Piekielny krąg. (Część II.)


Przeczytaj:               Część I.

 

„Zaślubiny Wschodu i Zachodu”

 

Pierwszym władcą, który wypełnił obszar południowej części i częściowo część północną (Grecja i Macedonia) pierścienia był Aleksander Wielki (356-323 przed ur. Chrystusa). Podboje dokonane przez niego uczyniły Greków władcami Bliskiego Wschodu na długie wieki. Grecy zajęli Azję Mniejszą, Persję, Syrię, Fenicje, Egipt i Palestynę. Na wschodzie byłego imperium perskiego podbili olbrzymie obszary dochodząc aż do Indii. Aleksander był pierwszym władcą, który podjął się próby zjednoczenia Grecji i Bliskiego Wschodu w jeden organizm państwowy. Zorganizował on między innymi wielką ceremonię pod nazwą „Zaślubiny Wschodu i Zachodu”, w której około 9 tys. Macedończyków i Greków wzięło za żony Azjatki. Przykład dawał Aleksander.

Według Plutarcha, który napisał biografię Aleksandra (między 50-25 r. po ur. Chrystusa) wynika, że w poślubieniu córki władcy baktryjskiego Roksany, a następnie dwóch dalszych żon z Azji pochodzących, kierował się nie własnym upodobaniem, ale zawsze życzeniem traktowania obcych narodów na stopie równorzędności, i z tych powodów znalazł on mało zrozumienia u swoich greckich przyjaciół. Są opinie, że Aleksander został otruty. Zmarł w wieku 33 lat.

Po śmierci Aleksandra Wielkiego jego państwo zostało podzielone między wyższych dowódców, którzy tytułowali siebie diadochami (gr. Diadochom – następca) i epigonami (następcy następców). Często wybuchały między nimi walki o władzę nad imperium, lecz żadnemu nie udało się w pełni przechwycić władzy najwyższej. Po zażartej bitwie dwóch głównych ugrupowań diadochów w 301 r. przed ur. Chrystusa pod Ipsos we Frygii, jednej z najbardziej krwawych bitew starożytnego świata, imperium Aleksandra zostało podzielone na trzy niezależne państwa, które jednak oparte były o kulturę grecką. Były to następujące państwa: królestwo Ptolemeuszów w Egipcie, królestwo Seleucydów z Syrią, Palestyną i Mezopotamią oraz królestwo Antygonidów obejmujące Grecje i Macedonię (Bobodżan Gafurow, Dzieje ludów Azji Centralnej, PIW, Warszawa 1978).

Grecy postępowali z ujarzmioną ludnością w sposób właściwy dla systemu niewolniczego, a więc stosowali brutalną siłę i bezgraniczny przymus, i w celu wzbogacenia się sprzedawali uciemiężoną ludność i przesiedlali ją do innych miejscowości. Głównym celem ich polityki było rozciągnięcie władzy Grecji na Wschodzie, rozszerzenie obrotu towarowego, eksploatacja ludów Wschodu i zawładnięcie ich bogactwami. Towarzyszyło temu wyniszczanie miejscowej ludności.

William Blake - Urizen stwarzający świat, 1794. Za: pl.wikipedia.org
William Blake – Urizen stwarzający świat, 1794. Za: pl.wikipedia.org

Skład panujących był różnorodny. Obok namiestników greckich i zgrupowanej wokół nich arystokracji greckiej znajdowali się również przedstawiciele arystokracji miejscowej, którzy dla utrzymania swojego stanu posiadania zdradzali swój lud.

Za cesarstwa rzymskiego Wschód długo pozostawał pod wpływami kultury greckiej. Po zdobyczach terytorialnych Aleksandra Wielkiego język grecki był uniwersalnym w basenie Morza Śródziemnego i rozbrzmiewał w Aleksandrii, Antiochii, Tarsie, Efezie, Babilonie, Rzymie i w Jerozolimie. Wszędzie na tych olbrzymich obszarach panowała grecka filozofia, sztuka i greckie mity. Z upływem czasu następowało przemieszanie kultury greckiej z wierzeniami wschodnimi. Świątynie w Eleusis, Aleksandrii i Pergamonie wywierały olbrzymi wpływ na życie społeczno-polityczne w imperium rzymskim. Były to świątynie poddane bóstwom piekielnym. Misteria i wtajemniczenia eleuzyńskie ku czci Demeter wprowadził do Aleksandrii Tymoteusz z Eleuzis. Pochodził on z kapłańskiego rodu Eumolpidów. Jednak Demeter była obca dla Egipcjan, więc by utożsamić ją z egipską Izydą, kapłani nadali greckiej bogini imię Izydy.

