O Biblii krytycznie. Część VI. Mojżesz (wersja I).


Przeczytaj:   Część I.    Część II.   Część III.    Część IV.   Część V.

 

Wydatki na Przybytek Świadectwa

 

Pan tak przemówił do Mojżesza: <Powiedz Izraelitom, aby zebrali dla Mnie daninę. Od każdego człowieka, którego skłoni do tego serce, przyjmijcie dla mnie daninę. Macie zaś przygotować dla Mnie jako daninę: złoto, srebro i brąz, purpurę fioletową i czerwoną, karmazyn, bisior i sierść kozią; baranie skóry barwione na czerwono i skóry z delfinów oraz drzewo akacjowe; oliwę do świecznika, wonności do wyrobu oleju namaszczania i pachnących kadzideł; kamienie onyksowe i inne drogie kamienie dla ozdobienia efodu i pektorału. I uczynią Mi święty przybytek, abym mógł zamieszkać pośród was. Budowę zaś przybytku i wykonanie wszelkich jego sprzętów przeprowadzicie dokładnie według tego, co ci ukażę Wj 25, 1).

Zużyli zaś wszystkiego złota na roboty przy budowie przybytku 29 talentów z ofiar złożonych gestem kołysania i 730 syklów, według wagi sykla przybytku (Wj 38, 24).

 

talent = 34,2 kg.
29×34,2 = 991,8 kg

Sykl = 11,4 g
730×11,4 = 8322 g
8322 g = 8,322 kg

 

A srebra od spisanych w zgromadzeniu był 100 talentów i 1775 syklów według wagi sykla przybytku. Jeden beka, czyli na głowę pół sykla według wagi sykla przybytku pobierano od wszystkich, którzy podlegali spisowi, począwszy od lat dwudziestu i wzwyż, czyli od sześciuset trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu (603 tys. 550) mężczyzn.

1 beka = ok. 5,7 g.
603 tys. 550 x 5,7 = 3 tys. 440, 235 kg, czyli około 3,5 tony srebra.

100 talentów srebra zużyto na odlanie podstaw do przybytku i podstaw do zasłon, 100 talentów na 100 podstaw, czyli po talencie na podstawę. Z 1775 [syklów] zrobiono haczyki do słupów i pokrycie na ich głowice i opatrzono klamrami.

Brązu zaś, który złożono w ofierze gestem kołysania, było 70 talentów i dwa tysiące czterysta syklów. Odlano z niego podstawy do bramy wejściowej do Namiotu Spotkania, ołtarz z brązu z kratą brązową na nim oraz wszelki sprzęt ołtarza., podstawy dziedzińca, podstawy do bramy na dziedzińcu, wszystkie paliki przybytku i wszystkie paliki dziedzińca.

Dary ofiarne wodzów pokoleń

 

Dnia pierwszego drugiego miesiąca, w drugim roku po wyjściu z Egiptu, gdy ukończył Mojżesz budowę przybytku, namaścił go i poświęcił wraz ze wszystkimi sprzętami, książęta Izraela, głowy poszczególnych rodów, książęta pokoleń i przewodniczący w spisie przynieśli swoje dary. Gdy je przynieśli przed ołtarz rzekł Pan do Mojżesza: <Niech każdego dnia jeden z książąt przyniesie swój dar ofiarny na poświęcenie ołtarza> (Lb 7, 1-87).

Tym, który pierwszego dnia przyniósł dar ofiarny, był Nachszon, syn Amminadaba z pokolenia Judy. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Drugiego dnia przyniósł dar ofiarny Netaneel. Syn Suara, książę Issachartów. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Trzeciego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Zabulonitów, Eliab, syn Chelona. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Czwartego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Rubenitów, Elisur, syn Szedeura. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Piątego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Symeonitów, Szulumiel, syn Suriszaddaja. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Szóstego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Gadytów, Eliasaf, syn Deula. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Siódmego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Efraimitów, Eliszama, syn Ammibuda. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Ósmego dnia dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Manassytów, Gimliel, syn Pedahsura. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Dziewiątego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Beniaminitów, Abidan, synGideoniego. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Dziesiątego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Danitów, Achiezer, syn Ammiszaddaja. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Jedenastego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Aserytów, Pagiel syn Okrana. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

Dwunastego dnia <przyniósł dar ofiarny> książę Neftalitów, Achira, syn Enana. Jego dar ofiarny stanowiły:

misa srebrna wagi 130 syklów;
czara srebrna wagi 70 syklów;
czasza złota wagi 10 syklów, napełniona kadzidłem.

[Dary na] poświęcenie ołtarza [które przynieśli] książęta izraelscy w dniu jego namaszczenia były następujące:

dwanaście mis srebrnych;
dwanaście czar srebrnych;
dwanaście czar złotych.

