycznego A9/10;

B8-Gusen (A), nazwa kodowa „Bergkristall” – myśliwiec odrzutowy Me 262

B9-Melk (A), nazwa kodowa „Quartz”;

B10-Roggendorf (A), nazwa kodowa „Quarz II”;

Zipf (A), nazwa kodowa „Schlier” – Stanowisko testowe silnika dla silników V2 (http://altversion.geheimprojekte.at/b_kammler.html).

Jako specjalny projekt jest wymienione Riesengebirge, Deckname „Riese” – Nuklearforschung (Karkonosze, nazwa kodowa „Gigant” – badania jądrowe). Prawdopodobnie nastąpił błąd lub dezinformacja, i raczej powinno być Eulengebirge, Deckname „Riese” – Nuklearforschung. Riesengebirge to nazwa niemiecka Karkonoszy, kryjąca „Riese” (Gigant).

12. Hans Kammler. Fot.: m.dagospia.com

Hans Kammler przed zakończeniem wojny uwięził naukowców, z którymi współpracował i postanowił spróbować porozumienia z Amerykanami: nowe technologie w zamian za wolność. Jest bardzo wątpliwe, czy miał wystarczająco dużo do powiedzenia. Ponieważ był zasadniczo odpowiedzialny za organizację specjalnych programów i produkcji broni, ale nie za szczegóły techniczne. 22 kwietnia 1945 r. Kammler i jego personel liczący około 600 osób, z „dobrej jakości” samochodami i ciężarówkami, przybył do Oberammergau (na północ od Garmisch-Partenkirchen). To przybycie zostało źle odebrane i władze lokalne miały kilka sporów z samym Kammlerem. Konflikty te są wymienione we wpisach na 23 i 25 kwietnia. Ostatnia wzmianka, implikująca tylko „personel” Kammlera, pojawia się w nocy 28 kwietnia – Oberleutnant Burger donosi, że wyruszyli tej samej nocy, kiedy siły amerykańskie zaczęły szturmować Oberammergau, zmuszając ich do wyjazdu do Garmisch w Austrii.

W kwietniu 1945 roku Hitler kazał stracić 62 naukowców z projektu „Dzwon”. W trzeciej dekadzie kwietnia 1945 roku do Walimia sprowadzono SS-Sonderkommando. Stracono także więźniów pracujących przy budowie kompleksu. Nad wszystkim czuwał Hans Kammler, szef tajnego programu badawczego. Wejścia do tuneli wysadzono i zakamuflowano. Niemcy i więźniowie, którzy wiedzieli cokolwiek o kompleksie i jego zastosowaniu zostali uwięzieni wewnątrz. Zasadzano las, przywożono i sadzono też stare drzewa. Hitler wierzył, że Kammler zatrze wszystkie ślady. Tak też się stało.

Kammler szefem „Wunderwaffe

W związku z szerokimi kompetencjami jakie Kammler otrzymał w marcu 1945, czuwał nad tajnymi projektami tzw. „Wunderwaffe”. Były to plany kilkunastu pojazdów powietrznych oraz m.in. broni atomowej, które miały przynieść zwycięstwo III Rzeszy. Pracował nad nimi zespół naukowców, nad którymi w ostatnim okresie czuwał Hans Kammler. Część z ich projektów udało się zrealizować przed kapitulacją, jak np. słynny myśliwiec Horten Ho 229. Inne z niemieckich technologii zaczęli opracowywać Amerykanie, którzy większość naukowców umieścili w ośrodkach na terytorium USA; przykładem jest nawiązujący do Ho 229 amerykański bombowiec strategiczny Northrop B-2 Spirit.

Te zaawansowane myśliwce odrzutowe, rakiety i inne systemy uzbrojenia są teraz w produkcji. Przede wszystkim gorączkowo szukano wyników badań niemieckiej bomby atomowej. Niezniszczona podziemna fabryka rakiet w Bleicherode w Harzu wpadła w ręce Amerykanów, a Armia Czerwona nabyła zarówno zakłady produkcji prowizji w Dora Center, jak i pododdziały „Skody Works”, wysoce tajnego instytutu badawczego SS w Pilźnie. W kompleksie zbudowanym w Pilźnie Skoda (Słowacja) Kammler był również odpowiedzialny za zarządzanie trójstopniową rakietą o kryptonimie V-101, która miała przenosić atomowy ładunek wybuchowy opracowany przez naukowca jądrowego Kurta Diebnera. Prototypem tej rakiety była EMW A-12 149 ton zaprojektowana przez uczonych dr Buedewalda i dr Teichmanna (https://www.exordio.com/1939-1945/personajes/hans_kammler.html). V-101 był wynikiem projektu dr Buedewalda i dr Teichmanna w Skodzie współpracujących z zespołem ekspertów SS, Kammler Group. Była to trójstopniowa rakieta na paliwo stałe o ciągu 100 ton i zasięgu 1800 kilometrów. Rakieta została zaprojektowana tak, aby osiągnąć wysokość 200 kilometrów. Czy ładunek jest prawdopodobnie większy niż V-2.

