Stanisław Bulza: O drogach handlowych. Strategiczne znaczenie obszaru wokół Morza Śródziemnego. (Część III.)


Przeczytaj:             Część I.           Część II.

 

 

Palestyna – bufor angielski

Wiadomą sprawą jest, że Niemcy podczas II Wojny Światowej zamierzały wymierzyć śmiertelny cios znienawidzonej przez nich Anglii. Jednak polityka niemiecka w okresie międzywojennym, przez wywołanie antysemityzmu na swoim terytorium, dopomogła w gruncie rzeczy Anglii. W umowie Sykes – Picot z 1916 r. Francja i Anglia zgodziły się na umiędzynarodowienie Palestyny. W zamiarze Anglii było odwrócenie uwagi Francji od tego terytorium, i skierowanie jej aspiracji na Syrię. Okazało się bowiem, że Anglia interpretowała to umiędzynarodowienie Palestyny w sposób dla siebie korzystny, gdyż rozumiała, że to ona będzie się opiekować Palestyną. W 1918 r. imperium osmańskie się rozpadło, a kontrolę nad obszarami Bliskiego Wschodu przejęły, z ramienia Ligi Narodów, Francja i Anglia. Na swoich terytoriach mandatowych Anglicy utworzyli dwa państwa arabskie: Transjordanię (dzisiejsza Jordania) i Irak. Anglia zachowała również zwierzchnictwo nad Palestyną. Rok wcześniej, 2 listopada 1917 r. Arthur Balfour, minister spraw zagranicznych Anglii, prezydent tajnej angielskiej rady, wydał deklarację w sprawie utworzenia narodowej siedziby dla Żydów w Palestynie. Anglia od razu zapowiedziała pomoc w realizacji tej idei. Już w 1918 r. zaczęli przybywać do Palestyny działacze syjonistyczni. Przez wprowadzenie Żydów do gry między Anglią a Arabami utworzono bufor między walczącymi stronami. Bufor ten był użytkowany przez politykę angielską zależnie od nacisku arabskiego w Palestynie, i tak jest do dzisiaj. Tak więc fala antysemityzmu, która przetoczyła się przez Niemcy w latach 30 przysłużyła się polityce angielskiej, gdyż Żydzi zaczęli emigrować między innymi do Palestyny. W pierwszych latach po I Wojnie Światowej emigracja Żydów do Palestyny była nieliczna. Do 1930 r. nie przyjeżdżało do Palestyny więcej niż 7 tys. Żydów rocznie. W 1932 r. przyjechało do Palestyny 9,5 tys. Żydów. W roku 1933 naliczono ich 32 tys., w roku następnym ponad 42 tys., a w 1935 r. okrągłe 62 tys. W następnych latach po 30 tys. rocznie. Polityka angielska w Palestynie swój cel osiągnęła. Wziąwszy za podstawę deklarację Balfoura osadzono prawie pół miliona Żydów w miejscu, które miało dla Anglii ogromne znaczenie strategiczne. Londynowi chodziło głównie o to, by w razie nie udania się planów opanowania pomostu między Morzem Śródziemnym a Zatoką Perską utrzymać Palestynę, jako najważniejszy punkt na całym obszarze zamieszkałym przez Arabów.

Po II Wojnie Światowej Anglicy starali się już ograniczyć imigrację żydowską, co spotkało się z ostrą reakcją organizacji syjonistycznych. Anglicy ostrzeliwali i zawracali całe statki bezdomnych Żydów, którzy ledwie co uszli z życiem z niemieckich obozów zagłady. Zgodnie z rezolucją ONZ z 1947 r. Palestyna miała być podzielona na dwa państwa, które miały być połączone unią gospodarczą. Jednak projekt ten został tylko częściowo zrealizowany, i do dzisiaj trwają starcia między Żydami a Palestyńczykami.