 

Cesarstwo rzymskie

 

Imperium rzymskie za cesarza Augusta było realizowane zgodnie z filozofią Platona. Kolejni cesarze wypełniali obszar pierścienia. Rozciągało się ono w trzech kierunkach, na południe, północ i wschód Morza Śródziemnego. Położone było w trzech częściach świata, od Oceanu Atlantyckiego do Eufratu, od Renu, Dunaju i morza Czarnego do pustyń afrykańskich i arabskich. Obejmowało następujące kraje: Hiszpanię, Galię, Italię, Ilirię, Macedonię, Grecję, Małą Azję, Syrię, Egipt, obszar Kartaginy i Numidi. Cesarz August dbał o zaokrąglenie granic państwa, które zostało następnie rozszerzone aż do Dunaju. Na części ziem dzisiejszej Rumunii, Bułgarii, Węgier, Jugosławii, Austrii, południowych Niemiec, Szwajcarii powstały prowincje: Mezja, Panonia, Norikum, Recja. Podboje czynione przez Augusta były planowe. W tym państwie, zgodnie z opisem Platona, Morze Śródziemne było morzem wewnętrznym.

W późniejszym czasie Rzymianie podbili Mauretanię i cześć Brytanii, Dację, Armenię, Mezopotamię aż po zatokę Perską a poprzez Afrykę docierają do Oceanu w Maroku. Dokonany za cesarza Augusta spis ludności, o którym wspomina Nowy Testament, wykazał liczbę mieszkańców tego olbrzymiego państwa na 120 mln. Na tym obszarze znajdowało się 6 tys. znaczniejszych miast. Bogactwa niektórych arystokratów rzymskich, jak Krassusa Lepidus były niezmierzone. Zdarzały się rodziny posiadające dziesiątki tysięcy niewolników. Domy wiejskie, pomniki, kosztowne sprzęty, łaźnie, sadzawki na ryby, areny wyścigowe, wskazują na cechujące ludzi ówczesnych upodobanie w przepychu i używaniu życia. Tym bogactwom przeciwstawiały się warstwy niższe, coraz uboższe, utrzymywane przy życiu dzięki rozdawnictwu zboża przez cesarzy, którzy mieli zrozumienie tylko dla widowisk czy igrzysk, gdzie rzucano chrześcijan na pożarcie drapieżnym zwierzętom, walk gladiatorów, walk zwierząt, i wyścigów zaprzęgów konnych. Niewolników dostarczały bezustannie prowadzone wojny, a także polowania na ludzi, czy zajmowali się piraci. Niewolnictwo napełniało Rzym milionami wrogo względem niego usposobionych ludzi, którzy korzystali z pierwszej lepszej okazji, by się zbuntować i uciec.

 

Wał Hadriana

 

Cesarz rzymski Hadrian (76-138 po ur. Chrystusa) nie rozszerzał już granic imperium, ale dbał o ich zabezpieczenie. Granice te były obwodem koła. Oprócz wtajemniczonych nikt tych granic nie znał. Szkocja, a wówczas mieszkający tam Piktowie, leży poza tym kołem, dlatego Rzymianie się tam nie zapuszczali. Cesarz Hadrian był w Bretanii w 122 r., i swoim żołnierzom kazał zbudować mur z bloków skalnych, szańce o długości 122 km na przestrzeni od Newcastle do Carlisle, od Morza Północnego do Morza Irlandzkiego, by odgrodzić się od Piktów. W przeciwieństwie do muru chińskiego, który budowali niewolnicy, wał Hadriana budowało 10 tys. żołnierzy rzymskich. Wzdłuż tego wału było 17 fortów. Mur ten zbudowany na części obwodu koła, pierścienia, był granicą północną państwa „doskonałego” Platona, poza nią była Szkocja. W V w. mur ten został zburzony. W wiekach późniejszych kamień z muru wykorzystano na budowę kościołów i klasztorów.

Kilkanaście lat później, na granicy północnej, nastąpiła mała poprawka. Po dojściu Antoniusza Pliniusza w 138 r. Rzymianie postanowili przesunąć północną granicę, zabezpieczoną wałem. Była ona wysuniętą bardziej na północ, wzdłuż łańcucha fortec Agrykoli, ciągnącą się od Firth do Clyde. Tym razem, ze względu na pośpiech, usypano wał z ziemi, bez użycia kamienia. Miał on 59 km długości. Biegł od Old Kirkpatrick nad rzeką Clyde do Bridgeness w pobliżu Corriden nad rzeką Forth. Budowlę nazwano Wałem Antoniusza. Wkrótce jednak Rzymianie porzucili Wał Antoniusza, i wycofali się za znacznie bezpieczniejszy Wał Hadriana.

