Jan Bogatko: Czy warto umierać za Gdańsk*? / Dnia 1. września roku pamiętnego


Wielun-139-fot-jb1 września 1939. Data ta zmieniła oblicze Polski jak niemal żadna. Te tragiczne późniejsze, z 22 lipca 1944 i 5 kwietnia 1989 włącznie, są jej następstwem.

Kto jest winien za wybuch II WS? Głupie pytanie? Tymczasem nie brak teorii spiskowych. Polska – mówi Erika Steinbach. Ameryka i Anglia – lewoprawica. Tymczasem bez paktu Hitler – Stalin, o czym pisałem, wojna nie wybuchłaby, bo wybuchnąć by nie mogła. Musiał ktoś zapalić

lont

i zrobili to wspólnie Niemcy i Rosjanie, nazwani nazistami i sowietami. Krótko po 5.00 czasu niemieckiego (4.35 czasu polskiego) dziarscy piloci IV Floty Powietrznej generała Wolframa von Richthofena zrzucili bomby na szpital Wszystkich Swiętych w Wieluniu. Cel wskazywał ogromny

Czerwony Krzyż

wymalowany na dachu budynku. Zginęły 32 osoby. Później dojdzie do nich kilkadziesiąt milionów dalszych ofiar. IIWS to przedostatni, lecz najbardziej groźny akord Pożogi – najdłuższego w dziejach ludobójstwa (1917 – 1956) na narodzie polskim. 17 września wszedł do akcji wierny

sojusznik

Hitlera – sowiecka Rosja. Nad Polską zapadła noc, trwająca ponad pół wieku. Po tej wojnie Polska nie może się nadal pozbierać do kupy. Wymordowanie większości elity pozbawiło kraj naturalnego przywództwa. Spustoszenie propagandowe też zrobiło swoje. Pytanie, postawione w tytule, dziwnie zachowuje aktualność.

* Wieluń, wolność, rodzinę, niepodległość itd.

Na początku było kłamstwo:

Post scriptum: rocznica 1 września spadła w rankingu historycznych wydarzeń. Tego wymaga Nowe Oświecenie. Jego hasło to budujmy przyszłość. Nie odpowiada ono jednak publicznie na pytanie, na jakim fundamencie. Woli to wyraźnie ukryć.

Za: NIEPOPRAWNI.PL, Jan Bogatko – blog, 1.09.2011

Dnia pierwszego września – zakazane piosenki

wojna-1-wrzesnia-1939

Dnia 1. września roku pamiętnego

Adolf Hitler postanowił zaatakować Rzeczpospolitą, będąc przekonany, że nie zdoła jej wciągnąć do realizacji swoich ekspansywnych planów politycznych. Niemieckie przygotowania do agresji rozpoczęły się wiosną 1939 r. Do wybuchu wojny doszło w kilka dni po zawarciu paktu Ribbentrop-Mołotow, który był politycznym zabezpieczeniem zbrojnego ataku.

Wrześniowa napaść Niemiec na Polskę była aktem zbrodniczym, świadomie i metodycznie przygotowywanym, popełnionym przez hitlerowskie kierownictwo polityczne i wojskowe, które tym samym złamało m.in. podpisany przez Niemcy pakt Brianda-Kellogga, wykluczający wojnę jako środek realizacji celów politycznych. Sposób prowadzenia wojny przez zwykłych oficerów i żołnierzy Wehrmachtu niejednokrotnie daleko odbiegał od norm prawa międzynarodowego w tym zakresie, stanowił pogwałcenie konwencji genewskiej i konwencji haskich. Ofiarami licznych zbrodni wojennych popełnionych w czasie kampanii wrześniowej padała bezbronna ludność cywilna, jeńcy wojenni, a także ranni.

Wielu niemieckich żołnierzy sprzeniewierzyło się swojemu katechizmowi („Dziesięć przykazań żołnierza Wehrmachtu” – wydrukowanych w książeczce żołdu każdego żołnierza), gdzie było napisane, że: „W walce o zwycięstwo żołnierz niemiecki będzie przestrzegał zasad rycerskiego prowadzenia wojny. Okrucieństwa i bezmyślne niszczenie są poniżej jego godności” i dalej: „Nigdy nie zabije nieprzyjaciela, który się poddał, ani nawet partyzantów i szpiegów – ci karani będą we właściwy sposób przez sądy”. Żołnierzom trafiła bardziej do przekonania ideologia Adolfa Hitlera dosadnie wyłożona w Mein Kampf: „Gdy narody walczą o swą egzystencję na ziemi, gdy stoją przed pytaniem »być albo nie być«, wszystkie rozważania o humanitaryzmie i estetyce rozpadają się w nicość”.

Pierwsze 55 dni wojny i wojskowej administracji Wehrmachtu na ziemiach Polski to 714 zarejestrowanych mordów, w których zginęło 16 336 osób. Znaczną część ofiar zabito w ciągu pierwszych czterech tygodni wojny. Ludzie ci ginęli przeważnie w bombardowaniach otwartych miejscowości i ostrzeliwaniu dróg ucieczki przez Luftwaffe, której piloci urządzali sobie swojego rodzaju „polowania”. Mordowano także w aranżowanych naprędce egzekucjach, mszcząc się za opór stawiany najeźdźcom przez żołnierzy Wojska Polskiego, członków Straży Obywatelskich i innych umundurowanych formacji (np. pocztowców polskich w Gdańsku). Chcąc sparaliżować opór społeczny, wybierano znanych i cenionych obywateli, których zabijano na podstawie sfabrykowanych zarzutów – tak stało się w Bydgoszczy i w Koninie. Podczas kampanii wrześniowej doszło do zbrodni popełnionych na tle rasowym na polskich Żydach. Wbrew prawu międzynarodowemu rozprawiano się bezlitośnie z jeńcami wojennymi, czego jaskrawym przykładem jest zbrodnia popełniona w lesie pod Ciepielowem dnia 8 września.

Pod koniec kampanii wrześniowej Adolf Hitler zatroszczył się o zapewnienie bezkarności swoim oddanym bandytom. Dnia 4 października 1939 r. ogłoszono amnestię dla tych żołnierzy, którzy winni byli mordów na cywilach. Ich przestępstwa miały być uzasadnione afektem wynikającym z „morza zbrodni polskich przeciwko zamieszkującym Rzeczpospolitą Niemcom”. W ten sposób przywódca III Rzeszy próbował usankcjonować i usprawiedliwić zbrodnie wojenne oraz wskazać pożądany sposób postępowania w okresie okupacji. W tym kontekście postawa majora Rudolfa Langhaeusera, który próbował zapobiegać bezprawiu stosowanemu wobec Polaków, nie mogła być popularna. Podobne działania, bez należytego poparcia, a nawet paraliżowane przez przełożonych, nie przynosiły oczekiwanych przez inicjatorów rezultatów. Zresztą inne były oczekiwania społeczne – Niemcy na fali euforii po pokonaniu Polski nie chcieli zajmować się subtelnym roztrząsaniem nieprawości popełnionych w czasie kampanii wrześniowej.

Skrócony tekst Pawła Kosińskiego i Piotra Łysakowskiego z „Biuletynu IPN” 2004, nr 8-9.

Waldemar Glodek

Autor: Waldemar Glodek