Po I Wojnie Światowej na Palestynę patrzyła również Rosja, jako na dobrą odskocznię dla akcji rewolucyjnej w sąsiednich państwach muzułmańskich. W Palestynie istniał już wtedy poważny zatarg między Arabami a Żydami, który ułatwiać miał wszelką działalność rewolucyjną. Dopóki żydowska część Palestyny była gospodarczo słaba, to zatargi między Arabami a Żydami nie były ostre. Położenie się zmieniło, gdy w Palestynie zjawili się w większej ilości bogaci Żydzi. Do napięcia narodowego przyłączyło się napięcie gospodarcze. Od tego czasu agenci rosyjscy zaczęli werbować zwolenników także wśród ludności arabskiej. Napotykali jednak na dawne trudności. Agitatorzy nie mieli o co się zaczepić, gdyż nawet najbiedniejszy Arab jest głęboko religijny. Zaostrzenie się konfliktu arabsko-żydowskiego dawało agentom bolszewickim dobrą podstawę dla ich działalności. W Palestynie wytrwale dążyli oni do pozyskania zwolenników wśród Żydów i Arabów. Z polecenia Moskwy Żyd Szeleśnik założył partię komunistyczną pod nazwą „Palestine Comunist Party”. Lecz Arabowie i Żydzi, którzy do niej należeli, mieli odrębne organizacje. Do Żydów szli agitatorzy z hasłami społecznymi, a do Arabów z hasłami narodowymi. Ilość członków partii była niewielka, lecz członkowie tej partii byli bardzo czynni, dlatego Rosja posiadała duże wpływy w Palestynie i nie tylko. Przez długi czas Anglia i Francja były zupełnie bierne wobec agitacji komunistycznej. Dopiero w 1937 r. Anglicy przekonali się, że agitacja ta na Wschodzie jest bardzo niebezpieczna i razem z Francją podjęli energiczne przeciwdziałanie.

 

Ustępstwa Francji i Anglii wobec Niemiec

W Europie w 1923 r. hr. Coudenhove-Kalergi oficjalnie ogłosił stworzenie ruchu paneuropejskiego, który miał zmierzać do ściślejszego związku polityczno-gospodarczego państw europejskich na wzór Stanów Zjednoczonych Ameryki Płn. W 1925 Coudenhove-Kalergi założył we Wiedniu Unię, która zakładała swoje biura w szeregu państw europejskich.

Aristide Brand (1861-1932), minister spraw zagranicznych Francji, w 1929 wprowadza program Unii w sferę oficjalnej polityki. Jego program zakładał utworzenie federacji 27 państw europejskich. W tym projekcie ujawnił się silny prąd Branda do nawiązania Francji i Niemiec bliższych stosunków politycznych i gospodarczych. Wziął się stąd, że to właśnie w Niemcach Brand widział siłę zdolną przewodzić Europie. Wówczas dla wielu „Europejczyków” symbolem jedności i solidarności Europy było święte cesarstwo rzymskie narodu niemieckiego.

Etapami ustępstw wobec Niemiec było zawarcie paktu Kelloga w Paryżu w 1929 r. (wówczas premierem Francji był Brand), przyjęcie planu amerykańskiego finansisty Owena Younga na konferencji w Hadze w 1929 r., oraz przedterminowa ewakuacja Nadrenii w 1930 r. Traktat Wersalski ustanowił w myśl artykułu 233 Komisję Reparacyjną dla ustalenia i nadzoru odszkodowań, które Niemcy miały płacić na poczet reperacji. Plan Owena Younga zakładał rozłożenie niemieckich spłat na 59 rocznych rat aż do końca 1988 r. Jedno z postanowień konferencji w Hadze w 1929 r. likwidowało międzynarodowe instytucje kontroli finansowej niemieckich banków. Już w 1924 r. powołana przez Komisję Reparacyjną Międzynarodowa Komisja Rzeczoznawców pod przewodnictwem amerykańskiego finansisty i polityka Charlesa Damesa postulowała zniesienie sankcji jako konieczny warunek „dla obmyślenia środków zrównoważenia budżetu niemieckiego i stabilizacji niemieckiej waluty”.

Ustępstwa Francji wobec Niemiec wywołały w Niemczech gwałtowny wzrost nacjonalizmu, i stały się przyczyną dojścia Hitlera do władzy w 1933 r. Ustępliwość lub ugodowość Francji i Anglii doprowadziła do tego, że Niemcy dość szybko pogwałciły postanowienia Traktatu Wersalskiego. Pierwszymi działaniami były remilitaryzacja i przywrócenia poboru do wojska. W 1936 r. Hitler wprowadził do Nadrenii wojsko przy biernej postawie Francji. Traktat Wersalski zabraniał Niemcom utrzymywanie wojska w Nadrenii. Następnie w 1938 r. Niemcy dokonały aneksji Austrii i zgłosiły pretensje do terytoriów czeskich w Sudetach. W 1938 r. Neville Chamberlain, premier Wielkiej Brytanii, podpisał w Monachium porozumienie zezwalające Niemcom na zabór części terytorium Czechosłowacji. 20 lutego 1938 r. Anthony Eden, minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, ustąpił ze stanowiska. Premierowi Chamberlainowi nie podobał się krytyczny stosunek Edena do uległości Anglii wobec Niemiec.