Dzieło podbojów rzymskich kontynuowali następni cesarze aż do początków III wieku, po czym ulega on zahamowaniu, gdyż ekspansję zatrzymują na wschodzie Persowie Sassanidzi, którzy zajęli miejsce Partów w Iranie w 227 r., a na zachodzie Germanowie, którzy niedługo po 250 r. przełamali fortyfikacje nad Renem i spustoszyli Galię, a następnie sforsowali linię Dunaju i doszli do Mediolanu, zmuszając Rzymian do bezpowrotnego opuszczenia Dacji. Odtąd Rzym znajduje się w defensywie, a miasto zmuszone jest w 275 r. otoczyć się groźnymi murami, i zadowolić się rządzeniem Europą na obszarach sięgających do Renu i Dunaju. Wschód dostaje się pod opiekę nowego władcy, drugiego cesarza, którego stolicą zostaje Bizancjum.

 

Dwoistość wszelkiego tworzenia

 

Starożytni Grecy rozróżniali pary zjawisk, rzeczy, pojęć i sił przeciwstawnych sobie. Do takich par przykładowo należą: dzień i noc, życie i śmierć, bieda i bogactwo, dobro i zło, wojna i pokój. Współcześnie do tych przeciwstawnych par dodać należy: socjalizm i kapitalizm, lewica i prawica. Już grecki filozof Heraklit twierdził też, że „Zmienność wszystkiego jest wynikiem nieustannego konfliktu przeciwstawnych sił, poddanych jednak jednemu prawu”.

W hinduskiej Rygwedzie jest mit o braciach-bliźniakach nazwanych Aświnami, to znaczy Zrodzonymi z Konia. Zostali zrodzeni z ojca Wiwaswata, który przybrał postać konia i matki Saranu występującej pod postacią klaczy. Siostrą ich jest Surja (rozum). Bracia pojawiają się wczesnym świtem, kiedy u schyłku nocy światło walczy z ciemnością. Budzą swa siostrę i aż do wzejścia słońca podążają za jej wozem. Aświnowie są braćmi nierozłącznymi jak para rąk, dwoje oczu, dwa rogi na głowie zwierzęcia lub jak dwa skrzydła jednego ptaka. Są wciąż razem, podobni do siebie, a przecież odrębni. Jednego zrodziła noc, drugi jest synem poranka. Powstali tu i tam, osobno. Jeden jest jasny, drugi ciemny. Stanowią dwie połowy jednej całości lub dwie połowy jednej istoty. Aświnowie wyrażają złożoność jedności i jedność przeciwieństw, dwa aspekty tej samej rzeczywistości. Platon w „Fajdrosie” ukazuje ich pod postacią dwóch koni. Prowadzi ich woźnica (rozum). Jeden ciemny jest krnąbrny, narwany i bata wymaga, a drugi jasny jest spokojny.

W starożytności podział pierścienia przebiegał poziomo i dzielił Europę na kulturę grecką na południu i barbarzyńską północ. Później pierścień dzielił się na chrześcijańską północ i mahometańskie południe. W latach 1945-1989 Europa była rządzona przez dwa przeciwstawne ekonomiczne systemy: na zachodzie kapitalizm, a na wschodzie socjalizm. Po 1989 r. z konfrontacji zwycięsko wyszedł kapitalizm. Obecnie podział Europy jest następujący: bogaty zachód, biedny wschód. W Ameryce podział przebiega poziomo: bogata północ i biedne południe.

 

Wojna w Zatoce Perskiej i rozpoczęcie nowej ery

 

W sierpniu 1990 r. wojska Irackie zaatakowały i zajęły Kuwejt. Emir Dżaber Al-Ahamed i pozostali członkowie rodziny panującej w Kuwejcie uciekli do Arabii Saudyńskiej. Warto zapoznać się z kilkoma wypowiedziami ważnych postaci związanymi z CFR i ze stanowiskiem wyrażanym przez główne światowe media na temat kryzysu w Zatoce Perskiej. Została tam przeprowadzona typowa „międzynarodowa akcja policyjna”, której przyświecały zgoła inne cele niż wyzwolenie Kuwejtu.

