Stanisław Bulza: Tropem potomków Dana (Część I.)


Aszkenazajczycy nie są Semitami

 

W średniowiecznej Europie pojawili się rzekomi potomkowie pokolenia Beniamina nazwani Aszkenazajczycy. Według Starego Testamentu Aszkenaz był synem Gomera. Jego braćmi byli Ribat i Togarma (Rdz 10,3). Był to lud płn.-azjatycki, prawdopodobnie w Armenii. Prorok Jeremiasz wspomina królestwo Aszkenaz:

„Wznieście znaki w kraju!
Dmijcie w trąby wśród narodów!
Do świętej wojny z nim przygotujcie narody!
Zwołajcie przeciw niemu
Królestwo Ararat, Minni i Aszkenaz…” (Jr 5, 27).

Królestwo Ararat to Urartu nad jeziorem Van w Armenii, królestwa Minii i Aszkenaz obecnie są bliżej nieznane, choć były znane Jeremiaszowi, który żył na przełomie VII-VI w. przed Chrystusem.

W czasach późniejszych Żydzi określali nazwą Aszkenazajczycy Niemców. Minhag Askenas był to rytuał przestrzegany podczas nabożeństw żydowskich głównie w gminach niemieckich, w przeciwieństwie do rytuału sefardyjskiego. Rytuał wywodzi się z Talmudu.

Jan Czekanowski, 1909 - (1882-1965)  Fot. encyklopedia.szczecin.pl
Jan Czekanowski, 1909 – (1882-1965)
Fot. encyklopedia.szczecin.pl

Prof. Jan Czekanowski (1882-1965), antropolog i etnolog , w książce „Człowiek w czasie i przestrzeni”, wydanej w 1934 roku w Warszawie, pisał, że „Jeden z pierwszych wyników bezpośredniej obserwacji antropologicznej stanowiło stwierdzenie dwu odrębnych gałęzi ludności żydowskiej:

 

Sefardim, wyprowadzonych od pokolenia Judy, oraz Aszkenazim, rzekomych potomków pokolenia Beniamina.

 

Sefardim mieszkają w krajach nadśródziemnomorskich. Dopiero po wypędzeniu z Hiszpanii, w roku 1492, wywędrowali do Anglii, Holandii i na Bałkan, gdzie dotychczas nazywani są Spaniolami. Aszkenazim, oznaczeni też mianem Żydów wschodnich, zamieszkują natomiast Europę środkową i wschodnią (…)

 

  1. Vogi zidentyfikował gałąź sefardyjską z Semitami, a aszkenazyjską uważał za konsekwencję współżycia Żydów z ludami aryjskimi.

 

Do stanowiska tego przychyliła się francuska szkoła antropologiczna. Paul Broca przyjmuje krzyżowanie się Żydów wschodnich z Germanami, Słowianami, Finami i Tatarami. Pogląd ten przyjęli Blechmann, Stieda, Dybowski, Kollmann, Topinard, Herve, Talko Hryniewicz i Deniker.

 

Kładziono przy tym nacisk na ciemną pigmentację i wydłużone głowy u Sefardim, którym przeciwstawiono okrągłe głowy i częste występowanie jasnych oczu i włosów u Aszkenazim” (Jan Czekanowski, „Człowiek w czasie i przestrzeni”, Trzaska, Evert i Michalski S. A. Warszawa 1934).

 

Prof. Czekanowski pisał, że Aszkenazyjczycy są rzekomymi potomkami pokolenia Beniamina, a więc nie prawdziwymi. Oni sami chcą, by goje w to wierzyli, że są potomkami Beniamina. Jak pisze prof. Czekanowski, to K. Vogi zidentyfikował gałąź sefardyjską z Semitami, a aszkenazyjską uważał za konsekwencję współżycia Żydów z ludami aryjskimi. Aszkenazajczyzy więc nie są Semitami i nie są Judejczykami.

Heather Pringle w książce „Plan rasy panów” pisze, że w latach 30. XX w. „W pewnych znanych badaniach przeprowadzonych w niemieckich szkołach wykazano, że 11,17 proc. dzieci żydowskich miało jasną skórę, jasne włosy i niebieskie oczy”.

