Koniec Rzeczypospolitej Szlacheckiej, trzeci rozbiór Polski


Dwieście siedemnaście lat temu w dniu 24 października 1795 roku, Rosja, Prusy / Niemcy / i Austria podpisały traktat o ostatecznym w ich mniemaniu, III rozbiorze Rzeczypospolitej.

Tym samym złamały wszelkie prawa międzynarodowe wówczas obowiązujące w Europie.Według prawa, rzymskiego, nadal obowiązującego, tak zwanego prawa 12 tablic rzymskich lex duodecim tabularum. Prawa, które twierdziło: pacta sunt servanta, umów należy dotrzymywać.

Rosja dokonując trzeciego rozbioru Polski złamała umowę jaką był pokój Grzymułtowski, umowa wieczysta zawarta 1 maja 1686 roku miedzy Polska a Rosją. Traktat potwierdzał ugody rozejmu andruszowskiego zawartego 30 stycznia 1667 roku w Andruszowie. Rozejm Andruszowski kończył wojny Rzeczpospolitej z Rosją. Miedzy Bogiem a prawdą wszystkie państwa w trakcie I rozbioru złamały wszelkie prawa międzynarodowe. Problem polega na tym, że zwycięzców nikt nie sądzi.

Maht geht vor Recht
Machtpolitik
Contra vim non valet ius

Źle przygotowane, dowodzone, Powstanie Kościuszkowskie, zakończyło się totalną klęską, choć dowódcy Powstania byli doświadczonymi wojennikami, najlepszymi jakich wówczas mięliśmy. Brakło pieniędzy na sprzęt, broń, żołd, zdrowego chłopskiego pomyślunku. Brakło wiary, ochotników do przelewania krwi. Brak reform politycznych, uwłaszczenia chłopów.

Zdrada polskich magnatów i hierarchów kościelnych / Targowica /

(. . .)

Caryca Katarzyna II, od 26 lutego 1768 r. stała się gwarantką ustroju Rzeczypospolitej / Sejm „Repninowski /De facto Rzeczpospolita stała się protektoratem Rosji.

Ze strony polskiej konfederacje erygowali magnaci, bogata szlachta, hierarchowie Kościoła, gdyż uchwalona Konstytucja 3 Maja, Ustawa Zasadnicza, zagrażała ich żywotnym interesom.

W dniu 11 września z rozkazu Katarzyny II nastapiło uroczyste połączenie obu konfederacji; wielkiej koronnej i litewskiej, proklamowanej 25 czerwca 1792 roku, w Wilnie konfederację generalną Wielkiego Księstwa Litewskiego, na czele z Marszałkiem konfederacji litewskiej kanclerzem wielkim litewskim Aleksandrem Michałem Sapiehą, herbu Lis De facto, przywódcami konfederacji litewskiej byli dwaj bracia
samozwańczy hetman polny litewski Szymon Juda Marcin Korwin-Kossakowski herbu Ślepowron
i jego brat biskup inflandzli, Józef Kazimierz Kossakowski herbu Ślepowron
pod nazwą
Najjaśniejszej Konfederacji Obojga Narodów.***

Akt ten pobłogosławił obecny na tej uroczystości pomocniczy biskup przemyski Michał Roman Sierakowski herbu Dołęga. Papież Pius VI wystosował specjalne błogosławieństwo dla dzieła.

Deregowano wszystkie postanowienia Konstytucji 3 Maja. Zerwano stosunki dyplomatyczne z Francją. Zakazano noszenia Orderu Virtuti Militari.