Glaspie April, ówczesna ambasador USA w Iraku, dawała do zrozumienia, że Stany Zjednoczone nie będą interweniować, co oznaczało przyzwolenie dla operacji militarnej Saddama Husajna („Il Resto del Carlino, 25 stycznia 1991). „New York Times” w artykule redakcyjnym z 2 września 1990 roku pisał: „Stawką tej operacji jest ni mniej, ni więcej, tylko Nowy Ład Światowy, któremu Bush, (członek Pilgrims’Society i „Zakonu” będącego spadkobiercą Iluminatów Bawarskich) oraz inne osoby starają się nadać konkretny kształt”. James Baker, teksański adwokat, potomek słynnego rodu spokrewnionego z Rockefellerami, sekretarz stanu w administracji Busha, członek CGR i Komisji Trójstronnej powiedział: „Inwazja na Kuwejt jest jednym z tych momentów, które znamionują wkraczanie w nową erę” (wypowiedź zamieszczona w „Daily Telegraph, 5 września 1990). Jacques Delors, socjalista, ówczesny przewodniczący EWG i członek Komisji Trójstronnej powiedział: „To okazja, aby realnie pomyśleć o Nowym Międzynarodowym Ładzie Światowym”. Flora Lewis, Żydówka, szefowa paryskiego biura „New York Times”, członkini CFR zatrudniona w redakcji jej oficjalnego organu „Foreign Affairs”, członek Komisji Trójstronnej, w swym artykule napisała: „Jedną z głównych korzyści wynikających z tego kryzysu jest ożywienie współpracy rosyjsko-amerykańskiej. Rozpoczyna się nowa era” („New York Times”, 29 sierpnia 1990). Już 26 września 1990 roku szef sowieckiej dyplomacji, Edward Szewarnadze, na forum ONZ oskarżył Irak o „popełnienie aktu terroryzmu przeciwko rodzącemu się Nowemu Porządkowi Światowemu (Henryk Pająk, „Bestie końca czasu”, Wydawnictwo Retro, Lublin 2001).

17 stycznia 1991 roku rozpoczęła się wojna w Zatoce Perskiej, ale już 15 lutego 1991 r. Husajn ogłosił, że Irak wycofuje się z Kuwejtu. Amerykanie przywracają dyktatora Kuwejtu emira Dżaber Al-Ahameda. 28 lutego 1991 roku prezydent George H. W. Bush ogłosił zwycięskie zakończenie wojny. 11 września 1991 roku prezydent USA, Gerge H. W. Bush, zapowiedział nowy porządek świata: „W tych kłopotliwych czasach, naszym piątym celem jest – Nowy porządek świata – który może zapoczątkować nową erę”. Tym „piątym celem” jest państwo euro-afrykańsko-azjatyckie, które powstaje w ramach nowego porządku świata. Bliski Wschód, a więc Irak i Iran oraz cała Afryka Północna, wchodzą w skład tego superpaństwa. Na Wschodzie granice superpaństwa biegną aż do Uralu. Celem obalania prawowitych rządów jest wprowadzanie w państwach libertyńskich rządów, które będą realizować plany globalistów, czyli demoralizować ludzi. Zachęcam do przeczytania artykułu „Plany globalistów” Macieja Giertycha w biuletynie „Opoka w Kraju”, nr 77 (98), grudzień 2011. John Lehman Brothers, były sekretarza marynarki wojennej, w swoim przemówieniu wygłoszonym w Bohemia Grave stwierdził, że Pentagon szacuje, że 200 tys. Irakijczyków zostało zabitych przez USA i ich sojuszników w czasie wojny w Zatoce Perskiej.

 

Agresja na Irak

 

20 marca 2003 r. siły międzynarodowe, głównie USA i Wielka Brytania, Australii, Danii i Polski dokonały agresji na Irak. Pretekstem miało być rzekome posiadanie przez Irak broni atomowej i bakteriologicznej, której w ogóle tam nie znaleziono.Irak został najechany, gdyż Saddam Husajn nie akceptował polityki Izraela dążącej do kontroli krajów Bliskiego Wschodu z Irakiem włącznie. Agresję na Irak rozpoczął syn poprzedniego prezydenta, prezydent USA George’a W. Busha. Ojciec i syn są aktywni w Bohemian Grove. Aż od czterech ostatnich pokoleń Bushowie biorą udział również w okultystycznym stowarzyszenia Czaszka i Piszczele. 21 marca 2006 roku prestiżowy brytyjski magazyn medyczny „Lancet” opublikował szacunkową liczbę ofiar po stronie irackiej, od marca 2003 do czerwca 2006 ma ona wynosić ok. 655 tys. osób, w większości cywilów.