Pierwotnie, na co wskazuje sama nazwa (hebrajskie słowo aszkenazim utożsamiano z Niemcami), ludność ta pochodziła z terenów niemieckojęzycznych, by następnie rozprzestrzenić się na tereny słowiańskie. Język jidysz powstał ok. X wieku w południowych Niemczech na bazie dialektu średnio-wysokoniemieckiego (Mittelhochdeutsch)) z dodatkiem elementów hebrajskich, słowiańskich i romańskich. Język ten tradycyjnie zapisywany jest alfabetem hebrajskim. Czasem jednak, współcześnie, spotyka się zapis przy użyciu alfabetu łacińskiego. Ludność żydowska, która przybyła z południa nad dolinę Renu nie mówiła po hebrajsku. Jej poprzednim językiem potocznym był bliżej nieokreślony język romański, odmiana starofrancuskiego bądź włoskiego. W zetknięciu z miejscową ludnością germańską rozpoczął się proces powolnego przyswajania nowego języka. Jednakże już na tym etapie występowały różnice pomiędzy żydowskim niemieckim a niemieckim, bowiem poza tradycyjnymi zapożyczeniami hebrajskimi, które stanowią stały element wszystkich języków żydowskich, mówiono używając również zapożyczeń ze starszego języka romańskiego. Do dziś dnia przetrwały w jidysz pojedyncze słowa, będące śladem tamtego okresu (Krzysztof Chaczko, „Konflikt społeczny a legitymizacja państwa – Aszkenazyjczycy vs. Sefardyjczycy” http://www.psz.pl/tekst-9347/).

 

_______________________________________

 

Prof. Jan Czekanowski od 1916 r. był członkiem Ligi Narodowej założonej przez Romana Dmowskiego. Był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r. zajmującym się zagadnieniami geograficznymi i etnograficznymi.

 

Mieszane małżeństwa

 

Co do zawierania mieszanych małżeństw w Starym Testamencie Bóg grozi Izraelitom sankcjami: „Lecz jeśli sprzeniewierzycie się i połączycie się z resztą tych ludów, które pozostały z wami. Jeśli zawierać będziecie małżeństwa z nimi i pomieszacie się z nimi, bądźcie pewni, że Pan, Bóg wasz, przestanie wypędzać te ludy przed wami, a staną się one dla was siecią i sidłem, biczem dla waszych boków i kolcami dla waszych oczu, aż wyginiecie z tej pięknej ziemi, którą wam dał Pan, Bóg wasz” (Joz 23, 12-14).

Pomimo tych gróźb potomkowie Dana mieszali się z innymi plemionami. Samson, który był Sędzią Izraela, w czasie gdy rządzili nim Filistyni, pochodził z pokolenia Dana, za żonę wziął Filistynkę. Wreszcie Samson spożywając miód z padliny, czyli z nieczystego, postąpił wbrew prawu żydowskiemu, które mówi: „Nieczysty jest każdy, kto dotyka padliny zwierząt nieczystych” (Kpł 11, 24). Samson okłamał rodziców, gdyż dał im miód, „nie mówiąc im jednak, że miód zebrał z padliny lwa” (Sdz 13, 9). Zagadka Samsona: „Z tego, który pożera, wyszło to, co się spożywa, a z mocnego wyszła słodycz” (Sdz 13, 14). W kontekście proroctw biblijnych, zagadka Samsona sama wydaje się być proroctwem, ale o tym innym razem.

Inny przykład mieszanych małżeństw ze Starego Testamentu: „Między Izraelitami znajdował się syn pewnej Izraelitki i Egipcjanina. Syn Izraelitki pokłócił się z pewnym Izraelitą w obozie. Syn Izraelitki zbluźnił przeciwko Imieniu i przeklął je. Przyprowadzono go do Mojżesza. Matka jego nazywała się Szelomit, córka Dibriego z pokolenia Dana…” (Kpł 24, 10).