Wśród pomysłodawców i sygnatariuszy byli :

  • Stanisław Szczęsny ‚ Nieszczęsny’ Potocki,herbu Pilawa,jako Marszałek Konfederacji Koronnej,Generał artylerii koronnej.
  • Franciszek Ksawery Branicki ,herbu Korczak*, hetman wielki koronny,
  • Seweryn Rzewuski,herbu Krzywda, hetman polny koronny, generał wojsk koronnych. W 1776 zwracał się do Berlina o pomoc finansowa i wojskową, celem obalenia Króla i uzyskania dyktatury.     W czasie insurekcji kościuszkowskiej Sąd Najwyższy Kryminalny skazał go na karę śmierci przez powieszenie, wieczną infamię, konfiskatę majątków i utratę wszystkich urzędów. Wobec nieobecności skazanego, wyrok wykonano in effigie ** 29 września 1794 roku.
  • Generał Szymon Juda Marcin Korwin Kossakowski, herbu Ślepowron**, hetman wielki litewski, W czasie insurekcji kościuszkowskiej aresztowany skazany na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano 25 kwietnia 1794 roku przed Ratuszem.

Po warszawie krążył paszkwil:

Przechodniu! Wstrzymay twe modły, BOG ie za Prawych odbiera;
Jam Oyczyzny zdrayca podły – Jak kto żyie, tak umiera.
Straciłem życie i sławę, Niż pierwsze ostatnie wprzodu;
Sam sobie dałem Buławę, Stryczek był z Woli Narodu.
Śmierć mą nie głosiły Dzwony, Wyrok słuszny dni mych przerwą,

Jam tu został powieszony, I tu moje ginie ścierwo

Sekretarzem Konfederacji został Dyzma Bończa-Tomaszewski, herbu Bończa.

Tekst Konfederacji spłodził generał rosyjski Wasilij Stiepanowicz Popow, /Василий Степанович / główny doradca imperatorowej do spraw polskich. Tekst powstał w kancelarii księcia feldmarszałka Grigorija Potiomkina, jednego z wielu faworytów „Zośki” Anhalt-Zerbst. Książe Grigorij Potiomkin, karierę u Zośki rozpoczynał jako kapral lejbgwardii,. Uczestniczył w zamordowaniu męża Zośki, Piotra III Fiodorowicza.

Oto tekst uchwały targowickiej:

[…]”My, senatorowie, ministrowie Rzczpltej, urzędnicy kor., tudzież urzędnicy, dygnitarze i rycerstwo kor., widząc, że już nie masz Rzczpltej, iż sejm dzisiejszy, na niedziel tylko sześć zwołany, przywłaszczywszy sobie władzę prawodawczą na zawsze, a już przeszło lat półczwarta ciągle ją ze wzgardą praw uzurpując, połamał prawa kardynalne, zmiótł wszystkie wolności stanu szlacheckiego, a na dniu 3 maja r. 1791 w rewolucję i spisek przemieniwszy się, nową formę rządu, za pomocą mieszczan, ułanów, żołnierzy, narzuconą sukcesję tronu pozostawił, królowi od przysięgi, na pacta conventa wykonanej, uwolnić się dozwolił, władzę królów rozszerzył, rzeczpospolitą w monarchię zamienił, szlachtę bez posesji od równości i wolności odepchnął, wolę narodu, w instrukcjach wojewódzkich daną, za nic poczytał, karę, nieprzyjaciołom Ojczyzny wymierzoną na tych, co by przeciw tym bezprawiom użalać się śmieli, rozciągnął, wojsko narodowe do przysięgi na bronienie ustanowionej niewoli przymusił, (…) sam pod konfederacją sejmując, konfederować się całemu narodowi, prócz siebie, zakazał, (…) w wojnę szkodliwą przeciwko Rosji, sąsiadki naszej najlepszej, najdawniejszej z przyjaciół i sprzymierzeńców naszych, wplątać nas usiłował.[…]