Rola CIA w wojnie w Afganistanie oraz Iraku nie jest jeszcze dobrze znana. Wiadomo, że CIA dokonywała głębokiego rozpoznania przed działaniami w Afganistanie, taką samą rolę odegrała zapewne i w Iraku. Po ogłoszeniu zakończenia działań wojennych w Iraku rodzą się pytania co do istnienia irackiej broni masowej zagłady, co było przyczyną inwazji na Irak, a której w ogóle nie odnaleziono. Zapowiadała się nowa afera, której pierwszą ofiarą padł ówczesny dyrektor CIA, George J. Tenet. Zrezygnował on ze swego stanowiska 3 czerwca 2004 roku, lecz sprawował je jeszcze do 11 lipca 2004 roku oświadczając, że powodem jego rezygnacji są problemy personalne. Rezygnacja Teneta i jego zastępcy ds. operacyjnych, Jamesa Pavitta, była wynikiem krytyki amerykańskich polityków i społeczności co do braku jakichkolwiek rzetelnych informacji wywiadowczych dotyczących zamiarów siatek terrorystycznych i ataków terrorystycznych z 11 września 2001 roku na World Trade Center i Pentagon. Dochodzą do tego spekulacje niedokładnego rozeznania co do irackiej broni masowej zagłady, która wydawała się tak groźna dla całego świata. Na podstawie informacji dostarczonych przez amerykański wywiad CIA (i nie tylko), administracja Busha usprawiedliwiła inwazję na Irak. Jak już dziś wiadomo, informacje CIA były fałszywe.

 

Akademie Sorosa

 

Akademie Platona przetrwały całą starożytność. Odżyły na nowo w Europie w czasie zainteresowania starożytnością, czyli w odrodzeniu. Na wzór akademii platońskich została założona w 1460 r. Akademia Rzymska przez humanistę Pomponiusza Laetusa. Nadawała ona sobie nie tylko nazwy i tytuły pogańskie, lecz również duch, jaki w niej panował był pogański. Papież Paweł II w 1468 r . kazał ją zamknąć. Podobna akademia powstała we Florencji, która wizję świata opierała na poglądach starożytnych filozofów. Łączono religię z filozofią przez dodanie idei kabalistycznych. W polityce zwalczano etykę i moralność. Zwalczano autorytet Kościoła. Platon i orficy byli otaczani religijną czcią. Czczono Platona na równi z Chrystusem.

Współcześnie na wzór akademii platońskich George Soros założył Międzynarodową Szkołę Nauk Społecznych. Soros urodził się w Budapeszcie, w rodzinie żydowskiej. Studia ukończył w London School of Economics. W ostatnich latach stworzył szeroką sieć tzw. Fundacji między innymi w Europie Środkowej, Haitii i w Afryce Południowej.

W 1995 roku powstał w Rosji Instytut Sorosa „Społeczeństwo Otwarte” („Open Society”). Jego celem było kultywowanie świadomości społecznej w kierunku zachodnim i szkolenia nowych pracowników w dziedzinie edukacji, kultury i sztuki. „Open Society” publikowała wiele książek, w których brutalnie zniekształca się fakty historyczne. W umysły rosyjskich obywateli wszczepiano ideę wyższości zachodniej kultury. Wpajano tradycyjne wartości zachodu – kult przemocy, złośliwości, pogoń za pieniądzem, rozpustę. Suma wypłacana przez Fundację Sorosa i przeznaczana na osłabienie Rosji wynosiła ponad 100 milionów dolarów. 31 lipca 2002 Fundacja zawiesiła działalność, i ostatecznie wyniosła się z Rosji.

Kwaśniewski, Poroshenko, Yatseniuk - Ukraiński obiad w Davos, 9.01.2013 Fot. za veteranstoday.com
Kwaśniewski, Poroshenko, Yatseniuk – Ukraiński obiad w Davos, 9.01.2013
Fot. za veteranstoday.com

W Polsce już w 1988 r. Soros założył Fundację S. Batorego, której członkowie są wpływowymi politykami. Uczestniczy w pracy szeregu instytucji i organizacji pozarządowych, w większości o charakterze masońskim, wywierających zakulisowy znaczący wpływ na politykę europejską i amerykańską. Za pośrednictwem utworzonych placówek stara się wywierać wpływ na życie społeczne i polityczne w poszczególnych państwach. Filie akademii Sorosa znajdują się na Węgrzech pod nazwą „Instytut Społeczeństwa Otwartego”, w Polsce pod nazwą „Szkoła Nauk Społecznych”, w Rumunii oraz w innych państwach. Akademię Sorosa ukończyli między innymi Aleksander Kwaśniewski i Condoleezza Rice, która później była sekretarzem stanu USA. A. Kwaśniewski przez dwie kadencje był prezydentem RP. Był na Ukrainie podczas „Pomarańczowej Rewolucji”, oraz brał udział w ukraińskim okrągłym stole. Aleksander Kwaśniewski i Pat Cox, przed obaleniem prezydenta Janukowicza, byli wysłannikami europarlamentu na Ukrainę.