 

II Wojna Światowa i upadek kolonializmu

Niemcy wzrastając w potęgę potrzebowały „życiowej przestrzeni”, a więc między innymi opanowania Bałkan i Afryki północnej, próbując zająć drogi komunikacyjne na Bliski i Daleki Wschód. 1 września 1939 r. rozpoczęła się II Wojna Światowa napaścią Niemiec na Polskę. 17 września 1939 r. wojska sowieckie, zgodnie z niemiecko-radzieckim paktem z sierpnia 1939 r. dokonują agresji na Polskę. Wkroczenie Armii Czerwonej na wschodnie tereny Polski przesądza o losach państwa i narodu polskiego. Zgodnie z zawartymi sojuszami Polska liczyła na pomoc i natychmiastowe wszczęcie wojny przez Francję i Anglię. Nie podjęły one jednak oczekiwanej ofensywy, bowiem ich dyplomacja prowadziła grę na zwłokę.

Tajny Pakt niemiecko-radziecki dzielił Europę Wschodnią na strefy interesów niemieckich i sowieckich. W 1940 r. Sowieci anektowali państwa nadbałtyckie: Litwę, Łotwę i Estonię oraz zagarnęli część terytorium Finlandii, po wojnie radziecko-fińskiej (w listopadzie 1939-marzec 1940).

Angielski mąż stanu, były premier George Lloyd opublikował artykuł w „Sudany Expres”, w którym stwierdzał, że interwencja sowiecka nastąpiła już po rozpadzie państwowości polskiej. Tereny wschodnie nie są zamieszkałe przez Polaków i zostały zajęte przez Polskę wbrew stanowisku aliantów. George Lloyd (członek tajnej Rady mędrców) jako premier Wielkiej Brytanii na konferencji wersalskiej występował w obronie Niemiec. Występował wielokrotnie przeciw Polsce i nazywał ją „małpą, której nie należy dawać zegarka”. Chodziło o Górny Ślask. We wrześniu 1939 r. utrzymywał, że wtargnięcie Rosji sowieckiej do Polski miało charakter pokojowy. Fragment artykułu Lloyda Gerge’a brzmiał następująco:

„Jest chyba jasne dla każdego, że Rosja nie mobilizowałaby 4 milionowej armii po to tylko, aby umożliwić Niemcom przełamanie polskiego oporu. Jest faktem, że ta ogromna siła jest skierowana nie przeciwko Polsce, lecz przeciwko Niemcom”.

Na posiedzeniu Izby Gmin jeden z posłów stwierdził wprost, że wkroczenie Rosjan do Polski ma na celu odgrodzenie Ukrainy i Bałkanów od Niemców. Więc można przyjąć, że Rosja sowiecka dokonała agresji na Polskę w interesie Anglii, bowiem umowa zawarta między Rosją i Anglią z 1921 r. mówiła, że „rząd sowiecki wyrzeka się wszelkich prób podburzania do jakiejkolwiek akcji przeciw interesom Wielkiej Brytanii w Indiach i w Azji Przedniej”. Przez Bałkany prowadzi ważny szlak komunikacyjny na Bliski i Daleki Wschód, ale przez Ukrainę również prowadzą stare szlaki handlowe na azjatyckie obszary.

W lipcu 1940 r. rozpoczęła się bitwa o Anglię. Lotnictwo angielskie RAF stanęło naprzeciw przeważających sił niemieckich Luftwaffe. Chociaż Niemcy ponieśli ciężkie straty, to RAF znalazł się na krawędzi katastrofy. Jednak napaść niemiecka na Anglię została odparta. Luftwaffe koncentrowało się na prowadzeniu ciężkich nalotów bombowych.

