Komunizm światowy po Jałcie


Yalta_summit_1945_with_Churchill,_Roosevelt,_StalinKs. prof. dr hab. Mariana Banaszaka (1926-1997) pt. “Historia Kościoła Katolickiego” (Tom 4, rozdział Czasy najnowsze 1914 – 1978, str. 41-42).

Komunizm światowy

Konferencja w Jałcie (5.02.1945) szefów państw alianckich, Winstona Churchilla, Franklina Roosevelta i Józefa Stalina, podzieliła świat na strefę wpływów komunistycznego Związku Radzieckiego i kapitalistycznych państw, ze Stanami Zjednoczonymi jako supermocarstwem na czele.

Po niej podpisano (26 VI) w San Francisco Kartę Narodów Zjednoczonych (ONZ) z wzniosłymi hasłami wolności i równości, w tym także wolności religii, ale poddanym sobie krajom (Europa Wschodnia) imperializm radziecki narzucił komunistyczne rządy.

Dokonał on aneksji krajów bałtyckich: Litwy, Łotwy i Estonii. Polsce zabrał terytoria za Bugiem. Urzędowo ateistyczny, objął znaczną liczbę ludności katolickiej i protestanckiej, nie przyznając jej wolności religijnej ani narodowej.

W Europie Zachodniej katolicy zajęli miejsce w polityce, bo udział w ruchach oporu wyzwolił pragnienie nowego społeczeństwa i włączenia do polityki zasad chrześcijańskich, by nie powtórzyła się tragedia wojny. We Włoszech, Federalnej Republice Niemiec i Belgii, choć socjaliści, a nawet komuniści stali się wielką siłą polityczną, chadecja potrafiła zachować przewagę. We Francji unikano określeń wyznaniowych, ale partia Mouvement Républicain Populaire była chrześcijańska.

Partie chrześcijańskie opowiadały się za demokracją i rządami parlamentarnymi. Wywołało to zaniepokojenie i ataki partii lewicowych. Komuniści mówili absurdalnie o Watykańskiej Europie, zdalnie kierowanej przez papieża i biskupów, choć było wiadomo, że partie chrześcijańskie zrodziły się w wojennym ruchu oporu, bez udziału hierarchii.

Wrogość między dwoma obozami i stale zagrożenie dla światowego pokoju (zimna wojna) powstały wyłącznie z przyczyn politycznych i ekonomicznych, mając dorobioną przez reżimy komunistyczne ideologię antykościelną, by zasłonić główne jej źródło, imperializm radziecki.

Zimna wojna rozpoczęła się (1947) od nieporozumień wśród aliantów co do spraw niemieckich.

Wzniesiony później mur między Berlinem Wschodnim i Zachodnimi stał się symbolem żelaznej kurtyny, którą te reżimy we wszystkich dziedzinach życia oddzieliły swe kraje od kapitalistycznych krajów Europy (Europy Zachodniej) i od Stanów Zjednoczonych.

W Warszawie utworzono Komunistyczne Biuro Informacji (Kominform) dla współdziałania partii komunistycznych krajów europejskich: Bułgarii, Czechosłowacji, Francji, Jugosławii, Polski, Węgier, Włoch i Związku Radzieckiego.

Według dyrektyw i przy pomocy Związku Radzieckiego partie komunistyczne Wschodniej Europy, choć były w mniejszości, narzuciły swą władzę.

Jedynie w Jugosławii już w 1945 roku wybory do parlamentu przyniosły pełne zwycięstwo komunistycznemu Frontowi Wyzwolenia Narodowego i prezydenturę legendarnego wodza jugosłowiańskiej partyzantki, zdecydowanego komunisty, Broza Tito.

Silne partie komunistyczne we Francji i Włoszech dążyły także do objęcia władzy, lecz choć zwiększyły liczbę swych mandatów w parlamencie, nie zdołały utworzyć własnych rządów.

Chiny stały się komunistyczne pod dyktatorską władzą Mao Tse Tunga (1949) i weszły w sojusz (później zerwany) ze Związkiem Radzieckim, który w tym czasie wyprodukował własną bombę atomową i miał poczucie swej supermocarstwowości. W papiestwie dopatrywał się silnej przeszkody we wprowadzeniu komunizmu do krajów Europy Zachodniej.

Pius XII w okresie powojennym zdołał wejść w dobre stosunki dyplomatyczne z państwami Europy Zachodniej, ze Stanami Zjednoczonymi oraz z niektórymi nowymi państwami afrykańskimi i azjatyckimi, nie wyłączając początkowo (do 1949) Chin, co niepokoiło Komintorn.

Dla celów propagandowych skłoniono więc (1948) Wszechprawosławną Konferencję w Moskwie (bez udziału innych patriarchów), by ogłaszając patetyczny apel o pokój uznała papieża za poplecznika zachodniego imperializmu.

Święte Oficjum wydało (1.07.1949) dekret, zakazujący katolikom należenia do partii komunistycznych i popierania ich w jakikolwiek sposób.

Zaznaczono w nim, że katolik przekraczając zakaz jako apostata od wiary katolickiej ściąga na siebie ekskomunikę specjalnie zarezerwowaną dla Stolicy Apostolskiej i nie może być dopuszczony do sakramentów, gdyż komunizm jest materialistyczny i antychrześcijański.

Wydanie tego zakazu zostało przyspieszone aktualną sytuacją w krajach zachodnich, szczególnie we Włoszech, ale jego istotna przyczyna tkwiła w rozeznaniu papieża co do komunizmu, o czym mówił też dekret Świętego Oficjum: Chociaż przywódcy komunistyczni składają słowne deklaracje, że nie atakują religii, w rzeczywistości jednak bądź przez głoszoną doktrynę, bądź przez swoje działanie okazują się wrogami Boga, prawdziwej religii i Kościoła Chrystusowego.

Dekret wywołał ataki komunistów oraz sprzeciw części liberalnych katolików, gdyż w społeczeństwach zachodnich partie komunistyczne miały duże powodzenie, a długo nie dostrzegano, że system komunistyczny prowadzi państwa Bloku Wschodniego do ruiny ekonomicznej i społecznej.

( . . . )

  • Powyższy tekst pochodzi z ksiązki ks. prof. dr hab. Mariana Banaszaka (1926-1997) pt. “Historia Kościoła Katolickiego” (Tom 4, rozdział Czasy najnowsze 1914 – 1978, str. 41-42).
  • Zdjecie: Konferencja w Jalcie (5.02.1945). Siedza od lewej Churchill, Roosevelt i Stalin. Fot. za Wikimedia Commons.

Wybor wg/PCO

POLISH CLUB ONLINE, 2013.03.06

Waldemar Glodek

Autor: Waldemar Glodek