Pink Panther: Chłopcy z ferajny czyli wojna z Polską. Juncker , Faymann , Schulz i Renzi .


Salon24.pl

Od kilku miesięcy przedziera się przez greckie wyspy do Austrii, Niemiec  i  do Francji  fala młodych mężczyzn z Północnej Afryki i Bliskiego  Wschodu a od kilku tygodni premier  Węgier Orban i Polacy jako naród są wywoływani od tablicy przez prominentnych polityków kawiorowej lewicy – pod kierunkiem niemieckiej „chrześcijańskiej demokratki” i  podczaszego z Wielkiego Księstwa Luxemburskiego.

W Polsce zauważyliśmy groźne potrząsanie dzidą niemieckiego ministra spraw wewnętrznych, synka tatki  z bunkra Hitlera w 1945 r. pana Thomasa de Maiziere.

A tylko przypadkiem i na dalszych stronach gazet i portali zauważamy coraz ostrzejsze wypowiedzi takich „liderów oświeconej Europy” jak  pan Werner Faymann, kanclerz Austrii, którego obywatele publicznie pytają o świadectwo maturalne i 7 lat życiorysu, pan Martin Schulz, piłkarz, księgarz i burmistrz  z miasteczka Würselen   oraz nie taki ostatni, jeśli chodzi o publiczne okrzyki przeciwko Polsce – pan premier  Włoch Matteo Renzi, szczęśliwy laureat włoskiego Koła Fortuny i posiadacz ostatniego krzyku mody- niebieskiego jak chaber w pszenicy- garnituru, dzięki któremu zapamiętaliśmy go na fałszywej demonstracji szefów państw  w Paryżu, po rozstrzelaniu redakcji Charlie Hebdo.

Jean Claude Juncker  to ciekawa postać europejskiej polityki .  Tatko Józef, hutnik ze stalowni w Luxemburgu, w czasie  IIWW  odnalazł  się już w roku 1940 –  w  Wehrmachcie. Oczywiście „przymusowo”  i jak  pisze złośliwy The  Guardian , Juncker –syn   miał się żalić w Kijowie na jakimś „szczycie”, że tatko „został ranny zdobywając Odessę”.  Jean Claude ożenił się z córką „nazisty, szefa propagandy nazistowskiej w okupowanym Luxemburgu”.

Jakoś to nie zaszkodziło i  Juncker z ramienia  Christian Social People’s Party zostaje wybrany  parlamentu Luxemburga  i NATYCHMIAST otrzymuje posadę ministra pracy i zatrudnienia u premiera Jacques’a  Santera, którą trzyma do roku 1999. Warto o tym pamiętać, bo po wyborach 1989 r. Santer dorzuca zdolnemu Junckerowi  drugie ministerstwo, znacznie ciekawsze: ministerstwo finansów, które ten  z kolei trzyma do roku 2009. Jest to w tak wielkim kraju jak Luxemburg chyba całkiem możliwe.
Chłopak okazał się taki zdolny, że kiedy w 1995 r. Jacques Santer zostaje szefem Komisji Europejskiej, Juncker dostaje  posadę premiera. W  latach 1995-1999 zajmował jednocześnie trzy rządowe posady, z których dwie były kluczowe.
Ale to nie było wszystko, bo kiedy „brał” ministerstwo finansów, to w 1989 r. „wziął” posadę Gubernatora Luxemburga przy  Banku Światowym, a kiedy został premierem w 1995 – to jednocześnie dołożył sobie roboty w charakterze „gubernatora Luxemburga” w Międzynarodowym Funduszu Walutowym.  Facet niejednokrotnie trzymał 5 posad naraz, a brytyjskie gazety dzisiaj się dziwią, dlaczego on jest tylko czasem trzeźwy.

Ktoś spyta, jak to się stało, że wielcy tego świata dawali  Junckerowi z kraju wielkości znaczka pocztowego  posady związane z przepływem tak wielkich pieniędzy i ważnych informacji?