Zwycięskie mocarstwa nie tylko rywalizowały o posiadanie systemów broni i materiałów badawczych, ale także o przejęcie zaangażowanych naukowców, projektantów i techników, a nawet robotników pracujących przy tajnych projektach. Moralne skrupuły zostały szybko pokonane zarówno przez zachodnich aliantów, jak i Sowietów. Przykładem tego jest kariera SS-Sturmbannführer prof. dr Wernhera von Brauna i inni niemieccy fizycy i badacze rakiet, którzy zostali przywiezieni do USA w ramach kampanii „Spinacz”. „Ojciec” V2 ukoronował swoją powojenną karierę w 1969 roku udanym lądowaniem księżyca amerykańskich astronautów. Linia rozwojowa prowadzi zatem z Peenemünde i obozu koncentracyjnego Mittelbau-Dora nad udanym rozwojem rakiet dla wyścigu zbrojeń po obu stronach w zimnej wojnie do podróży kosmicznych współczesności

3 kwietnia 1945 r. Kammler był w Berlinie, gdzie odbył długą dyskusję z Hitlerem, wspomina w swoim dzienniku Goebbels, który także uczestniczył w rozmowie, wspomina: „Kammler stał się niezastąpiony i Hitler pokładał w nim wielkie nadzieje”. Już 13 kwietnia Kammler ujawnił Albertowi Speerowi zamiar nawiązania kontaktu z aliantami poprzez oferowanie broni i wiedzy (https://www.dagospia.com/rubrica-29/cronache/era-uranio-nazista-bomba-hiroshima-hans-kammler-era-generale-135190.htm).

Ale nieco wcześniej, 31 marca 1945 r., Goebbels pisze w swoim dzienniku: „Jeśli generałowie Luftwaffe są przeciwni instrukcjom Kammlera, Führer zamierza postępować zgodnie z wyrokami trybunałów wojennych i egzekucji”. Innymi słowy: generał jest nietykalny, i  jest to prawdopodobnie ostatnia nadzieja Rzeszy.

Z dokumentów zarchiwizowanych w Londynie British Listening Service pojawia się ultra-dekodowanie, że Kammler ewakuuje się później z 450 ekspertami rakietowymi z „Mittelbau”.

Siedziba główna i personel rozwojowy podlegający Braunowi również się tam przeprowadził. Na początku kwietnia Brytyjczycy zostali poinformowani przez oświadczenia jeńców, że Kammler ma nową siedzibę w tunelu Loibl, 14 mil na południe od Klagenfurt. 9 kwietnia 1945 r. Kammler był z Flakiem i działem eksperymentalnym (W) odnośnie użycia V1 o zasięg 500 km i zmniejszony ciężar do 400 kg. Jeśli to się zmaterializuje, Antwerpia powinna być głównym celem Tego samego dnia dział instruktażowy i eksperymentalny Flak (V) w Wesermünde oczekuje na transport, prawdopodobnie do Combat Mission.

Niemieckiemu architektowi, kierownikowi przedsięwzięć budowlanych i projektów zbrojeniowych Trzeciej Rzeszy m.in. projektu rakietowego A4/V-2, odpowiedzialny również za budowę obozów koncentracyjnych i zagłady, udowodniono zaocznie zbrodnię wojenną (jego ciała nie odnaleziono po wojnie): wydał rozkaz zabicia 208 cywilów w Warstein/Niemcy 23 marca 1945 r. W 1942 szef Amtsgruppe C w Głównym Urządzie Administrasyjno-Gospodarczym SS WVHA (SS-Verwaltungs- & Wirtschaftshauptamt).

13. Donald Richardson, agent CIA, członek Misji Alsos u prezydenta Roosevelta. Foto: m.dagospia.com

Odpowiedzialny za opracowanie baraków (dla więźniów i załogi SS) i komór gazowych w obozie koncentracyjnym Oświęcim i obozie zagłady Oświęcim Brzezinka. Odpowiedzialny za prace likwidacyjne terenu Warszawskiego Getta i budowę KZ/AL Warschau (1943). Pod koniec wojny Kammler był odpowiedzialny za tajne projekty, z których wiele dotyczyło pracy przymusowej i niewolniczej. W pewnym momencie oszacowano, że Kammler był bezpośrednio odpowiedzialny za ponad cztery miliony ludzi w Trzeciej Rzeszy. Jego szerokie wykorzystanie jeńców wojennych i robotników niewolniczych przy projektach budowlanych i jego gotowość, by ci którzy już nie byli potrzebni lub którzy nie byli w stanie wykonywać pracy, oznaczało, że sojusznicy uznali go za jednego z najbardziej poszukiwanych niemieckich zbrodniarzy wojennych.