[…]Albowiem któż gwałty i ciosy sejmu niniejszego, wolności zadane, zliczyć dostarczy, – a będąc bez nadziei, aby się sejm kiedy opamiętał, (…) nie przywykli do kajdan, które konstytucja 3 maja na nas włożyła, a równie niewolę kładąc ze śmiercią – protestujemy się jak najuroczyściej przeciwko sukcesji tronu, konstytucją 3 – go maja ustanowionej (…), na koniec przeciwko wszystkim prawom i ustawom na tym sejmie wypadłym, które by wolność Rzczpltej obalały (…) konfederujemy się i wiążemy się węzłem nierozerwanym konfederacji wolnej przy wierze św. katolickiej rzymskiej, przy równości i dawności dla wszystkich szlachty, a nie osiadłej tylko, przy całości granic państw Rzczpltej (…), przy rządzie republikańskim jak najwolniejszym, przy utrzymaniu wolności praw uniowych W. Ks. Lit. do Korony, przy całości praw szlacheckich, przy zachowaniu potęgi narodowej (…), a przeciwko sukcesji tronu, przeciwko powiększeniu władzy królów, przeciwko oderwaniu najmniejszej cząstki kraju (…), przeciwko konstytucji 3 maja, w monarchię rzeczpospolitą zamieniającej (…), przeciwko wszystkiemu cokolwiek sejm zrobił illegalnego, na koniec przeciwko wszystkim tym, którzy by konstytucję 3 – maja utrzymywali i mocą popierać chcieli – i tym celem obraliśmy sobie za marszałka J.W. Stan. Szczęsnego Potockiego, generała kor. artylerii (…), a za wodzów wojsk kor. przy konfederacji i władz jaj będących J.W. Ksawerego Branickiego, w kor., Seweryna Rzewuskiego poln. kor. hetmanów […]

[…]”A że Rzczplta pobita i w rękach swych ciemięzców moc całą mająca, własnymi z niewoli dźwignąć się nie może siłami, nic jej innego nie zostaje, tylko uciec się z ufnością do Wielkiej Katarzyny, która narodowi sąsiedzkiemu, przyjaznemu i sprzymierzonemu, z taką sławą i sprawiedliwością panuje, zabezpieczając się tak na wspaniałości tej wielkiej monarchini, jako i na traktatach, które ją z Rzzcpltą wiążą.

Żądania nasze są, aby Rzczplta udzielną, samowładną, niepodległą, w granicach całą została, bo od wieków nikomu podległą i czyją własnością, dziedzictwem, nie była. Żądamy wolności, narodowi naszemu przyzwoitej, bo w niej przodkowie nasi od wieków żyli, bośmy się w niej porodzili i umierać chcemy. Żądamy spokojności wewnętrznej, trwałego z sąsiadami pokoju, bo szczęśliwości, bezpieczeństwa własności, nie zamieszania wojen, szukamy. Żądamy sobie utwierdzić rząd republikański, bo do innego przywyknąć nie zdołamy, bo inny niepokój i ruinę przynieść nam tylko może.

To są nasze zamiary, te abyśmy dokonać zdołali, dzielnej pomocy tej wielkiej monarchini wzywamy, która ozdobą i chlubą naszego wieku będąc, wzgardzając podłą zazdrością i chytremi podstępy, których zawody dzielność jej kruszy i niszczy, szczęśliwość narodu cenić umie i im pomocną podaje rękę.

Sprawiedliwość próśb naszych, świętość traktatów i sojuszów, które ją łączą z Rzczpltą, a nade wszystko wielkość jej duszy pewną nam dają nadzieję nieinteresownej, wspaniałej, jednym słowem, godnej jej dla nas pomocy „[…]

W dniu 18 maja 1792 r. w granice Rzeczypospolitej wkroczyła dziewięciosiedmio tysięczna armia rosyjska. Początkowo, Wojska Polskie odnosiły sukcesy, choć były o połowę mniej liczne. Słynna Bitwa pod Zieleńcami stoczona 18 czerwca 1792 pod dowództwem Księcia Józefa Poniatowskiego i Tadeusza Kościuszki. Za bitwę pod Zieleńcami, Król Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił Order Virtuti Militari.

Bitwa pod Zieleńcami udowodniła, że Wojsko Polskie jest w stanie walczyć i zwyciężać Moskali. Niestety odwieczny brak środków na finansowanie armii. Animozje między Księciem Józefem i Tadeuszem Kościuszką szybko dały o sobie znać.