Otóż pracowity  Juncker , który 18 lat pełnił funkcję premiera Luxemburga , zmienił oblicze tego kraju w sposób radykalny. Na obrzeżach miasta Luxemburg, gdzie kiedyś dymiły huty i stalownie,  stoją dzisiaj betonowe budynki a w nich setki tysięcy szuflad czyli  „siedziby firm”, które nie życzą sobie płacić wygórowanych podatków w krajach, w których prowadzą realną działalność.  Tutaj mogą zapłacić 1% (albo i mniej) tego, co musiałyby zapłacić we własnym kraju. Jako premier Luxemburga zawierał tajne umowy z największymi firmami świata umowy pozwalające im uniknąć standardowego opodatkowania we własnym kraju. Jedno małe śledztwo dziennikarskie ujawniło 370  firm o miliardowych obrotach jak: IKEA, Disney, Koch, Deutsche Bank, Amazon i wiele, wiele innych.
Dzięki temu genialnemu posunięciu,    GDP na mieszkańca wyniosło w 2014 r. w Luxemburgu  – 92.400 USD na głowę, gdy tymczasem dochód na głowę obywatela Wielkiej Brytanii, gdzie wiele z firm wymienionych w Luxleaks ma siedzibę i działalność – zaledwie  37.700 USD/głowę (44 miejsce).  Odpowiednio: Singapur –  81.300 USD, Norwegia – 65.900 USD  a USA  zaledwie 54.800 USD .

Co to jest Luxleaks? To jest koszmar  Junckersa od 2014 r. – efekty śledztwa 80 dziennikarzy w sprawie raju podatkowego dla najbogatszych firm świata.

Wg  prasy światowej a brytyjskiej w szczególności premier  Juncker uczynił z Wielkiego Księstwa Luxemburga – złoty tajny sejf a jego  tajne służby mają dostęp do tajnych kompletów akt finansowych i innych ok. 300.000 firm z różnych krajów. I osób zajmujących najwyższe stanowiska w różnych państwach.

Taki sukces  i taka wiedza  może doprowadzić człowieka do znacznego stresu  a nawet uzależnień. I doprowadziła. Jean Claude podobno ciągnie gorzałę od poranka  a jego zachowanie „zmęczonego weselnika” staje się sławne w całej Europie: jest to najbardziej „bezpośredni” człowiek kontynentu. Potrafi klepnąć w policzek  premiera Węgier i niezobowiązująco zagadnąć: ”O , idzie dyktator” albo spontanicznie pocałować błyszczącą łysinę ważnego oficjela siedzącego przy stole konferencyjnym.
Niby wszyscy o tym już pisali, ale nikt nie zadał pytania, jaki to on musi być niezastąpiony ten Juncker, skoro nawet w pijanym widzie –komuś się przydaje.

Ano „przydaje się”.  Kiedy parlament Luxemburga   w roku 2008 niewielką większością przegłosował  przepis o legalizacji eutanazji a  Wielki Książę Luxemburga , Książę Nassau – Henryk odmówił zalegalizowania  jej własnym podpisem   a premier Juncker  doprowadza do zmiany art.34 konstytucji Luxemburga w taki sposób, że słowo „approve”(zatwierdzić)  – wyrzuca a wprowadza słowo „promulgate”(ogłosić, rozpowszechnić).   Podpis Wielkiego Księcia pod każdym nowym przepisem jest uznawany za złożony przez sam  fakt przegłosowania przez parlament.
Zanim „awansował do Brukseli”,  zdążył przeprowadzić w 2012 r.  wdrożenie prawa do „aborcji na życzenie” w dowolnych okolicznościach życiowych kobiety i w dowolnym czasie.  Tzw. jednopłciowe związki  rejestrowane w urzędzie – Juncker  zalegalizował już w roku 2004.

Po  nagłośnieniu  afery LuxLeaks przez Wielką Brytanię i przypomnieniu „tatki z Wehrmachtu”, Juncker się nie pokajał, tylko wyciągnął przed ludzkie oczy „tatkę lat 92”- z domu starców, gdzie go wcześniej upchnął i zaczął zawodzić, że te niesłuszne oskarżenia „ranią starego człowieka”.

Człowiek z kraju wielkości powiatu Biała Podlaska – stoi na czele  rewolucji instytucjonalnej i obyczajowej Europy , jednocześnie zajmując się  praniem kasy na skalę przemysłową, za co jest nagradzany i chroniony.  J est mściwy i pamiętliwy, więc za Luxleaks na serio zaczął przymierzać do wykopania Wielkiej Brytanii z UE a obecnie  publicznie atakuje Węgry i Polskę.