W 1981 roku Albert Speer wyznał, że Hans Kammler mówił mu o planach przekazania wyników badań Amerykanom w zamian za wolność. Czy Kammler zdradził Niemcy? W kwietniu 1945 roku, człowiek, który nadzorował pracę braci Horten nad latającym skrzydłem, nad silnikiem odrzutowym Hansa von Ohaina, rakietami międzykontynentalnymi Wernera von Brauna, tajemniczym dyskiem Viktora Schaubergera i projektem „Dzwon”, budowę kompleksu Riese, opuścił bazę w Pilznie i zaginął. Obecnie już wiadomo, że projekty te zrealizowali Amerykanie. Nie wiadomo, co stało się z Kammlerem. Jego ciała nigdy nie odnaleziono. W czasie procesu w Norymberdze prawie o nim nie wspomniano, mimo, że odpowiadał za masakrę warszawskiego getta i usprawnił piece krematoryjne w Auschwitz. Inni niemieccy zbrodniarze, których nie udało się schwytać, byli sądzenie zaocznie. Dlaczego więc nie osądzono zaocznie Kammlera? Prawdopodobnie zawarł układ z Amerykanami, gdyż był ekspertem, a więc cennym dla nich nabytkiem.

Przywłaszczanie głównych projektów Hansa Kammleraprzez Samuela Goudsmita z misji Alsos

Wojskowym szefem misji Alsos był ppłk Boris Pash, były szef Projektu Manhattan, a jego głównym naukowcem był wybitny fizyk Samuel Goudsmit (1902-1978). Oryginalne plany głównych projektów Kammlera zostały później znalezione w prywatnych rzeczach i dokumentach Samuela Goudsmita, lidera naukowego misji Alsos (https://it.wikipedia.org/wiki/Hans_Kammler#CITEREFKarlsch).

14. 1939 r. Samuel Goudsmit (z lewej) na University of Michigan w Ann Arbor., z (od lewej) wiceprezesem uniwersytetu Clarence Yoakum, fizykami Wernerem Heisenbergiem, Enrico Fermim i mineralogiem Edwardem Krausem. Źródło: AIP Emilio Segrè Visual Archives. Fot.: nature.com

W książce „Alsos” opublikowanej w 1947 r. Goudsmit stwierdza, że Niemcy nie zbliżyli się do stworzenia broni atomowej. Przypisał to niezdolności nauki do funkcjonowania w państwie totalitarnym i brak zrozumienia przez niemieckich naukowców, jak stworzyć bombę atomową. Oba te wnioski zostały zakwestionowane przez późniejszych historyków (zob. Heisberg) i przeczy temu fakt, że totalitarne państwo radzieckie wyprodukowało bombę wkrótce po wydaniu książki. Zapewne dlatego przejął oryginalne plany głównych projektów Hansa Kammlera, dotyczące zaawansowanych prac nad bombę atomową.

Według Samuela Goudsmita, który w swoim raporcie końcowym z 7 grudnia 1945 r. „Podział odpowiedzialności był kluczem do sukcesu misji” napisał: „Zadaniem naukowców była analiza i ocena wszystkich dostępnych materiałów, które doprowadziły do osobowości i lokalizacje interesujące dla wywiadu naukowego. Zadaniem wojska było zaplanowanie i przeprowadzenie operacji, zabezpieczenie osobowości i miejsc wskazanych przez personel naukowy oraz umożliwienie naukowcom zbadania tych celów”(https://www.army.mil/article/132740/alsos_mission_seizes_french_government_arsenal_september_1944).

Donald W. Richardson był agentem specjalnym OSS zaangażowanym w misję Alsos. Hans Kammler wraz z uczonymi i planami tajnych projektów poddał się właśnie jemu. Richardson niemieckie plany i dokumenty tajnych projektów Hansa Kammlera przekazał przełożonym. Część z nich przywłaszczył sobie Samuel Goudsmit. Informacja ta jest istotnym dowodem, że Hans Kammler rzeczywiście przekazał dokumenty i plany niemieckich tajnych projektów Amerykanom.

Powojenne amerykańskie projekty jądrowe są zadziwiająco podobne do projektu Riese, jak na przykład Camp Century, ale o tym w część XII (13.04.2019. Bartosz Mazurowski, „Warsztaty eksploracyjne Projekt „Riese”. Michałkowa k. Walimia).

Przeczytaj Część XI.

Stanisław Bulza

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .

2019.06.01.
Avatar

Autor: Stanisław Bulza