W 1941 r. Niemcy zajęli Jugosławię i Grecję. Żeby wzmocnić obronę włoską Hitler wysłał do Afryki północnej siły pod dowództwem gen. Rommla, który zaczął odnosić ze swym Africa Korpus wiele sukcesów. W grudniu 1941 r. do wojny przystępuje Ameryka i powstaje potężny blok anglo-amerykański. W październiku 1942 r. siły Rommla zostały rozbite po El Alamein przez gen. Montgomery. W tym samym czasie oddziały składające się głównie z żołnierzy amerykańskich rozpoczęły podbój Francuskiej Afryki Północnej: Algeria, Maroko i Tunezja. Anglia wspierała w Jugosławii czerwoną partyzantkę Tity, torując mu drogę do zwycięstwa, by w ten sposób zamknąć Niemcom drogi komunikacyjne przez Bałkany. Zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki zakończyło wojnę na Dalekim Wschodzie. Japończycy, sojusznicy Niemiec, skapitulowali 2 września 1945 r., kilka miesięcy po upadku Niemiec.

W wyniku II Wojny Światowej europejskie imperia kolonialne przestały istnieć. Jednak istnieje nadal kilka miejsc o znaczeniu strategicznym, które nie zerwały więzi ze swoimi metropoliami. Francja bez większych komplikacji zrzekła się protektoratu nad Marokiem i Tunezją. Natomiast z Algierią i innymi kontrolowanymi koloniami, które formalnie stanowiły część Francji, sprawa była trudniejsza.. Dopiero 18 marca 1962 r. Tymczasowy Rząd Republiki Algierskiej podpisał z Francją układ w Evian-les-Bains, na mocy którego proklamowano niepodległość Algierii. W latach 50 Anglicy krwawo stłumili w Kenii powstanie Mau-Mau, którzy prowadzili walkę z białymi osadnikami. Kenia była pod protektoratem Anglii od 1895 r. Dopiero 12 grudnia 1963 r. Kenia stała się państwem niepodległym. Do 1968 r. większa część Afryki znalazła się pod kontrolą jej rdzennych mieszkańców i około 40 afrykańskich państw przystąpiło do ONZ. Wyzwoleni spod zależności kolonialnej mieszkańcy Afryki z radością witali niepodległość. Niestety, zamiast spodziewanego postępu i wzrostu stopy życiowej panują głód i choroby, wojny i zamachy stanu, które przynoszą zacofanie i chaos.

W 1953 r. Egipt proklamowano republiką. Jego rząd usunął z Egiptu wojska brytyjskie, a następnie znacjonalizował Towarzystwo Kanału Sueskiego. Krok ten stał się w 1956 r. pretekstem do angielsko-francusko-izraelskiej agresji, która nie powiodła się. Egipt pod przewodnictwem Nasera osiągnął w późniejszych latach znaczne sukcesy i stopniowo uwolnił się od zależności kapitału zagranicznego. W 1967 r. Izrael dokonał na Egipt agresji, która doprowadziła do okupacji całego półwyspu Synaj wraz ze wschodnim brzegiem Kanału Sueskiego, co spowodowało wstrzymanie na kanale żeglugi. Po wojnie z Izraelem w 1973 r. trudności gospodarcze jeszcze bardziej się pogłębiły. Nowe kierownictwo Egiptu z Sadatem na czele odeszło od linii politycznej reprezentowanej przez zmarłego prezydenta Nasera i szukało dróg wyjścia z kłopotów gospodarczych ze światem zachodnim, zwłaszcza z USA. Ta polityka doprowadziła Sadata do podpisania separatystycznego układu pokojowego z Izraelem i podporządkowania Egiptu interesom USA. W 1980 r. Rodezja wyzwoliła się spod 60-letniego panowania Anglików. Anglicy zdawali sobie sprawę z tego, że proces dekolonizacji nie wpłynie negatywnie na ich interesy w Afryce. W 1960 r. angielski premier Harold Mac Millian w wygłoszonym przemówieniu między innymi powiedział, że „wiatr zmian wieje przez Afrykę”. Dodając do tego, był to „wiatr”, który dawał Anglii nową pozycję w Afryce.