Po wkroczeniu wojsk rosyjskich na tereny Litwy w dniu 25 lipca 1772 roku, Litwa przystąpiła do Konfederacji Wielkiego Księstwa Litewskiego,

Osamotniony Król, wystąpił do swej dawnej ukochanej, matki jego córki Aleksandry z propozycją abdykacji i osadzenia na tronie Rzeczypospolitej Polskiej, wnuka imperatorowej, syna Konstantyna Caryca nie wyraziła zgody. Chciała mieć cała Polskę pod swoim berłem. Swą decyzją Król Stanisław August Poniatowski, podzielił się na posiedzeniu Rady Ministrów Rzeczypospolitej w dniu 23 lipca 1792 roku. Rada Ministrów zaaprobowała przystąpienie Króla do Konfederacji w Targowicy.

Konfederacja targowicka - Stanislaw August Poniatowski - akces zlozony na rece posla rosyjskiego Jakowa Iwnowicza Bulhakowa - fot za msz blogmedia24.plKról, swą decyzje złożył na ręce posła rosyjskiego Jakowa Iwanowicza Bułhakowa / Яков Иванович Булгаков /

akces Stanisława Augusta Poniatowskiego do konfederacji targowickiej

Zgodnie z rozkazem Króla z dnia 25 lipca 1772 roku, Wojsko Polskie złożyło broń. Konfederacja Targowicka doprowadziła do upadku Rzeczypospolitą. Polska musiała utrzymywać 100 tysięczna armie carską.

W dniu 23 styczna 1793 roku Katarzyną Wielką podpisała z Fryderykiem Wilhelmem II, traktat podziałowy. Wielkopolska została włączona do Prus

W dniu 16 listopada 1794 roku ostatnie odziały powstańcze złożyły broń we wsi Radoszyce. Tadeusz Kościuszko i Józef Sierakowski dostali się do niewoli rosyjskiej.

W rozbiorach pomogła nam w sensie negatywnym Francja, która pospiesznie zawarła pokój z Prusami, którym spieszyło się do kolejnego ostatecznego rozbioru Polski. W okresie od 23 grudnia do 3 stycznia 1975 roku Austria i Rosja przygotowywały traktat rozbiorowy. Traktat między Rosja a Prusami był gotowy dopiero wpaździerniku,

Pretekstem do III rozbioru było Powstanie Kościuszkowskie, które ponoć zagrażało pokojowi w Europie.

Rzeczpospolita przestała istnieć na mapie Świata na lat 123

W dniu 11 lipca 1794 roku poseł pruski w Sankt Petersburgu Leopold Heinrich von Goltz pisał w swej depeszy, że:

cała Rosja domaga się rozbioru Polski i wymazania imienia polskiego.

 

Rzeczpospolita po III rozbiorze. Za: wikipedia.org

 

Król Rzeczpospolitej, który tron uzyskał dzięki swej kochance „Zośce” Anhalt-Zerbst, matce swojej córki, późniejszej Imperatorowej Katarzynie II, złożył abdykację 25 listopada 1975 roku.

Zrobił to w 31 rocznicę swojej koronacji i w dzień imienin Katarzyny II. Miał to być ostatni gest wobec matki jego córki. Abdykację złożył będąc w Grodnie, dokąd „udał ” się pod eskortą 120 dragonów rosyjskich. Fakt ten stanie się pretekstem iż depozytariuszem korony polskiej będzie Rosja.

Alegoria zniewolonej Polski zakutej w kajdany przez trzech zaborców – cykl Polonia z roku 1863 Artura Grottgera. Za: wikimedia.org

 

 

Akt abdykacji
Stanisława Augusta Poniatowskiego 

 

My, Stanisław August, z Bożej Łaski Król Polski, Wielki Książe Litewski et c., et c., et c.