 

Tajne dokumenty Prieure de Sion

 

W latach 1964-1967 w paryskiej Bibliotece Narodowej zostały anonimowo zdeponowano „Tajne dokumenty Henri Lobineau” („Les Dossiers Secrets Henri Lobineau”), które były zbiorem dokumentów i genealogii. Dokumenty liczyły 27 stron i zostały napisane w języku angielskim. W skład tych dokumentów wchodziły „Genealogia królów merowińskich”, oraz początki wielu rodzin francuskich i Merowingów urodzonych poza granicami Francji, „Potomkowie Merowingów czy zagadka Wizygotów z Razes”. W teczce były również statuty i sygnatury stowarzyszenia Prieure de Sion, oraz lista wielkich mistrzów tego zakonu od XII w. do XX w. W dokumentach tych Merowingów wywodzi się od pokolenia Beniamina, co jest oszustwem.

W jednym z dokumentów„Les Dossiers secrets” Henri Lobineau napisał:

Nicolas Poussin - Et in Arcadia Ego, olej na płótnie, Muzeum w Luwrze.
Nicolas Poussin – Et in Arcadia Ego, olej na płótnie, Muzeum w Luwrze. Za wikipedia.org 

„Pewnego dnia potomkowie Benjamina opuścili swój kraj, kilku pozostało, dwa tysiące lat później Gotfryd VI został królem Jerozolimy i założył Zakon Syjonu. Z tej wspaniałej opowieści, która zdobi historię, tak jak architektura świątynię, której pinakiel ginie w niezmierzonej przestrzeni i czasie, a której tajemnicę POUSSIN pragnął wyrazić w swoich dwóch obrazach „Pasterze Arkadii”, wynika niewątpliwie tajemnica skarbu, nad którą wieśniacy i pasterze, potomkowie dumnych Sygambrów rozmyślali o „et In Arcadia ego”, (pojawia się tu heksagram) i królu Midasie. Ważnym wydarzeniem sprzed 1200 r. p.n.e. było przybycie Hebrajczyków do Ziemi Obiecanej i ich późniejsze osiedlenie się w Kaanan. W Biblii, Księga Prawa Powtórzonego 33 powiedziano o Beniaminie: „Umiłowany przez Pana, bezpiecznie u Niego zamieszka, u Niego, który zawsze będzie go bronił, odpocznie w jego ramionach”. Ponadto twierdzi się w Księdze Jozuego 18, że kraj przekazany w dziedzictwie synom BENJAMINA obejmował wśród czternastu miast i wsi: JEBUS, obecnie JEROZOLIMĘ i jej trzy wierzchołki trójkąta: GOLGOTĘ, SYJON I BETANIĘ. I wreszcie jest napisane w Księdze Sędziów 20-21: „Nikt z nas nie wyda swej córki za żonę Beniaminowi… Panie Boże Izraela, dlaczego zdarzyło się w Izraelu, że ubyło w nim jedno pokolenie”. Wergiliusz, który znał tajemnicę bogów, uniósł zasłonę z wielkiej zagadki Arkadii w Eklodze X-46/50: „Tam beze mnie! O myśli trwożliwe! Depczesz Ren zamrożony, Alpy śniegiem siwe. Ach! Lękam się, aby Cię mróz nie przeciął srogi, by lód ostry twey miękkiey nie uranił nogi!”. (tu pojawia się heksagram) SZCZEŚCIORO DRZWI czyli pieczęć Przeznaczenia, oto są tajemnice pergaminów wielebnego Sauniere’a, księdza z Rannes-le-Château, a które przed nim znał wielki wtajemniczony POUSSIN, gdy wykonywał swoje dzieło na zamówienie PAPIEŻA, napis na grobie jest taki sam” (Richard Andrews i Paul Schellenberger, „Grób Boga”, przełożyła Pamela Haska, Wydawnictwo Da Capo, Warszawa 1998.

 

Pokolenie Beniamina

 

Dokumenty „Les Dossiers secrets” Henri Lobineau są fałszywe. Zdanie „Panie Boże Izraela, dlaczego zdarzyło się w Izraelu, że ubyło w nim jedno pokolenie” jest wyrwane z kontekstu, bowiem pokolenie Beniamina pozostało w Izraelu.