Wspomagają go gracze mniejszej rangi i zasług. Odezwał się  mało w Polsce znany kanclerz Austrii Werner Faymann. Publicznie przyrównał  transporty pociągów z Budapesztu z uchodźcami , jakie wysłał do Wiednia Orban do „transportów nazistowskich” . Wzmocnił to wywiadem dla Spiegla a w nim  powiedział m.in.: „…Wtłoczyć uchodźców do pociągów w nadziei, że oni odjadą daleko, daleko przywołuje wspomnienia najczarniejszego okresu na naszym kontynencie.  Urodzony w Polsce historyk z Princeton Jan Gross poszedł nawet dalej w artykule dla Die Welt, kiedy twierdził, że wschodnie państwa EU udowodniły, że są nietolerancyjne, kołtuńskie i ksenofobiczne: społeczeństwo niemieckie, które stało się świadome swoich historycznych zbrodni nauczyło się Z NICH JAK  postępować w sytuacji wyzwań moralnych i politycznych  jak obecny napływ uchodźców. Europa Wschodnia , z drugiej strony musi jeszcze pogodzić się ze swoją morderczą przeszłością..”.

Wiemy teraz, czemu miał służyć wywiad pana socjologa Grossa, ale pan Faymann nie znalazł specjalnego poklasku w Austrii, gdzie skutki „polityki otwartych drzwi” są dotkliwie. Austriacka opinia publiczna zaczyna  wyciągać  takie sprawy , jak niemożność uzyskania odpowiedzi na pytanie, co kanclerz Werner Faymann, ur. 1960, działacz Młodzieżówki  i partii socjaldemokratycznej – robił w latach 1978-1985. Facet ma  białą plamę w życiorysie a złośliwi podpowiadają, iż może spędził je na Kubie, w ZSRR lub w Nikaragui.

Co prawda pojawia się w mediach w roku 1981 – jako organizator protestów przeciwko pielgrzymce Papieża Jana Pawła II w Austrii pod nazwą:  „Anti-Papst-Festes“ (Alternative zum Papst-Besuch).

Do tego dorzucają pytanie o wykształcenie, które  skończyło się na pierwszym roku prawa uniwersytetu wiedeńskiego, gdzie miał obalić WSZYSTKIE egzaminy a według innych, nie można nawet doszukać się śladów zdania przez niego matury.  W oficjalnym życiorysie polityka jest info,  że „ukończył Studium der Rechtswissenschaften an der Universität Wien” .

A potem był „konsultantem” jednego z największych banków Austrii i  był taksówkarzem.

Aktywność w Młodzieżówce Socjaldemokratycznej i ataki na Papieża opłaciły się i niewykształcony Fayman  awansował  w latach 90-tych w strukturach samorządu wiedeńskiego .  W 2002 r. znów „coś się stało”  w sprzedaży mieszkań komunalnych dla prywatnych firm i Fayman znika. Ale już po 2-3 latach  został nagrodzony posadą  w Urzędzie Infrastruktury przy Urzędzie Prezydenta Austrii Alfreda Gusenbauera .

A Fayman z dziurami w życiorysie został w 2006 ministrem transportu i infrastruktury, akurat wtedy, gdy nad Austrią nadciągnęło śmiertelne niebezpieczeństwo: Jorg  Heider i jego partia, która m.in. nie chciała w Austrii imigrantów.  Ale Heider „zginął w wypadku”. No i był jeszcze „kryzys referendalny”.  Partia Faymanna  żądała referendum w sprawie Traktatu.

I nagle 7 lipca 2008 r. kanclerz Gusenbauer ogłosił, że nie będzie się ubiegał o reelekcję a 9 lipca parlament ogłosił przyspieszone wybory  i we wrześniu Faymann nowy szef partii miał tworzyć nowy rząd. Zapewne ceną była rezygnacja z referendum i  od grudnia 2008 r.  Faymann był już kanclerzem.

Jak na faceta bez matury całkiem niezła posada.   Jak się ma tyle zdjęć w towarzystwie Junckera  czy Angeli Merkel czy z Martinem Schulzem nie mówiąc o panu Putnie, to droga do kariery politycznej jest szeroka. Brak tylko zdjęć z Bilderbergu, na które to „spotkanie mędrców świata całego” został zaproszony.  Ale tam się chyba nie robi zdjęć.  Niewykluczone, że dobrą opinię o kandydacie wypowiedział prominentny działacz Partii Socjaldemokratycznej multimilioner w nieruchomościach doktor nauk medycznych pan Ariel Muzikant.