 

Neokolonializm

Współcześnie coraz bardziej terminy „imperializm” i „kolonializm” używane są na określenie przestarzałego systemu dominacji w Afryce lub gdzie indziej. Jednak powszechnie używane zaczyna być wyrażenie neokolonializm. W obecnym czasie pod szyldem demokracji mniejszość panuje nad większością Władza jest osiągana przez nich przez zamachy stanu, rewolucję, intrygi i korupcję. Rządy w byłych koloniach są co prawda sprawowane przez krajowców, lecz rzeczywistą władzę sprawują ci, co posiadają w swoich rękach banki, handel, środki masowego przekazu, środki komunikacji i transportu, przemysł i sprawują kontrolę nad wydobyciem surowców. Krajowcy głównie stanowią tanią siłę roboczą i są silnie uzależnieni od pracodawcy, który przeważnie jest obcy. Bezrobocie, głód i nędza, choroby są spowodowane przez nową formę kolonializmu. Świat islamski po okresie kolonialnym nie mógł się równać pod względem cywilizacyjnym z Zachodem i musiał stać się pod względem gospodarczym ofiarą tego drugiego. Przeobrażenia, jakie dokonały się w świecie islamskim, nie doprowadziły ani do politycznego, ani do gospodarczego postępu. Taki system buduje się również w Polsce. UE przyjęła pojęcie angielskie o samorządności, i równolegle z dawaniem wolności, wiąże Polskę różnymi węzłami, które wynikają z narastającej wspólności interesów.

Na zakończenie trzeba jeszcze wspomnieć, że politykę europejską, czy też światową robią masoni z Wielkiej Loży Anglii, która jest Macierzystą Lożą Świata. Przewodzi jej książę Karol, a patronuje jej królowa Elżbieta. Są jej podporządkowane loże narodowe. Loża ta posiada wiele pomocniczych lóż takich jak Stella Matutina (Gwiazda Nocna), Różokrzyżowcy czy Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku, który powstał pod koniec XIX w. Członkami tej loży było wielu przedstawicieli ówczesnej elity intelektualnej. Po I Wojnie Światowej członkami loży w Niemczech byli naziści. Do loży Stella Matutina należeli zwolennicy państwowego socjalizmu, kolektywizmu i zwolennicy ustroju feudalnego. Anglik Wiliam Butler Yeats, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1925 r., był członkiem loży Stella Matutina, a następnie został przywódcą Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku. Był zwolennikiem feudalizmu i z pełnym przekonaniem pisał: „…arystokratyczna cywilizacja w swej najdoskonalszej formie, hierarchiczna w każdym szczególe, petenci tłoczący się o świcie u drzwi wielkich ludzi, wielkie bogactwa w nielicznych rękach, a wszystko zależy od niewielu, aż po samego władcę, który będzie odpowiadał tylko przed Bogiem, a wszędzie nierówność stanowić będzie prawo”. Unia Europejska zmierza właśnie w tym kierunku.

 

Bałkanizacja

Półwysep Bałkański jest ważnym obszarem strategicznym, gdyż tworzy pomost komunikacyjny pomiędzy Europą a Bliskim i Dalekim Wschodem. Z tego powodu Bałkany przez kilka ostatnich wieków były terenem ścierania się interesów państw mocarstwowych. Europa w pełni zdała sobie sprawę ze znaczenia tego obszaru, kiedy został on podbity i włączony przez tureckiego władcę Osmana I do imperium osmańskiego. Wtedy to na długie lata zostały przecięte lądowe szlaki komunikacyjne między Europą a Dalekim Wschodem.

Narody słowiańskie na Półwyspie Bałkańskim wzrosły, kulturowo się rozwinęły i zahartowały w ogniu wiekowych walk, jakie musiały staczać najpierw z Awarami, następnie z zastępami Karola Wielkiego, i w końcu z Turkami, Austriakami i Niemcami. Były to wojny o narodowy byt, o prawo do życia własnym życiem, wydzieranym przez ciągle zmieniających się zdobywców. Wydawało się, że proces zjednoczenia tych ziem i narodów rozpoczęty jeszcze przed I wojną światową, kończył rozdział dramatycznych dziejów Słowiańszczyzny południowej, lecz był to tylko pokój pozorny. Dla państw europejskich takich jak Niemcy pod szyldem UE, Anglia czy Rosja kwestia bałkańska jest nadal otwarta. Bałkany nie przestały być obszarem pożądania i ścierania się interesów tych państw.

W 1991 r. Jugosławia w wyniku krwawej wojny domowej rozpadła się na szereg niezależnych od siebie państw. W stosunku do Bałkanów proces rozpadu większej organizacji państwowej na mniejsze jednostki (regiony) określany jest przez architektów UE mianem bałkanizacji.