Przy podziale obszarów Ziemi Obiecanej, pokolenie Beniamina otrzymało terytorium, które obejmowało swym zasięgiem późniejszą Jerozolimę. Według „Księgi Jozuego” obszar ten obejmował „Selę, Elef i Jebuz, które jest Jeruzalem, Gibeat, Kiryjat; miał czternaście miast i wsi ich”.

Mojżesz błogosławiąc patriarchom dwunastu plemionom do Beniamina powiedział:

 

„Umiłowany przez Pana,
Bezpiecznie u Niego zamieszka,
U Niego, który zawsze będzie go bronił,
Odpocznie w Jego ramionach”.

(Pwt 33, 12)

 

Z „Księgi Sędziów” wynika, że później doszło do wystąpienia 11 izraelskich plemion przeciwko pokoleniu Beniaminitów. Pewien lewita podróżujący przez terytorium Beniaminitów został w Gibea napadnięty, a jego żona zgwałcona, że umarła. Wezwawszy na świadków reprezentantów wszystkich dwunastu plemion lewita domagał się zadośćuczynienia za wyrządzone krzywdy. Rada postanawia, że Beniaminici powinni wydać złoczyńców z Gibea, aby została wymierzona sprawiedliwość. Beniaminici jednak odmawiają i postanawiają siłą się bronić.

W tej nierównej wojnie Beniaminici ponieśli klęskę (Sdz 20, 1-47). Potem Izraelczycy żałowali i mówili: „O Panie, Boże Izraelski, czemuż się to stało w Izraelu, że ubyło dzisiaj z Izraela jedno pokolenie?” (Sdz 21, 1-3). Później jednak starsi zgromadzenia nakazali Beniaminitom, aby porwali córki Szilo, gdy te pójdą gromadnie do tańca. Beniaminici tak uczynili, i z tych co tańczyły, uprowadzili sobie żony odpowiednio do swej liczby.

Później Saul z pokolenia Beniamina został pierwszym królem Izraela. Ostatecznie jednak Saul został zdetronizowany przez Dawida z pokolenia Judy, a Jerozolima została stolicą Dawida i Salomona. Jeżeli Aszkenazajczycy wywodzili by się z pokolenia Beniamina, to byliby Semitami, a przecież nimi nie są.

 

„Synagoga szatana”

 

Św. Jan w Apokalipsie pisze o ludziach, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są. Oto odpowiednie fragmenty:

 

„Znam ucisk twój i ubóstwo –
ale ty jesteś bogaty,
i [znam] obelgę wyrządzoną przez tych, co samych siebie zowią Żydami,
a nie są nimi, lecz synagogą szatana” (Ap 2, 9-10).

 

Dalej:

 

„Oto Ja ci daję [ludzi] z synagogi szatana,
spośród tych, którzy mówią o sobie, że są Żydami –
a nie są nimi, lecz kłamią” (Ap 3, 9).

 

Zarówno w tradycji żydowskiej (Testament Daniela 5,6nn), jak i wczesnochrześcijańskiej (Ireneusz, „Adversus haereses” V,30,2), pojawiały się poglądy, że apokaliptyczny przeciwnik (w chrześcijaństwie antychryst) będzie pochodził z pokolenia Dana (http://pl.wikipedia.org/wiki/Dan_%28posta%C4%87_biblijna%29). W Starym Testamencie potomkowie Dna mają raczej złą opinię.

Jeremiasz tak o nich mówi:

 

„Od Dan daje się słyszeć parsknie ich koni;
Na odgłos rżenia ich rumaków
drży cała ziemia.
Przybywają, by pochłonąć kraj i jego zasoby,
miasto i jego mieszkańców” (Jr 8,16).