Każda misa ważyła 130 [syklów] srebra, a każda czara 70.

Ogólny ciężar naczyń srebrnych wynosił 2 tysiąca czterysta syklów srebra – według wagi przybytku.

1 sykl= 11,4 g.

Ogólny ciężar srebra wynosił 27,36 kg

Czasz złotych było 12, każda czasza ważyła 10 syklów według wagi przybytku.

Ogólny ciężar złota czasz wynosił 120 syklów.

Ogólny ciężar złota wynosił 1,368 kg.

 

Przejście przez Morze Sitowia, a nie przez Morze Czerwone

 

W Księdze Wyjścia pisze, że czas pobytu Izraelitów w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat: „I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszystkie zastępy Pana z ziemi egipskiej (Wj 12, 41).

Z Egiptu z Izraelitami wyszło wielkie mnóstwo cudzoziemców: „I wyruszyli Izraelici z Ramzes ku Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych, prócz dzieci. Także wielkie mnóstwo cudzoziemców wyruszyło z nimi, nadto owce i woły, i olbrzymi dobytek” (Wj 12, 37).

Jedna z rekonstrukcji drogi Izraelitów, przedstawiająca Morze Trzcin jako głęboko wpuszczoną w ląd zatokę Morza Czerwonego. Foto: https://pl.wikipedia.org/wiki/Morze_Trzcin

Wypędzeni Izraelici udali się w kierunku Kanaanu. Faraon zmienił zdanie i wypuścił w pogoni wojsko, które zostało zniszczone w „cudowny” sposób podczas przejścia przez Morze Czerwone. Wydarzenie to zaowocowało powstaniem Kantyku Mojżesza i pieśni Miriam. Lokalizacja miejsca określonego w Biblii i opierających się na niej kolejnych wersjach jako „Morze Czerwone” nie jest jasna. Oryginalna nazwa oznacza raczej „Morze Sitowia” („Jam Suf”) lub „Morze Trzcin”, a więc mokradła śródlądowe, a nie rzeczywiste morze. Może więc chodzić o Wielkie lub Małe Jezioro Gorzkie, Jezioro Sirbonis albo inne (Zenon Kosidowski, „Opowieści Biblijne”). Wielkie Jezioro Gorzkie jest oddzielone przewężeniem od Małego Jeziora Gorzkiego.

Dziś w tym miejscu jest Kanał Sueski, ale za czasów Mojżesza znajdowały się na tym odcinku płytkie rozlewiska poprzecinane moczarami i wąskim przesmykami suchej ziemi.]

Hebrajski tekst mówi o ים סוף („Jam Suf”, „Yam Suf”), co oznacza „morze trzcin” lub „morze sitowia”. Natomiast tłumacze Biblii Hebrajskiej tworzący Septuagintę (pierwsze tłumaczenie Starego Testamentu z hebrajskiego i aramejskiego na grekę) użyli postaci („Erythrá Thálassa”), czyli „morze czerwone”. Stąd w wersjach Biblii opartych o to tłumaczenie, m.in. w Biblii Tysiąclecia, przyjęła się ta nazwa. Biblia Tysiąclecia ma tysiąc błędów. W związku z tym w tradycji miejsce przejścia Izraelitów przez morze umiejscawia się w obrębie Morza Czerwonego, a raczej należącej do niego Zatoki Sueskiej. Jest to błąd.

Wśród rozmaitych hipotez największym uznaniem spotkała się śmiała hipoteza francuskiego orientalisty Pierre Monteta. Wychodzi on z założenia, że Izraelici, opuściwszy stolicę Ramzes, skierowali się wprost na północ, a potem ciągnęli brzegiem Morza Śródziemnego ku granicy Kanaanu. W Biblii są wzmianki potwierdzające ów północny wariant wyjścia. Tak na przykład Migdol określa się tam jako miasto wysunięte najbardziej na północ w Egipcie. Archeolodzy odnaleźli jego ruiny w Abu Hasan (Zenon Kosidowski, „Opowieści Biblijne”). Szlak północny wiódł przez miasta: Memfis, Pelezjum, Al Arisz, Gaza.

Migdol było ważną miejscowością położoną na dalekiej północy Egiptu, którą z dużym prawdopodobieństwem można utożsamiać ze znanym w czasach rzymskich Magdolum (dziś Tell er-Herr) niedaleko Peluzjum w delcie Nilu. Z tekstów staroegipskich znane są na wschodzie Delty cztery różne miejscowości noszące tę nazwę.

W Księdze Wyjścia jest opisane wypędzenie z Egiptu: „Wyruszyli z Sukkot i rozbili obóz w Etam, na skraju pustyni” (Wj 13, 20). To właśnie w Etam, na skraju pustyni lub na „skraju pustkowia”, Izraelici zmienili kierunek wędrówki i udali się ku Pih-Hachirot, czyli poszli z południa na północ nad Morze Sitowia („Jam Suf”).