George Soros był jednym ze sponsorów przewrotów w Serbii, Gruzji, na Ukrainie i kilka nieudanych prób na Białorusi. Poprzez swoją fundację „Open Society Institute” (Instytut Otwartego Społeczeństwa) finansuje prozachodnie ruchy opozycyjne w państwach, gdzie swobody obywatelskie – w zachodnim, libertyńskim rozumieniu – nie są przestrzegane. To dzięki wydatnej pomocy Sorosa powstała niezależna od gruzińskich władz stacja telewizyjna Rustawi 2, która jako pierwsza poinformowała o sfałszowaniu wyników wyborów, a następnie koordynowała protesty opozycji. Soros sfinansował też kwotą co najmniej pół miliona dolarów szkolenie młodzieżowej organizacji „Chmara”, która była główną siłą napędową gruzińskiej rewolucji (Krzysztof Warecki, „Kondotierzy rewolucji” Nasz Dziennik”, 4-5 grudnia 2004).

Soros uważany jest za jednego z najbogatszych ludzi w USA. Stał się znany 22 września 1992 roku, gdy uważając, że funt szterling jest przewartościowany, dokonał spekulacji przeciw tej walucie angażując 10 mld USD i grając na zniżkę kursu. W wyniku tego, Bank Anglii był zmuszony wycofać walutę z Mechanizmu Kursów Walutowych (ERM II), a Soros zarobił około jednego miliarda dolarów. Został nazwany „człowiekiem, który złamał Bank Anglii”. W roku 1997 roku w podobnej sytuacji w trakcie azjatyckiego kryzysu finansowego malezyjski premier oskarżył Sorosa o spowodowanie załamania waluty tego kraju ( „Poligon spekulantów”, „Wprost”, 15.02.2009 roku).

 

Bezkrwawe rewolucje w Europie Środkowo-Wschodniej

 

W 2000 r. w Serbii przy pomocy CIA powstała studencka organizacja rewolucyjna „Otpor” (Opór), która jesienią 2000 r. obaliła rząd Slobodana Miloszevicia. Sztab mieści się w Belgradzie, w gabinecie na piętrze. Flagi, szyldy i t-shirty organizacji zdobi symbol „zaciśniętej pięści”. To logo pierwszego na świecie dostawcy rewolucji. Doradcą do spraw rewolucji jest Sinisza Szikman, rewolucjonista „Otporu”. Wraz z dwoma kolegami uczy, jak obalać dyktatorów bez rozlewu krwi. Wie, jak oplakatować miasto, organizować happeningi, bezkarnie kpić z policji, i kiedy wyprowadzać ludzi na ulicę. To w tej siedzibie planowano obalenie Szewardnadzego w Gruzji, Kuczmy na Ukrainie i Łukaszenkę na Białorusi. Rewolucjoniści z „Otporu” założyli spółkę z o.o. „Przewrót”, która bardziej jest znana pod nazwą „Centrum na rzecz Oporu bez Przemocy”. Założyli również własną stacje telewizyjną B 92. Szefem „Otporu” jest Srdia Popović, który w 2003 r. powołał do życia organizację „Centrum Stosowania Akcji i Strategii bez Przemocy” w Belgradzie („CANVAS)”.

Organizacja jest finansowana milionami dolarów przez amerykańską organizację „National Endowment for Democracy” (Narodowa Fundacja na rzecz Demokracji). Pod koniec lat 90. XX wieku Amerykanie wyszkolili pierwsze młodzieżówki „Otporu”, a ambasador USA w Belgradzie Richard Miles był protektorem organizacji. Już rok po upadku Miloszevicia rewolucjoniści z „Otporu” uczyli rewolucji młodych Białorusinów z organizacji „Żubr”, którzy z inspiracji Amerykanów przygotowywali, jak się później okazało, nieudany zryw przeciw Łukaszence. W miastach pojawiły się nawet graffiti Zubra, ale gdy przyszło do wyborów, ludzie głosowali na Łukaszenkę (Krzysztof Warecki, „Kondotierzy rewolucji” Nasz Dziennik”, 4-5 grudnia 2004).