 

Czy proroctwo Jeremiasza wypełniło się w Rosji podczas rewolucji 1917 r.? Włodzimierz Lenin właśc. Władimir Iljicz Uljanow w kwietniu 1917 r. powrócił do Rosji ze Szwajcarii, gdzie przebywał na wygnaniu. Władze niemieckie, rozgrywając własna kartę, pozwolili Leninowi i jego zwolennikom przejechać przez terytorium Niemiec w zapieczętowanym wagonie do Rosji przez Finlandię. Po przyjeździe do Rosji Lenin zaczął przekonywać innych bolszewików, że powinni przeprowadzić rewolucję. Inny krwawy rewolucjonista Trocki właśc. Lejba Dawidowicz Bronsztejn przybył z USA. W dniu 7 listopada 1917 r. (25 października według kalendarza rosyjskiego) rozpoczęła się krwawa rewolucja, która pochłonęła ogromną liczbę ofiar. Wśród ofiar rewolucji, podobnie jak we Francji, znalazła się carska rodzina, która była więziona przez bolszewików w Jekaterynburgu, gdzie została brutalnie zamordowana.

W 1918 r. partia bolszewicka przyjęła nazwę Rosyjska Partia Komunistyczna. Ogromne ofiary podczas rewolucji i niezadowolenie z polityki prowadzonej przez komunistów odebrały im masowe poparcie, lecz oni tym usilniej trwali przy represyjnym systemie rządów. W latach 1920-21 w Rosji panował straszliwy głód.

Nadzwyczajną rolę w rewolucji komunistycznej odegrali Żydzi. Trocki, Zinowiew, Kamieniew i inni przywódcy byli Żydami. Dora Kaplan właśc. Feiga Chaimowna Rojtblat-Kapłan, która strzelała do Lenina była również Żydówką.

Władimir Putin 13 czerwca 2012 r. podczas wizyty w Moskiewskim Muzeum Żydów i Tolerancji stwierdził: „Pomyślałem teraz o jednej rzeczy: decyzja upaństwowienia tej biblioteki została podjęta przez pierwszy sowiecki rząd, składający się w 80-85% z Żydów”. Prezydent miał na myśli bibliotekę rabina Josefa Schneersona, zmarłego lidera ruchu Chabad Lubawicz ( https://marucha.wordpress.com/2013/06/21/putin-pierwszy-sowiecki-rzad-skladal-sie-glownie-z-zydow ).

Komuniści grabili wszystko i bez litości, a za złupione w Rosji i sprzedawane na Zachodzie złoto kupowali sprzęt wojenny. Tylko dzięki temu mogli stłumić bunty ludności chłopskiej i utrzymać się u władzy. Grabież tę opisuje historyk Sean McMeekin w książce „Największa grabież w historii”.

 

Stary Testament o pokoleniu Dana

 

„Jakub błogosławiąc 12 swoich synów do Dana powiedział:
Dan będzie sądził lud swój
jako jeden ze szczepów izraelskich;
będzie on jak wąż na drodze,
jak żmija jadowita na ścieżce,
kąsająca pęciny konia,
z którego jeździec spada na wznak” (Rdz 49, 16-17).

 

W drugim roku po wyjściu z Egiptu Pan nakazał Mojżeszowi i Aaronowi na pustyni Synaj w Namiocie Spotkania spisać Izraelitów według szczepów i rodów, od dwudziestu lat wzwyż, zdolnych do walki. Wówczas wodzem Danów był Achijezer, syn Ammiszaddaja. Już na wstępie Księgi Liczb pisze: „Synów Dana, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki – spisanych z pokolenia Dana było sześćdziesiąt dwa tysiące siedmiuset” (Lb 1, 38-40).

Natomiast w tej samej Księdze trochę dalej o liczebności pokolenia Dana napisano: „To są synowie Dana według swoich rodów: od Szuchama pochodzi ród Szuchamitów; to są potomkowie Dana według swoich rodów. Wszystkie rody Szuchamitów – według tego, jak zostały spisane: sześćdziesiąt cztery tysiące czterystu spisanych” (Lb 26, 42-43). Różnica wynosi 1700 osób. Powstała ona dlatego, ponieważ „Księga Liczb” składa się z dwóch różnych przekazów. Pod względem liczebności potomkowie Dana, ród Szuchamitów, byli na drugim miejscu za pokoleniem Judy, które liczyło 74600 osób. Przekaz ten nie mówi ile było wszystkich ludzi z pokolenia Dana, lecz wymienia ile osób liczyły „wszystkie rody Szuchamitów”, potomków Dana, a dlaczego nie wszystkie rody Dana? Czyżby część już wyemigrowała?