O zmianie kierunku: „Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: <Rozkaż Izraelitom, niech zawrócą i niech rozbiją obóz pod Pih-Hachirot pomiędzy Migdol a morzem, naprzeciwko w Baal-Sefon. Rozbijcie namioty naprzeciw tego miejsca nad morzem” (Wj 14, 2). Mowa jest o Morzu Sitowia. Dalej: „Egipcjanie więc ścigali ich i dopędzili obozujących nad morzem – wszystkie konie i rydwany faraona, jeźdźcy i całe wojsko jego – pod Pit- Hachirot naprzeciw Baal-Sefon” (Wj 14, 9). Baal-Sefon było ważnym ośrodkiem kultu kananejskiego bożka Baal Sefona, którego imię oznacza w przekładzie „Pan Północy”. Grecy utożsamiali go z Zeusem Kasiosem. Jego świątynia wznosiła się na wzgórku „Mons Casius”, leżącym na wąskim paśmie lądu, między Morzem Śródziemnym a jeziorem Sirbonis, zwanym później Jeziorem Bardawil. Migdol i Baal-Sefon wielu badaczy umieszcza nieopodal jeziora Sirbonis.

W Księdze Liczb zamieszczono poszczególne etapy wyjścia: „Ruszyli więc Izraelici z Ramses i rozbili obóz w Sukkot. Z Sukkot ruszyli dalej i rozbili obóz w Etam, które jest położone na skraju pustyni. Następnie ruszyli z Etam i skierowali się do Pi-Hachirot położonego obok Baal-Sefon i rozbili obóz przed Migdol. Wyruszyli spod Pi-Hachirot, przeszli przez środek morza ku pustyni i po trzech dniach drogi przez pustynię rozbili obóz w Mara. „I przybyli potem do miejscowości Mara, i nie mogli pić wód, gdyż były gorzkie; przeto nadano temu miejscu nazwę Mara” (Wj 15, 23).

Wiersz „Wyruszyli spod Pi-Hachirot, przeszli przez środek morza ku pustyni”, należy odczytać następująco: przeszli przez środek Morza Sitowia.

Miejscowość Mara musiała się znajdować w pobliżu Wielkiego lub Małego Jeziora Gorzkiego, stąd wypływające z niego wody były gorzkie, dlatego w Mara nie mogli pić wód.

Wyruszyli z Mara, przybyli do Elim. W Elim, gdzie było dwanaście źródeł wody i siedemdziesiąt palm, rozbili obóz. Wyruszywszy z Elim, rozbili obóz nad Morzem Czerwonym. Od Morza Czerwonego wyruszyli i rozbili obóz na pustyni Sin. Wyruszyli z pustyni Sin i rozbili obóz w Dofka (Lb 33,12). Dopiero później znaleźli się nad Morzem Czerwonym, i idąc jego wschodnim brzegiem doszli do Góry Horeb.

Elim był jednym z miejsc, w których Izraelici obozowali po wypędzeniu z Egiptu.Jest mowa w Księdze Wyjścia 15, 27; Liczby 33, 9 jako miejsce, gdzie „było 12 studni wody i 70 palm” i że Izraelici „obozowali tam nad wodą”.

Księga Wyjścia podaje również, że po opuszczeniu Elim, miesiąc po opuszczeniu Egiptu, Izraelici udali się na Górę Synaj przez pustynię. Tak, istnieje możliwość, że nazwa „Elim” może pochodzić od semickiego korzenia „bogowie”, ale nie można tego uzasadnić.

Izraelici na początku wyjścia wybrali starodawny, uczęszczany szlak podróżny, który snuł się brzegiem Morza Śródziemnego i wąskim lądowym przesmykiem, dzielącym Morze Śródziemne od Jeziora Sirbonis (Zenon Kosidowski, „Opowieści Biblijne”). Po pewnym czasie zrezygnowali jednak z tego szlaku, i skierowali się na południe, gdyż prawdopodobnie szlakiem północnym wówczas przechodziły nieprzeliczone hordy wojowników wraz z rodzinami i dobytkiem, które posuwały się brzegiem Syrii i Kanaanu, osłaniane od morza przez liczną flotę okrętów. Były to Ludy Morza, Libijczycy, Dorowie, którzy podążali na podbój Egiptu.