Problemy jednak w byłej Jugosławii rozpoczęły się jeszcze przed 1991 r. w Kosowie. Serbowie, którzy tam mieszkali, od kilku już lat uskarżali się na dyskryminację ze strony albańskiej większości. Już w 1988 r. w Jugosławii rozpoczęła się kampania na rzecz poddania Kosowa i Wojewodiny pod bezpośrednią kontrolę Serbów. Rok później została zniesiona autonomia Kosowa. Albańczycy gwałtownie protestowali. Natomiast Słoweńcy potraktowali to jako pretekst do wystąpienia z federacji. W dyskusji, która się wówczas wywiązała, Chorwaci poparli Słoweńców przeciwko Serbii i Czarnogórze. Konflikty zaostrzały się. Tylko Serbia i Czarnogóra chciały utrzymania silnej, scentralizowanej federacji. W Chorwacji wybuchła otwarta wojna, w której zginęło tysiące ludzi. Rozpad Jugosławii postępował szybko. We wrześniu 1991 r. Macedonia ogłosiła niepodległość, a w październiku Bośnia i Hercegowina. Serbowie i Czarnogórcy proklamowali powstanie nowego państwa, mniejszego państwa jugosławiańskiego. W 1992 r. wojna przeniosła się na terytorium Bośni, gdzie struktura etniczna ludności była bardzo zróżnicowana, gdyż dwie piąte stanowili muzułmanie, jedną trzecią Serbowie, a jedną piątą Chorwaci. Do Bośni wysłano siły pokojowe ONZ, które nadzorowały zawieszenie broni, a później tworzyły „strefy bezpieczeństwa” dla muzułmanów. W 1993 r. Serbowie kontrolowali 70 % terytorium Bośni. W kwietniu muzułmanie i Chorwaci zaczęli walczyć przeciwko sobie. Dopiero w grudniu 1995 r. w Dayton przy udziale mediatorów amerykańskich podpisano układ pokojowy. Bośnia została podzielona na federację chorwacko-muzułmańską i republikę Serbów bośniackich. Do Bośni wysłano siły NATO, które miały nadzorować wprowadzenie warunków pokoju.

W 1990 r. prezydent Chorwacji od 1990 r., Franjo Tudjman, który kierował walkami przeciw Serbom w Bośni i Krainie, złożył publicznie oświadczenie. Stwierdził on, że „ustaszowskie Niezależne Państwo Chorwackie nie było tylko tworem faszystowskim, lecz także wyrazem stuletniej tęsknoty narodu chorwackiego za wolnym państwem”. To dwuznaczne i niejasne oświadczenie, każe przypuszczać, że Chorwacja jest państwem wynikłym z roszczeń Habsburgów do tych ziem. Pierwszym państwem, które uznało niepodległość Chorwacji były właśnie Niemcy. Polityka niemiecka odnosiła triumf. Albowiem to właśnie Niemcy rozpoczęli kampanię polityczną, która doprowadziła do uznania przez państwa europejskie nowych republik, co niektórzy interpretowali jako potwierdzenie ich hegemonii w tym rejonie, lecz również wykazywało to, jak wielkie wpływy mają Niemcy w UE. W 1993 r. nastąpiło pokojowe oddzielenie się od siebie Czech i Słowaków.

W latach 50-tych powstał Europejski Ruch Regionalny na czele którego stał francuski polityk Jean Monnet. Według jego poglądu, regiony to subtelniejsze i nowocześniejsze arcydzieła niż państwa narodowe”. Architekci Stanów Zjednoczonych Europy szerzą fałszywy pogląd, że to państwa narodowe są odpowiedzialne za zło w najnowszych dziejach. Ten fałszywy pogląd legł u podstaw budowy Europejskiego Wspólnego Rynku, Wspólnoty, a w końcu UE. Angielski ambasador w Brukseli sir Michael Butler w latach 90 powiedział, że „porzucamy na zawsze owo stare uporczywe dążenie do zachowania suwerenności państwa narodowego”. Z kolei ówczesny niemiecki minister spraw zagranicznych Klaus Kinkel dodał:

„Dziś nikt nie może poważnie upierać się przy twierdzeniu, że narodowe interesy dają się z powodzeniem realizować – czy to w pojedynkę, czy w kolejnych przymierzach, oznaczałoby to po prostu, powrót do dziewiętnastowiecznej polityki, która powodowała tak wiele cierpienia w naszym stuleciu”.