Pan Martin Schulz – kolejny syn żołnierza Wehrmachtu. Też –Ostfront.  W czasach niemieckiego boomu gospodarczego „po Erhardzie”, kiedy każdy niemiecki chłopak był na wagę złota i mógł zrobić olśniewającą karierę, Martinowi wyraźnie nie szło. W Niemczech jest kult nauki i tytułów naukowych- Martin wymęczył małą maturę. W Niemczech jedną ze świeckich religii jest piłka nożna – Martin próbował, ale mu nie wyszło.   Utrzymywał się ze sprzedaży książek, ale poza popadnięciem w kult historyka-stalinisty Erica Hobsbawma z Wielkiej Brytanii, który zasłynął brawurowym usprawiedliwieniem zbrodni komunistycznych stwierdzeniem, że jeśli celem jest budowa lepszego ustroju, to „koszty ludzkie są usprawiedliwione” – Martin nie zrobił dużych pieniędzy.

Zapewne pod wpływem głębokich książek Hobsbawma Martn Schulz wstąpił do młodzieżówki Partii Socjaldemokratycznej i tam otworzyły się dla niego drzwi do wielkiej kariery.  Najpierw z ramienia Partii został wybrany na burmistrza Würselen, gdzie miał księgarnię a w 1994 r. został wybrany do Parlamentu Europejskiego i zaraz załapał się na koordynatora Partii Europejskich Socjalistów . A w tej Partii Europejskich Socjalistów była np. Socjaldemokratyczna Partia Austrii , w której miał niebawem błysnąć pan Faymann i Socjalistyczna Partia Francji, której  I Sekretarzem już od roku 1997 był pan Holland i aż 3 lewicowe partie Italii, w tym jedna, Demokratyczna Partia Lewicy – bezpośrednia spadkobierczyni Komunistycznej Partii Włoch. Właściwie niczym szczególnym w tym PE nie zasłynął poza pociągiem do trunków i awanturą z premierem Berlusconim Potem były inne awantury, w których Martin zawsze otrzymywał wsparcie swojej partii, innych Niemców w Parlamencie UE a nawet profesora Buzka, nie mówiąc o niemieckiej prasie.

Teraz Martin Schulz  jest na pierwszej linii frontu obrony pani Merkel, grożąc Polsce ostrymi sankcjami za „nieprzyjęcie gości, których zaprosiła kanclerz”.

I to jest klucz do istnienia takich figur jak Martin Schulz – w Niemczech z uwagi na brak kompetencji mógł liczyć na posadę burmistrza w jakieś dziurze a w PE  jest bardzo często widziany w towarzystwie np. pana Junckera i pani Merkel , co oznacza, że bierze istotny udział w „operacji Wielkie Niemcy”.

Do starych wrogów Polski i Węgier, co ja mówię, do grona konstruktywnych zatroskanych krytyków – dołączył  premier Włoch (od lutego 2014) pan Matteo Renzi, który już w czerwcu 2015 r. , kiedy liczba uchodźców sięgała zaledwie 70 tysięcy i z tego próbowano upchnąć 40 tysięcy w całej Europie, na odmowę  Polski, Węgier i Litwy zareagował słowami: „… Jeśli nie zgodzicie się na 40 tysięcy, nie jesteście warci, aby nazywać was Europejczykami!”.

A kim jest Renzi? Urodzony w 1975 r. w katolickiej rodzinie, w latach 90-tych działał w komitetach poparcia Romano Prodi, który niedługo potem został ujawniony w Aktach Mitrochina jako agent KGB, co potwierdził  Litwinienko.  Ponieważ po  zakończeniu finansowania Włoskiej Partii Komunistycznej na początku lat 90-tych i agresywnego wejścia na scenę Berlusconiego, „który łapówki dawał a nie brał”, całe rozproszone w dziesiątkach partii i organizacji lewactwo najpierw się rozproszyło i oddało pole prawicy. Ale w roku 2007 doszło do ich  scalenia przy jednoczesnej zmianie paru szyldów, kojarzących się z partią komunistyczną.