Jeszcze przed rozdaniem ziemi, pokolenie Dana organizuje wędrówkę w celu poszukiwania miejsca do zamieszkania, bowiem „Amoryci zaś wypchnęli synów Dana na góry i nie pozwalali im zejść do doliny” (Sdz 1,34). Dalej: „W tym czasie nie było króla w Izraelu, toteż pokolenie Dana szukało sobie podówczas ziemi na mieszkanie, gdyż aż do tego dnia nie została mu wydzielona ziemia wśród pokoleń izraelskich” (Sdz 18,1). Zwiadowcy z Dana szukają odpowiedniego dla siebie terytorium. Dotarłszy do domowej świątyni Miki, proszą lewitę, by poradził się Pana w ich sprawie i otrzymują pozytywną zapowiedź. Zwiadowcy kontynuują rekonesans i znajdują w okolicach Lajisz, na północy kraju, teren łatwy do zdobycia. Wracają do swego plemienia i organizują wędrówkę. W czasie podróży zatrzymują się w sanktuarium Miki, przywłaszczają święte przedmioty: „posążek rzeźbiony wraz efodem i terfim oraz posążek ulany z metalu” (Sdz 18, 17). Następnie przekonują lewitę, by stał się kapłanem ich pokolenia. Potem „Posążek ów rzeźbiony, który sobie sprawił Mika, ustawili dla siebie po wszystkie dni, dopóki dom boży znajdował się w Szilo” (Sdz 18, 31). Posążek ten był bożkiem. Kiedy zwiadowcy zabrali z domu Miki jego święte przedmioty i odjeżdżali, Mika za nimi krzyczał: „Zabraliście mi mego bożka, którego sobie sprawiłem”.

Dalej pisze, że Danowie „…przybyli do miasta Lajisz, do ludu spokojnego i ufnego. Ludność wycięli ostrzem miecza, a miasto zniszczyli ogniem” (Sdz 19, 27-31). Potem miasto odbudowali i w nim zamieszkali. Nazwali je Dan i mieszkali w nim aż do czasów uprowadzenia do niewoli mieszkańców tej krainy.

Trochę inna wersja tego samego wydarzenia jest podana w „Księdze Jozuego”. Przy podziale ziemi w Kanaan potomkom Dana według ich rodzaju przypadł w udziale siódmy los. Otrzymali 17 miast. „Posiadłość jednak była dla Danitów za szczupła, wyruszyli przeto synowie Dana przeciw Leszem, zdobyli je i pobili [mieszkańców] ostrzem miecza. Po zajęciu miasta zamieszkali w nim i nazwali Leszem-Dan od imienia ich praojca Dana (Joz 19, 40-48).

Potomkowie Dana byli żeglarzami. W opiewanej w hymnie walce Baraka z Siserą brało udział tylko sześć pokoleń: Efraim, Beniamin, Manasses, Zabulon, Issachar i Neftali. Pokolenia Judy i Symona zostały pominięte. Cztery pokolenia nie odpowiedziały na apel: Rubenici, Gadyci, Aseryci i Danici (Sdz 5,1-31). O pokoleniu Dana w hymnie „Pieśń Debory i Baraka” napisano:

 

„Gilead za Jordanem spoczywa,
A czemu Dan przebywa na okrętach?” (Sdz 5,17)

Aszkenazajczycy pochodzą z pokolenia Dana, którzy już przed niewolą babilońską opuścili Izrael.