Sprawcami tych cierpień, nieszczęść i zbrodni byli Niemcy, ale o tym Kinkiel już nie pamiętał. W myśl tych wypowiedzi oraz nowej europejskiej doktryny, zrozumiały staje się rozpad federacji narodów Jugosławii i Czechosłowacji. „Divide et impera”, dziel i rządź, siej niezgodę, abyś mógł łatwiej rządzić. Zasada ta była z powodzeniem stosowana od XVI w. przez Niemców na Bałkanach, i jak widać stosowana jest również z powodzeniem obecnie.

 

Kontrola dróg handlowych na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej przez Zachód

Główną rolę w podbojach dokonywanych przez cesarzy rzymskich odgrywał fakt, że wielkie drogi komunikacyjne na Bliski i Daleki Wschód wiodły przez Afrykę północną i Azję Mniejszą. Określało to rolę, jaką Wschód odgrywał w handlu światowym i w dziejach politycznych świata, i z tego faktu zdawali sobie sprawę cesarze rzymscy, cesarze chrześcijańsko-bizantyjscy, kalifowie muzułmańscy, a następnie obszar ten stał się pożądaniem Zachodu, głównie Anglii, a i współcześnie wskazuje dla Zachodu ich cele polityczne. Rola, jaką odgrywał Bliski Wschód była bardzo ważna. Był on pośrednikiem między Dalekim Wschodem a Europą. Na wschodnich wybrzeżach Morza Śródziemnego przez długie wieki znajdowały się bazy przeładunkowe handlu światowego. Stamtąd płynęły Morzem Śródziemnym do portów Europy południowej, a następnie zachodniej.

Znaczenie świata muzułmańskiego w ciągu wieków zależało od tego, w jakim stopniu obszar zamieszkały przez wyznawców islamy był wciągnięty w system komunikacyjny starego świata. Na wschodzie, jeszcze przed rozszerzaniem się islamu, czynnikiem rozstrzygającym był fakt, że wielkie drogi komunikacyjne, które szły z Zachodu na Daleki Wschód, przebiegały przez Afrykę Północną. Afryka Północna, Bliski Wschód, stały się ośrodkiem komunikacyjnym, który był podstawą istnienia utworzonego i zorganizowanego przez arabów muzułmańskiego imperium.

Współcześnie z tego faktu zdali sobie sprawę Amerykanie i Brytyjczycy. Na Bliskim Wschodzie strategiczne znaczenie posiada Kuwejt, który leży nad Zatoką Perską. Kuwejt od 1756 r. stal się protektoratem brytyjskim. W 1938 r. odkryto złoża ropy naftowe, a już w 1945 r. Kuwejt stał się światowym potentatem w wydobyciu ropy. 19 czerwca 1961 r. Kuwejt uzyskał niepodległość po podpisaniu układu z Wielką Brytanią dającego Kuwejtowi gwarancje wojskowe.

W sierpniu 1990 r. wojska Irackie zaatakowały i zajęły Kuwejt. Emir Dżaber Al-Ahamed i pozostali członkowie rodziny panującej w Kuwejcie uciekli do Arabii Saudyńskiej. W lutym 1991 r. siły ONZ pod dowództwem USA po 6 tygodniowej wojnie odbiły Kuwejt z rąk irackich. Amerykanie przywracają dyktatora Kuwejtu emira Dżaber Al-Ahameda. 28 lutego 1991 roku prezydent George H. W. Bush ogłosił zwycięskie zakończenie wojny.

20 marca 2003 r. siły międzynarodowe, głównie USA i Wielka Brytania, Australii, Danii i Polski dokonały agresji na Irak. Pretekstem miało być rzekome posiadanie przez Irak broni atomowej i której w ogóle tam nie znaleziono.

Irak został najechany, gdyż Saddam Husajn nie akceptował polityki Izraela dążącej do kontroli krajów Bliskiego Wschodu z Irakiem włącznie. To był jeden z powodów. Najważniejszy jednak powód był ten, że to właśnie tam, na ziemiach dzisiejszego Iraku, na których w czasach przed muzułmańskich doszło do pierwszych starć między Wschodem a Zachodem, a następnie przez całe późniejsze wieki ścierały się interesy Wschodu i Zachodu, nastąpiło ponowne zrozumienie znaczenia tego obszaru. Agresję na Irak rozpoczął syn poprzedniego prezydenta, prezydent USA George’a W. Busha. Ojciec i syn są aktywni w Bohemian Grove. Aż od czterech ostatnich pokoleń Bushowie biorą udział również w okultystycznym stowarzyszenia Czaszka i Piszczele. 21 marca 2006 roku prestiżowy brytyjski magazyn medyczny „Lancet” opublikował szacunkową liczbę ofiar po stronie irackiej, od marca 2003 do czerwca 2006 ma ona wynosić ok. 655 tys. osób, w większości cywilów. Potem nastąpiły rewolucje w Afryce północnej.