Do tego czasu Renzi działał w partii o wyjątkowo ekscentrycznej nazwie „Margherita” – a pełna nazwa to „Demokracja to Wolność – Stokrotka DL”.  To ciekawy wybór partii jak na byłego katolickiego harcerza, bowiem jej liderem był pan Francesco Rutelli, kiedyś Zielony, zwolennik m.in. legalizacji marihuany, aborcji i „jednostronnego rozbrojenia”.

Finałem było połączenie w 2007 r. różnych ugrupowań w partię o nazwie „Partia Demokratyczna”, której program da się sprofilować jako: centrolewica, socjaldemokracja, lewica chrześcijańska”. I t już pan Renzi znalazł się we władzach krajowych a w ramach mozolnych poszukiwań kandydata, który jakimś cudem nie jest skompromitowany korupcją, wesołymi baletami lub kontaktami z mafią – został  najmłodszym  od czasów Benito Mussoliniego – kandydatem na premiera Włoch.

I tak się przyjemnie złożyło, że  zupełnie nowiutka Partia Demokratyczna weszła w Parlamencie Europejskim do Europejskiej Partii Socjalistów, która ma 8 komisarzy  w Komisji Europejskiej.

A jednym z najważniejszych komisarzy jest była minister rządu pana Matteo Renzi – pani Frederica Mogherini, była działaczka  Młodzieżówki Komunistycznej Włoch i członkini Partii Demokratycznej.

Zupełnie bez związku „ze wszystkim” jest fakt, iż jej mąż pan zatrudniony w  firmie lobbującej dla GAZPROM. Np. bez związku z faktem, że we własnym kraju  jest krytykowana za zbyt bliskie stosunki z Kremlem  i że  jako Komisarz Unii do Spraw Zagranicznych i Bezpieczeństwa robi wiele dla uczynienia symbolicznych sankcji wobec Rosji – praktycznie – nieistniejącymi.

Pan Renzi  był szefem pani Mogherini od lutego do października 2014 r. i nie słychać o jakichkolwiek konfliktach. Przeciwnie, zapewne dzięki  „mężowi koleżanki” – pan Renzi pielgrzymował śladem pana  kanclerza Faymanna do pana Putina, aby zapewnić go, jak należy rozumieć, iż żaden „prawdziwy Europejczyk” nie słucha tych dzikusów ze Wschodniej Europy.  I przy okazji sprawdzić, jak wyglądają te fikuśne włoskie sofki i  stoliki w apartmą rosyjskich oligarchów, które stanowią sporą część eksportu włoskiego do Rosji.

Już we wrześniu tego roku pan premier Renzi postanowił być jeszcze bardziej wymowny: udzielił wywiadu dla The Wall Street Journal, w którym „bezceremonialnie” jak to nazwała gazeta, ”skrytykował Kraje Wschodnioeuropejskie, które otrzymywały przez lata dużą pomoc- pieniądze dawane przez bogate kraje , takie jak Włochy , a które teraz odmawiają w uczestniczeniu w rozwiązywaniu spiralnie rozwijającego się kryzysu emigracyjnego”.

Jakie wnioski? Chyba czas pozbyć się złudzeń. Nie ma żadnej  integracji.  Unią rządzą  marne , podejrzane figury i oportuniści a przynajmniej – ktoś pozwala im rządzić. Tacy „chłopcy z ferajny”.  Nie ma szans, aby ludzie o takiej kondycji moralnej i intelektualnie kiedykolwiek stali się lojalnymi partnerami  Polski.  Cena zapłacona za złudzenia jest niezwykle wysoka.  Działanie państw Europy Wschodniej w rozproszeniu – czyni nas bezbronnymi.  No i najważniejsze: czas zacząć stawiać własne interesy na pierwszym miejscu.

 

 

Pink Panther
21 listopada 2015

 

Źródło:  http://bobry7.salon24.pl/681397,chlopcy-z-ferajny-czyli-wojna-z-polska-juncker-faymann-schulz-i-renzi  , 21.11.2015

 

  • Na zdjęciu: Jean Claude Juncker, szef grup 17 ministrów finansów strefy euro dusi swojego hiszpańskiego odpowiednika. Bruksela, 13 marca 2012. Fot. AP za www.telegraph.co.uk  / wybór wg.pco

 

Polish-Club-Online-PCO-logo-1, 2015.12.01

Znalezione w sieci

Autor: Znalezione w sieci