 

Zniknięcie potomków Dana

 

W „Pierwszej Księdze Kronik”, w spisie rodowodów pokoleń południowych i północnych, potomkowie Dana nie są w ogóle wymienieni. Źródło historyczne rodowodów podaje: „Wszyscy Izraelici byli umieszczeni w wykazach rodowych. Oto oni spisani zostali w księdze królów izraelskich i judzkich. Byli oni uprowadzeni do niewoli babilońskiej z powodu swych występków” (1Krn 9, 1). Dlaczego więc w tym tak ważnym spisie nie ma potomków Dana? Co się stało, że ubyło jedno plemię Izraela, i to jeszcze przed niewolą babilońską?

Pokolenie Dana również nie jest wymienione w księdze Apokalipsy, gdzie jest mowa o 144 000 opieczętowanych z wszystkich plemion Izraela (Ap 7, 5-8).

Ostatnie biblijna informacja o potomkach Dana pochodzi od proroka Amosa, który w „Nowej zapowiedzi kary” o Danie pisze:

 

„Ci, którzy przysięgają na winę Samarii
I mówią: <Na życie twego boga, Danie!
Na życie boga, Beer Szebo>
Upadną i już nie powstaną” (Am 8, 14-17)

 

Bożkiem potomków Dana był złoty cielec, dlatego Bóg odwrócił się od nich ze względu na ich bałwochwalstwa.

 

Upadek Izraela i Judy

 

Według proroka Amosa, Bóg nie tylko Izraelitów wyprowadził z niewoli egipskiej, ale też Filistynów z Kafor i Aramejczyków z Kir:

 

„Czyż Izraela nie wyprowadziłem z ziemi
egipskiej
jak Filistynów z Kaftor,
A z Kir – Aramejczyków?” (Am 9,7)

 

Na przestrzeni całej swojej historii lud żydowski dzielił się na dwie wyraźnie odrębne grupy: na Izraelitów zajmujących północny obszar Palestyny i na Judejczyków osiadłych w południowej części kraju. W skład Izraela wchodziło 10 plemion. Między obu grupami panowały głębokie antagonizmy etniczne i polityczne. Jedynie przez stosunkowo krótki okres czasu zjednoczyły się one w jednolite państwo za panowania Saula, Dawida i Salomona. Jednak zaraz po śmierci Salomona rozpadły się na dwa separatystyczne państwa, które zwalczały się z wielką zaciętością. Izraelici zbudowali sobie nową stolicę Samarię, a stolicą Judejczyków pozostała Jerozolima. Izraelczycy nie uznawali Jerozolimy jako ośrodka religijnego wszystkich plemion hebrajskich, i z chwilą secesji ustanowili swoje własne ośrodki kultowe w Betel i Dan, gdzie czczono złotego cielca. Wygnano z państwa kapłanów i Lewitów.

W Starym Testamencie pisze, że „Izraelczycy odrzucili wszystkie polecenia Pana, Boga swego i ulali sobie dwa posągi – dwa cielce. Zrobili sobie aszerę i oddawali pokłon całemu wojsku niebieskiemu, i służyli Baalowi. Przeprowadzali synów swoich i córki przez ogień. Uprawiali wróżbiarstwo i czarnoksięstwo. Wtedy Pan zapłonął gwałtownym gniewem przeciw Izraelowi i odrzucił go od swego oblicza. Pozostało tylko pokolenie Judy i Beniamina. Również Juda nie przestrzegał poleceń Pana, Boga swego, i naśladował obyczaje, które Izrael prowadził. Wtedy Pan odrzucił całe potomstwo Izraela, poniżył je i wydał je w moc łupieżców, aż wreszcie odrzucił je od swego oblicza” (2 Krl 17, 14-20). Tak zakończyło się ich wybraństwo.

W czasach panowania króla judzkiego Achaza (734-728), król Izraela i król Aramu wyruszyli do bitwy przeciw Jerozolimie. Osaczyli Achaza, lecz nie mogli go pokonać. Po jakimś czasie Achaz wysłał posłów do króla syryjskiego ze słowami: „Jestem twoim sługą i twoim synem. Przyjdź i wybaw mnie z ręki króla Aramu i z ręki króla izraelskiego, którzy stanęli przeciwko mnie”. Achaz wziął ze świątyni Pańskiej i ze skarbca pałacu królewskiego srebro i złoto, i przesłał je królowi asyryjskiemu jako dar hołdowniczy. Król asyryjski przyjął dar hołdowniczy od Achaza i wyruszył przeciwko królowi Aramu. Zajął Damaszek, a mieszkańców zabrał w niewolę. Króla Aramu zabito.