Po nieudanej akcji na Białorusi rewolucjoniści z organizacji „Otpor” zaczęli przygotowywać zamach w Gruzji, gdzie przybyli w czerwcu 2003 roku. Zorganizowali tam letni obóz, na którym przeszkolono 1500 młodych ludzi z gruzińskiej organizacji „Chmara”. Opracowali również odpowiednie spoty telewizyjne, które miały być pokazywane przez niezależne od gruzińskich władz stacje telewizyjne, w tym stację należącą do organizacji Rustawi 2. Gdy w listopadzie 2003 roku doszło w Gruzji do sfałszowania wyborów parlamentarnych, członkowie organizacji „Chmara” zablokowali tory kolejowe, aby uniemożliwić przerzucenie żołnierzy do stolicy, sparaliżowali działania policji i w końcu przepuścili szturm na parlament. W czasie, gdy członkowie organizacji „Chmara” obalili Eduarda Szewarnadze, Richard Miles był ambasadorem USA w Gruzji (Krzysztof Warecki, „Kondotierzy rewolucji” Nasz Dziennik”, 4-5 grudnia 2004).

Na Ukrainie przed „Pomarańczową Rewolucją” pojawiła się młodzieżowa organizacja „Pora”, która była bliźniaczo podobna do serbskiej organizacji młodzieżowej „Otpor”. W 2004 roku masowe, „spontaniczne” demonstracje zwolenników Wiktora Juszczenki były w dużym stopniu, jeśli nie w decydującym, efektem wielomiesięcznych tajnych szkoleń ukraińskiej młodzieży przez CIA.

Srdia Popović, serbski rewolucjonista, ma na koncie przeprowadzanie szkoleń opozycjonistów w 37 różnych krajach, poczynając od Białorusi i Iranu, a na Korei Północnej i Zimbabwe kończąc. Mógł się przyczynić także do wywołania rewolucji w Egipcie oraz Tunezji. Przed niespełna dwoma laty Popović szkolił aktywistów egipskich. Uczył ich, jak organizować kampanie, zdobywać poparcie młodzieży oraz podłączyć się do społecznych mediów. Później stworzyli oni tzw. „Młodzieżowy ruch 6 Kwietnia”, który przyczynił się do wywołania rewolucji w Egipcie. Młodzi Serbowie ze stowarzyszenia CANVAS współpracowali z tzw. obrońcami demokracji w 50 krajach. Doradzali jak pokojowo mierzyć się z reżimami i zwyciężać – w Gruzji, na Ukrainie, w okupowanym przez Syrię Libanie, na Malediwach, Egipcie

 

Światem rządzą szaleńcy

 

W Bohemian Grove co roku, zazwyczaj podczas dwóch ostatnich tygodni lipca, odbywają się zgromadzenia, które trwają 16 dni. Lista uczestników biorących udział w obrzędach w Bohemian Grove nie przekracza 2000 starannie dobranych urzędników rządowych, korporacyjnych magnatów i innych luminarzy, którzy wprowadzają nowy porządek świata.

Oprócz polityków z najwyższego szczebla przyjeżdżają tam szefowie największych amerykańskich koncernów, przedstawiciele świata sztuki oraz przemysłu rozrywkowego i zbrojeniowego.

Joseph D. Redding stwarzając obrzędy w Bohemian Grove nawiązał do kilku starożytnych mitów począwszy od sumeryjskich, egipskich, greckich aż do celtyckich. Na wzór sumeryjskiego zgromadzenia Anunaki i zgromadzenia wielkich wtajemniczonych w Grecji, utworzył w Bohemian Grove zgromadzenie wielkich wtajemniczonych, którzy odprawiają pogańskie obrzędy i wpływają na losy świata.

Iluminaci pod postacią sowy czczą rzymską Minerwę (gr. Atena), która była boginią sztuki i rzemiosła, czczoną przez wszystkich rzemieślników, ale także boginią mądrości, nauki, sztuki i literatury. Symbolem Bohemian Grove jest właśnie sowa, symbol wiedzy. W Bohemian Grove znajduje się posąg sowy o wysokości 12 metrów, który został wykonany ze stali i betonu w 1920 roku. Posąg nazywany świątynią sowy został zaprojektowany przez rzeźbiarza i dwukrotnego prezesa klubu Haiga Patigiana. U podstawy posągu odbywają się corocznie uroczystości „Kremacja Troski”. Posąg jest pokryty mchami i porostami, co daje złudzenie, że jest naturalną formacją skalną, ale wewnątrz posiada elektroniczny sprzęt nagłaśniający. Podczas uroczystości puszczany jest z taśmy głos, który naśladuje sowę. Muzyka i efekty pirotechniczne potęgują efekt obrzędów. Pod sową płonie wieczny płomień. Jednym z elementów obrzędów jest dziwna ceremonia, podczas której uczestnicy ubrani są w czarne i czerwone obrzędowe szaty biorą udział w dziwnych obrzędach, i oddają cześć sowie.