Nie szukając w ciągu królowania naszego innych korzyści lub zamiarów, jak stać się użytecznym ojczyźnie Naszej, byliśmy także tego zdania, iż opuścić należy tron w okolicznościach, w których rozumieliśmy, że oddalenie Nasze przyłoży się do powiększenia szczęścia współziomków Naszych lub też przynajmniej umniejsza ich nieszczęścia; przekonani teraz, że pieczołowitość Nasza na nic się ojczyźnie Naszej nie przyda, kiedy nieszczęśliwa zdarzona w niej insurekcja pogrążyła ją w teraźniejszy stan zniszczenia, i rozważywszy, że środki względem przyszłego losu Polski koniecznie potrzebne z powodu naglących okoliczności, a od Najjaśniejszej Imperatorowej Wszech Rosji i innych sąsiednich mocarstw przedsięwzięte, jedynymi są do przywrócenia pokoju i spokojności współobywatelom Naszym, których dobro zawsze było najmilszym przedmiotem starań Naszych — postanowiliśmy przeto z przywiązania do spokojności publicznej oświadczyć, tak jako też niniejszym aktem najuroczyściej ogłaszamy, że wolnie i z własnej woli wyrzekamy się bez ekscepcji wszelkich praw

Włodzimierz Tetmajer – alegoria Polski umarłej, 1909, katedra w Kaliszu.

Naszych do Korony Polskiej, do Wielkiego Księstwa Litewskiego i innych należących do nich krajów, jako też znajdujących się w nich posesji i przynależytości ; akt ten uroczysty abdykacji korony i rządu Polski w ręce Najjaśniejszej Imperatorowej Wszech Rosji składamy dobrowolnie i z tą rzetelnością, która postępowaniem Naszym w całym życiu kierowała. Zstępując z tronu, dopełniamy ostatniego obowiązku królewskiej godności, zaklinając Najjaśniejszą Imperatorową, ażeby macierzyńską swą dobroczynność na tych rozciągnęła, których królem byliśmy, i to wielkości Jej duszy działanie wielkim swym sprzymierzeńcom udzieliła. Akt niniejszy dla większego waloru podpisaliśmy i pieczęć nań Nasza wycisnąć rozkazaliśmy.

Działo się to w Grodnie dnia 25 listopada, a roku 32 panowania Naszego Stanisław August, król.

 

Kościół świętej Katarzyny. Petersburg, Newski Prospekt

Po śmierci Katarzyny II w dniu 17 listopada 1796 były Król Rzeczpospolitej Stanisław August Poniatowski, zamieszkał w Sankt Petersburgu.

Zmarł w pałacu Marmurowym już po śmierci swojej ukochanej „Zośki” 12 lutego 1798.

Prawdopodobnie został otruty na rozkaz następcy Katarzyny II Pawła I Piotrowicza Romanowa być może również syna Stanisława Augusta .

Pochowany w kościele św. Katarzyny.

 

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/TablicaSAPoniatowskiego-w-Kosciele-Sw-Katarzyny.jpg/800px-TablicaSAPoniatowskiego-w-Kosciele-Sw-Katarzyny.jpg

W pogrzebie wziął udział car Paweł I Romanow, dwór carski, szlachta, generalicja rosyjska. No cóż chowano ostatniego króla Rzeczypospolitej Polski

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/93/Marble_Palace_01.JPG/799px-Marble_Palace_01.JPG
Pałac marmurowy

Drugi pogrzeb Króla Stanisława Augusta Poniatowskiego odbył się w 1938 roku w rodzinnym Wołczynie, w krypcie kaplicy Św.Trójcy gdzie w czasie rewolucji bolszewickiej, kruki i wrony roździobały resztki zwłok. II Rzeczpospolita niechętnie przyjmowała na swej ziemi truchło ostatniego Króla Rzeczypospolitej. Został pochowany w nocy, przy świetle latarek w asyście miejscowego proboszcza i żandarmów przywiezionych z centalnej Polski.