Wszystkie rewolucje, które przetoczyły się przez Afrykę północną, były przeprowadzane zgodnie ze scenariuszem nowego porządku świata. Prowokatorzy wszystkich tych rewolucji brali udział w tych samych kursach terrorystycznych, które były organizowane przez serbski „Otpor” przy pomocy CIA.

Rewolucja w Tunezji w 2010/2011 (zwana też „Jaśminową rewolucją”) rozpoczęła się od protestów mieszkańców Tunezji o charakterze społeczno-politycznym przeciwko złej sytuacji materialnej, bezrobociu, brakowi swobód obywatelskich i długoletniej władzy prezydenta Zina Al-Abidina Ben Alego. W ich rezultacie 14 stycznia 2011 r. prezydent zrzekł się władzy i opuścił kraj, udając się do Arabii Saudyjskiej. Po Tunezji rewolucje objęły Egipt i 13 lutego 2011 r. Jemen. Komentatorzy i ekonomiści uważali, że kryzys wywołany rekordowymi cenami żywności na świecie może wywoływać niepokoje społeczne w kolejnych krajach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu.

Po udanej rewolucji w Egipcie gdzie obalony został prezydent Hosni Mubarak, fala protestów rozlewała się na kolejne kraje Arabskie. Od początku lutego 2011 r. dochodziło do starć w Bahrajnie, Libii, Syrii, Libanie czy Iranie.

W Libii protesty zapoczątkowane 15 lutego 2011 r. pod wpływem udanych rewolucji w Tunezji i Egipcie przerodziły się w wojnę domową. Gdy terroryści przegrywali, to 20 marca 2011 r. nastąpiła agresja państw zachodnich na Libię. W skład koalicji wchodziły Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Kanada i Włochy. Operacji nadano kryptonim „Świt Odysei”. Od tego czasu trwało bombardowanie Libii. Konflikt zakończył się w październiku wraz ze schwytaniem Kaddafiego oraz jego śmiercią, do której doszło w niejasnych okolicznościach.

W Syrii rewolta przeciwko prezydentowi Baszir al-Assadowi wybuchła 15 marca 2011, kiedy odbyły się wielotysięczne demonstracje w różnych syryjskich miastach. Rewolta nadal trwa i zginęło w niej już tysiące ludzi. Broń rebeliantom dostarcza Zachód.

Jeden z liderów egipskiego „Młodzieżowego Ruchu 6 kwietnia”, Mohamed Adel ujawnił, że odbył swoje szkolenie w podobnych organizacjach młodzieżowych w Belgradzie.

Egipski „Młodzieżowy Ruch 6 Kwietnia”, który brał udział w rewolucji, posiada dokładnie ten sam symbol „zaciśniętej pięści”, co serbski „Otpor”. W Bahrainie organizacja „Młodzież dla Wolności” również posługiwała się symbolem „zaciśniętej pięści”. Symbol ten był obecny również podczas protestów w Gruzji, Wenezueli. Oznacza to, że prowokatorzy wszystkich rewolucji brali udział w tych samych kursach terrorystycznych, które były organizowane przez CIA. Cechą charakterystyczną wszystkich rewolucji jest to, że „manifestanci” zbierają się zawsze w stolicy danego państwa na centralnym placu, gdzie zakładają namiotowe miasteczko.

Rewolucje, które przetoczyły się przez Afrykę północną sprowadziły głód i nędzę. Ludzie wyczerpani rewolucjami, bezrobociem, chaosem, biedą, wyruszają za chlebem do Europy. Przyjęty kryptonim „Świt Odysei” podczas agresji państw zachodnich 20 marca 2011 na Libię ma oznaczać początek wielkiej wędrówki ludzi. Ten proces już się rozpoczął.

 

Stanisław Bulza

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .

 

  • Zdjęcie główne: Sekretarz Stanu USA Hilary Clinton z wizytą w Tripolisie, Libia. 18.X.2011. Fot. Reuter, za newsru.com / wybór zdj. wg.pco

 

Polish-Club-Online-PCO-logo-2, 2016.02.24

Avatar

Autor: Stanisław Bulza