Nicolas Poussin - Taniec do muzyki Czasu, 1638, Wallace Collection, Londyn. Fot. za estees.blox.pl
Nicolas Poussin – Taniec do muzyki Czasu, 1638, Wallace Collection, Londyn. Fot. za estees.blox.pl

Najnowsze informacje mogą radykalnie zmienić wizerunek Bohemian Grove. Nie tylko pijaństwo, nieograniczone używanie alkoholu i narkotyków, niejasne sygnały praktyk homoseksualnych, ale podejrzenie o działania dużo bardziej poważne, takie jak porwanie, gwałt, pedofilia, sodomia, mord rytualny. Dochodzenie jest zablokowane przez National Security Act of 1947 (Za: Cathy O’Brien, Mark Phillips, “Trance Formation of America”).

 

Europa Regionów

 

Celem Unii Europejskiej jest doprowadzenie do zaniku państw narodowych poprzez tworzenie regionów (rzymskie prowincje), które z kolei będą podzielone na mniejsze jednostki organizacyjne. W latach 50-tych powstał Europejski Ruch Regionalny, a za jego twórcę uważany jest polityk francuski Jean Monnet (1888-1979). Działacze tego ruchu znaleźli materialne poparcie w postaci zatrudnienia wewnątrz 20 tys. rzesz biurokratów Komisji Brukselskiej. Przed wojną Jean Monnet pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego w Lidze Narodów. Po wojnie przejął kierownictwo ideologiczne „integracji europejskiej” i był wspomagany przez innego masona, pochodzącego z Polski Żyda Józefa Retingera. Jean Monnet był głównym architektem europejskiego zjednoczenia. Zorganizował on Generalny Komisariat Planowania, który stał bazą powstania pierwszych instytucji EWG. Pierwszym przewodniczącym EWWS został Jean Monnet. Gen. de Gaulle nazywał go „inspiratorem”.

Choć twórcy Traktatu tego nie wspominają, to UE zmierza właśnie w kierunku Europy regionów. W latach 50. XX w powstał Europejski Ruch Regionalny, a utworzył go właśnie Jean Monet. W ramach tego ruchu powstał związek regionów graniczących z Atlantykiem, który przyjął nazwę „Komitet Łuku Atlantyckiego”. 7 marca 1994 r. odbył się nawet zjazd delegatów z 32 regionów Łuku Atlantyckiego, a mianowicie z Anglii, Francji i Hiszpanii. Na tym zjeździe wybrano władze komitetu, które mają prowadzić negocjacje z Brukselą i rządami państw. W 1994 r. na mocy Traktatu o UE z Maastricht powołano do życia Komitet Regionów reprezentujący interesy 250 regionów (do 31.12.2006 r.), na które podzielona jest UE.

Po rozszerzeniu UE 1 maja 2004 w Komitecie zasiadało 317 członków. Natomiast po akcesji do UE Bułgarii i Rumunii 1 stycznia 2007 roku, liczba członków Komitetu Regionów wynosi 344. Na członków wybierani są przedstawiciele organizacji samorządowych państw członkowskich. Polsce przypada 21 miejsc. Planuje się utworzenie odrębnej izby w Parlamencie Europejskim dla „Europy regionów”. Europejski Ruch Regionalny jest w trakcie tworzenia następujących Komitetów: Basenu Morza Bałtyckiego, Basenu Morza Śródziemnego, Basenu Morza Północnego i Rejonu Alp.

W oświadczeniu wydanym przez Komitet Regionów w Brukseli 21 kwietnia 2009 roku napisano: „Domagamy się autonomii władz regionalnych i lokalnych oraz tego, by mogły one dysponować odpowiednimi środkami finansowymi, potrzebnymi im do sprawowania swych obowiązków. Promujemy w ten sposób zasady i mechanizmy dobrego sprawowania rządów i propagujemy proces decentralizacji”. W tym kierunku idzie Ruch Autonomii Śląska.

Proces podziału Jugosławii na regiony jest faktem. Podział Czechosłowacji na Słowację i Czechy już się dokonał, jeszcze mówi się Morawach i Sudetach. Po rozpadzie ZSRR i Jugosławii w Europie istnieją 42 niepodległe państwa.

Przejdź do Część III.

 

Stanisław Bulza

 

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu   >   >   > TUTAJ .

POLISH CLUB ONLINE, 2014.07.29

Avatar

Autor: Stanisław Bulza