W czasach PRL, polska inteligencja zamierzała pochować Króla w Katedrze Warszawskiej. Zgody nie wyraził ówczesny premier Józef Cyrankiewicz, prawdziwe nazwisko Józef Szpilman pochodzenia żydowskiego, być może wspólpracujący w procederze ludobójstwa Niemców w Auschwitz.

Ci co nie chcieli pochować ostatniego Króla Polskiego na ziemi polskiej, też później doświadczą nieprzyjemności i upokorzeń związanych z pochówkiem.

Trzeci pogrzeb ostatniego króla, już w Warszawie, 14 lutego 1995 w archikatedrze św. Jana, 25 listopada 1764 roku nałożono nań monarszą koronę.

Podczas złożenia jego resztek doczesnych szczątków był przytomny prymas Polski ks. kardynał Józef Glemp powiedział:

Tragiczne prochy uczonego króla, kochającego Polskę po swojemu, ale szczerze niż inni władcy, niech odpoczywają w pokoju wiecznym w świątyni koronacji i zaprzysiężenia konstytucji. Niech Miłosierdzie Boże (…) otacza ostatniego monarchę, a nas uczy odważnej miłości ojczyzny

 

Grobowiec Króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w podziemiach katedry warszawskiej


Przyczyn upadku Rzeczpospolitej można doszukiwać się wszędzie. Nie zapominajmy, że wczasach dynastii Jagiellonów Rzeczpospolita była największym i najpotężniejszym państwem Europy. Po wymarciu dynastii Jagiellonów, Polskę zaczął uciskać gorset Unii z Litwą. Z tytułu wojen królewiąt kresowych w większości pochodzenia ruskiego bądź litewskiego, Rzeczpospolita ponosiła olbrzymie koszty. Wojny domowe z Kozakami, wszczynane przez królewięta. Pretensje do Mołdawii.Tronu Rosyjskiego, Szwedzkiego. Złote wolności szlacheckie, które doprowadziły do wyboru królów w wyniku elekcji. Pacta Conventa i wymuszanie na królach elekcyjnych przywilejów. Rzeczpospolita w XVII XVIII wieku była jedynym państwem gdzie nie płacono podatków. Brak reform, które by dawały podstawy do tworzenia miast. Niewolnictwo chłopów.

Polska szlachta źle pojmowała demokrację !

Alegoria – Feniks odradzajacy sie jak Polska z popiolow


Zbigniew Herbert
, rok 1982

[…] „patrzymy w twarz głodu twarz ognia twarz śmierci
najgorszą ze wszystkich – twarz zdrady

i tylko sny nasze nie zostały upokorzone”.

I tylko sny nasze nie zostały upokorzone… […]

„Jeszcze Polska nie umarła, póki my żyjemy”

 

 

 

Traktat trzeciego rozbioru Polski pomiędzy Rosją i Prusami


W imię Najświętszej i Niepodzielnej Trójcy Świętej.