Kilka lat później, w 721 r. przed Chrystusem, po trzech latach oblężenia Samaria została zdobyta przez króla asyryjskiego Salmanassara V. Izraelczycy zostali przesiedleni do Asyrii, „dlatego, że nie słuchali głosu Pana, Boga swego, i przekroczyli Jego przymierze – wszystko, cokolwiek przykazał Mojżesz, sługa Pański. Nie słuchali tego ani nie spełniali” (2 Krl 18, 9-12). Natomiast w Samarii zostali osiedleni ludzie z Babilonu, z Kuta, z Awwa, z Chamat i z Sefarwaim. Po latach zostali nazwani Samarytanami od miasta Samaria.

Państwo Izraela istniało niewiele ponad dwieście lat. Państwo Judy, które wezwało Asyrię na pomoc przeciwko bratnim plemionom izraelskim, ocalało tylko dzięki temu, że stało się lennikiem swego rzekomego wybawcy. Już w dwadzieścia lat po zagładzie Samarii król asyryjski stanął przed Jerozolimą i tylko dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności państwo Judy nie straciło wówczas niepodległości.

Państwo Judy istniało jeszcze 115 lat, to jest do 586 r. przed ur. Chrystusa, kiedy król babiloński Nabuchodonozor zburzył Jerozolimę. Pierwsze przesiedlenia mieszkańców Judy do Babilonu nastąpiły w latach 598-597, drugie przesiedlenie nastąpiło po zburzeniu Jerozolimy w 586 r. przed ur. Chrystusa.

W pustoszonej krainie judzkiej pozostawiono tylko ubogą ludność wiejską. Oddano im do uprawy opuszczone pola, winnice i sady. Zarządcą Nabuchodonozor mianował Judejczyka Godoliasza, który urzędował w Mispah. W jego pałacu zamieszkał Jeremiasz i objął duchową opiekę nad resztkami ludności judzkiej. W kraju panowała nędza i głód. Poborcy podatkowi wyciskali co się dało z rolników i pasterzy, natomiast miasteczka i wsie grabili partyzanci i bandy rozbójników. Fanatyczni wrogowie Babilonu szerzyli terror mordując rodaków, których uważano za renegatów i ugodowców. W końcu zabili samego Godliasza. Po dokonaniu zamachu uciekli do Egiptu i siłą zabrali Jeremiasza. Prorok zamieszkał w Tafne, skąd piętnował rodaków za uprawianie bałwochwalstwa i odstępstwa od jahwizmu.

Ilu w sumie mieszkańców Judy przesiedlono, nie wiadomo. Stary Testament podaje jedynie, że za panowania króla Dawida zarządzono spis ludności Izraela. 10 plemion Izraela liczyło milion i sto tysięcy mężczyzn dobywających miecza, a w Judzie zaś czterysta siedemdziesiąt tysięcy mężczyzn dobywających miecza. Nie policzono plemion Lewiego i Beniamina. Z niewoli babilońskiej nie powróciło 10 plemion Izraela, które zostały przesiedlone do Babilonu w 721 r. przed ur. Chrystusa, a z plemion Judy i Beniamina w 537 r. przed ur. Chrystusa powróciło zaledwie 42 300 osób.

 

Stanisław Bulza

  • Na zdjęciu głównym: Wąż, symbol plemienia Dan na płycie w drzwiach Muzeum Dziedzictwa Żydowskiego w Jerozolimie (Dan tribe plate Heichal Szlomo Jerusalem). Fot. za wikimedia.org – Creative Commons Attribution 2.0 Generic license 


Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu 
 >   >   > TUTAJ .



POLISH CLUB ONLINE, 2015.04.02

Avatar

Autor: Stanisław Bulza