Jego Królewska Mość król Prus i Jej Cesarska Mość cesarzowa wszech Rosji pragnąc porozumieć się bardziej szczegółowo i w ostatniej instancji w przedmiocie zastrzeżeń, zawartych w konwencji podpisanej w Sankt Petersburgu 2 stycznia 1795 roku pomiędzy dwoma dworami cesarskimi, której treść została ostatnio przedstawiona dworowi w Berlinie, i by ustalić z większą dokładnością granice, które powinny oddzielać odnośne trzy mocarstwa sąsiadujące z Polską, po całkowitym podziale tej ostatniej, wybrali i uprawomocnili w tym celu swoich przedstawicieli, mianowicie: Jego Królewska Mość król Prus pana Fryderyka Augusta Emanuela hrabiego von Tauenzien, swojego posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego na dworze Rosji, swojego szambelana, pułkownika piechoty i adiutanta, kawalera Orderu Pour le Mérite i Orderu Świętego Jana Jerozolimskiego. Jej Cesarska Mość cesarzowa pana Iwana Ostermanna, wicekanclerza, rzeczywistego radcę prywatnego, senatora i kawalera orderów Świętego Andrzeja, Aleksandra Newskiego, Wielkiego Krzyża Świętego Włodzimierza pierwszej klasy, kawalera Orderu Świętej Anny, pana Aleksandra hrabiego Bezborodko, wielkiego ochmistrza dworu, rzeczywistego radcę prywatnego, dyrektora generalnego poczt i kawalera orderów Świętego Andrzeja, Aleksandra Newskiego i Wielkiego Krzyża Świętego Włodzimierza pierwszej klasy i pana Arkadija Morkowa, radcę prywatnego, członka Kolegium Spraw Zagranicznych, kawalera Orderu Świętego Andrzeja i Wielkiego Krzyża Świętego Włodzimierza pierwszej klasy. Którzy, zebrawszy się wspólnie z pełnomocnikiem Jego Cesarskiej Mości cesarza Rzymian panem Ludwikim hrabią Cobenzlem, kawalerem Wielkiego Krzyża Królewskiego Orderu Świętego Stefana Węgierskiego, jego szambelanem, rzeczywistym radcą poufnym i ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym przy Jej Cesarskiej Mości cesarzowej wszech Rosji, po przekazaniu sobie i wymianie swych pełnomocnictw, które znaleźli w dobrej i właściwej formie, zgadzają się na poniższe zapisy:

Artykuł I.

Konwencja wspomniana w preambule niniejszego aktu, jak gdyby była zamieszczona słowo po słowie stanowi niewzruszoną podstawę niniejszego porozumienia, we wszystkim tym co dotyczy nabytków Jej Cesarskiej Mości cesarzowej Rosji. W wyniku czego, Jej Cesarska Mość pozostanie w posiadaniu wszystkich ziem, miast i okręgów i innych posiadłości, które tam są określone a Jego Królewska Mość król Prus zagwarantuje jej własność i wieczyste używanie.

Artykuł II.

Jego Cesarska Mość cesarz Rzymian przez wzgląd na przyjaźń do Jego Królewskiej Mości króla Prus, odstąpi na jego korzyść terytorium od punktu, który leży w linii prostej od Świdrów nad Wisłą do ujścia Bugu do Narwi, w ten sposób, że cały ten okręg będzie zawarty w dziale, który w wyniku postanowień niniejszej deklaracji został przyznany drogą podziału Jego Królewskiej Mości królowi Prus, a Jej Cesarska Mość w podobny sposób zagwarantuje mu własność i wieczyste używanie.

Artykuł III.

Demarkacja przyszłych granic pomiędzy państwami Austrii i Prus od strony województwa krakowskiego pozostanie nierozstrzygnięta i dwie układające się strony zachęcone obopólną intencją widzenia uregulowanej w sposób zadowalający bezpiecznej wyraźnej granicy, wygodnej i zabezpieczonej od każdej napaści doszły do przekonania, że będzie ona wyznaczona i utrwalona w sposób przyjacielski przez komisarzy demarkatorów, którzy będą wysłani przez obie strony. Jej Cesarska Mość cesarzowa wszech Rosji ze swej strony przydzieli do pomocy swojego komisarza, by służył jako doradca i arbiter na wypadek wyniknięcia różnicy zdań pomiędzy komisarzami zainteresowanych stron. Ci, na skutek zaufania do bezstronności Jej Cesarskiej Mości i na równi dażąc ją swoją przyjaźnią obiecują i dopełnią wszystkich starań, by mieć to na względzie w swoich radach i przy podejmowaniu swoich decyzji. Ponadto uzgodniono, że dzieło całkowitej demarkacji będzie zakończone na przestrzeni 3 miesięcy od daty podpisania niniejszego traktatu. Tymczasem całe terytorium, zaznaczone na mapie Zanonniego przez linię wytyczoną od miejsca, gdzie rzeka Soła wpada do Wisły pomiędzy Górką i Gromcem, idąca na ukos przez Krzeszowice wydłużająca się omijając po prawej stronie miasta Skała i Miechów, kończąca się w Czarnowicach nad Pilicą, skąd biegnie nurtem tej rzeki – popozostanie okupowana przez wojska Jego Królewskiej Mości króla Prus aż do czasu, gdy dzieło demarkacji zostanie zakończone i potwierdzone według wyznaczonych tu reguł.

Artykuł IV.

Jego Cesarska Mość cesarz Rzymian, i Jego Królewska Mość król Prus gwarantują sobie wzajemnie i uroczyście nabytki terytorialne, które po zakończeniu prac komisji mieszanej i po arbitrażu Jej Cesarskiej Mości cesarzowej wszech Rosji, będą im wzajemnie przysądzone i które będą im zagwarantowane przez rzeczoną Jej Cesarską Mość cesarzową wszech Rosji.

Artykuł V.

Lecz miasto Kraków, tak jak inne ziemie przyznane Jego Cesarskiej Mości cesarzowi Rzymian przez niniejszy traktat jak również przez wyżej wymienioną deklarację z 3 stycznia 1795 i gdzie były by jeszcze wojska Jego Królewskiej Mości króla Prus, będą one ewakuowane w przeciągu 6 tygodni od czasu podpisania niniejszego traktatu i oddane oddziałom wyznaczonym przez Jego Cesarską Mość cesarza Rzymian do ich odebrania i objęcia w posiadanie.

Artykuł VI.

W ten sam sposób postępować się będzie w sprawie ewakuacji i oddania ziem i miast w obecnej chwili okupowanych przez wojska Jej Cesarskiej Mości cesarzowej wszech Rosji, które przypadły w podziale Jego Królewskiej Mości królowi Prus.

Artykuł VII.

Jeśli z powodu wrogości do postanowień niniejszego traktatu podziałowego i jego skutków jedna z trzech wysokich układających się stron zostanie zaatakowana przez jakieś państwo, dwie pozostałe przyłączą się do niej i przyjdą z pomocą wszystkich swoich sił i wszystkich środków aż do całkowitego ustania ataku.

Artykuł VIII.

Niniejszy traktat zostanie ratyfikowany w formie stosowanej przez dwa układające się dwory. Protokoły ratyfikacyjne zostaną wymienione w ciągu 6 tygodni lub wcześniej o ile to będzie możliwe.

Na znak czego my pełnomocnicy, podpisujemy i kładziemy swoje pieczęcie z herbami.

Fryderyk August Emanuel hrabia von Tauenzien, hrabia Iwan Ostermann, Aleksander hrabia Bezborodko, Arkadij hrabia Morkow

 

 

Przypisy

Bronisław Komorowski bezprawnie posługuje się herbem Korcza

In effigie /łac/ dosłownie na obrazie. Seweryn Rzewuski rezydował w Wiedniu tym samym herbem pieczętuje się Wojciech Jaruzelski

Franciszek Ksawery Branicki, był ożeniony z Aleksandrą z Engelhardtów według profesora Jerzego Łojka, córką imperatorowej Katarzyny i Grikgoryja Patiomkina / Григо́рий Алекса́ндрович Потёмкин /

Tekst Konfederaci Targowickiej został napisany w Moskwie 27 kwietnia. Datowany 14 maja w Targowicy, miasteczku należącym do Szczęsnego Potockiego

Konstantyn wybierze sobie za żonę / drugą / Wielkopolankę Księżnę / Łowicką / Joannę Grudzińską / Joanna była bardzo pozytywną postacią. Siostra Joanny, Maria Grudzińska zostanie żoną Wielkopolanina Dezyderego Chłapowskiego.

 

Michał St. de Zieleśkiewicz

 

Za: BLOGMEDIA24.PL – Michał St. de Zieleśkiewicz – blog – 26/10/2012

 , 2012.10.26 / Act. 2017.10.30.

Znalezione w sieci

Autor: Znalezione w sieci