Według Biblii, wędrówka przez Synaj odbyła się okrężną drogą, zajmując 40 lat, czyli symboliczną długość życia pokolenia. W jej trakcie Bóg miał w cudowny sposób wybawiać Izraelitów od groźby śmierci z pragnienia lub głodu, jak również od przegranej podczas ataku Amalekitów. Wśród cudów było zesłanie łatwego do zdobycia pożywienia – przepiórek i manny – oraz wody – uzdatnienie niezdatnych do picia gorzkich wód oraz utworzenie źródła w skale. W czasie wędrówki Mojżesz spotkał teścia z plemienia Madianitów, Jetrę. Według jednej z interpretacji, Mojżesz wybrał tę drogę zamiast najkrótszej wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, aby dotrzeć do góry Synaj (Horeb). Prawdopodobnie 40 letnia wędrówka Izraelitów po pustyni spowodowana była najazdem Libijczyków, Ludów Morza, Dorów, na Egipt, a 35 lat później, za faraona Ramzesa III (1198-1167 p.n.e.) w ósmym roku jego panowania (około 1190 r. przed Chrystusem), miał miejsce drugi najazd na Egipt.

Trasa pochodu Izraelitów z Goszen do Góry Horeb była taka sama, jaką przebył Mojżesz po ucieczce z Egiptu po zamordowaniu Egipcjanina, i nie mogła być inna, bo Mojżesz nie przechodził przez Morze Czerwone.

 

Mara

 

Mara („gorzkie”) jest jednym z miejsc, które Biblia identyfikuje jako odwiedzoną przez Izraelitów podczas wyjścia z Egiptu.Izraelici wypędzeni z Egiptu wyruszyli w podróż na pustynię, gdzieś na półwyspie Synaj.Po przybyciu do Mara, miejsca „zgorzkniałej wody”, z goryczą i szemraniem, Izrael otrzymuje pierwszy zestaw boskich praw i podstawę Paschy.Po niedoborze wody następuje brak jedzenia. Mojżesz wrzucił kawałek drewna do gorzkiej wody, czyniąc ją słodką.Później Bóg wysyła mannę i przepiórki.

Mara – gorycz – źródło w szóstym roku wędrówki Izraelitów (Wyj 15, 23, 24, 8), którego wody były tak gorzkie, że nie mogli pić. Z tego powodu szemrali przeciw Mojżeszowi, który wrzucił do studni „pewne drzewo”, które zabrało mu gorycz, aby ludzie mogli go pić. To prawdopodobnie „Ain Howwara” , gdzie wciąż jest kilka źródeł wody, które są bardzo „gorzkie”, odległe o około 47 kilometrów od „Ayun Mousa” („Słownik biblijny” Eastona z 1897 r.).

 

Pascha

 

„Oto czasy święte dla Pana, zwołanie święte, na które wzywać ich będziecie w określonym czasie. W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha dla Pana. A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana – przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby. Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Przez siedem dni będziecie składali w ofierze dla Pana ofiarę spalaną, siódmego dnia będzie święte zwołanie, nie będziecie [w tym dniu] wykonywać żadnej pracy” (Kpł 23, 4).

 

Prawo dotyczące Paschy dla cudzoziemców

 

Z Egiptu z Izraelitami wyszło wielkie mnóstwo cudzoziemców, dlatego Mojżesz ustanowił dla nich prawo obchodzenia Paschy. Dotyczyło ono obrzezania: „Pan powiedział do Mojżesza i Aarona: <Takie będzie prawo dotyczące Paschy: Żaden cudzoziemiec nie może jej spożywać. Jednak niewolnik, nabyty za pieniądze, któregoś poddał obrzezaniu, może ją spożywać. Obcokrajowiec i najemnik nie mogą jej spożywać. W jednym i tym samym domu winna być spożyta. Nie można wynieść z tego domu żadnego kawałka mięsa na zewnątrz. Kości z niego łamać nie będziecie. Całe zgromadzenie Izraela będzie to zachowywało. Jeśliby cudzoziemiec przebywający u ciebie chciał obchodzić Paschę [ku czci] Pana, to musisz obrzezać wpierw wszystkich potomków jego domu, i wtedy dopiero dopuścić go możesz do obchodzenia Paschy, gdyż wówczas będzie miał prawa tubylców. Żaden jednak nieobrzezany nie może spożywać Paschy. Takie samo prawo będzie dla tubylców i dla cudzoziemców przebywających pośród was>. Wszyscy Izraelici uczynili tak, jak nakazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi” (Wyj 12,43).

 

Jetro z rodziną Mojżesza udaje się do niego na pustynię

 

Teść Mojżesza, kapłan madianicki Jetro, usłyszał opowiadanie o tym wszystkim, co Bóg uczynił dla Mojżesza i dla Izraela, jego ludu, że Pan wyprowadził Izraelitów z Egiptu. Wówczas Jetro, teść Mojżesza, wziął żonę Mojżesza Seforę, którą ten odesłał, i dwóch jej synów. Jeden z nich miał imię Gerszom, bo powiedział [Mojżesz]: <Jestem cudzoziemcem w obcej ziemi>. Drugi zaś miał imię Eliezer, gdyż: <Bóg mojego ojca był dla mnie pomocą i wyratował mię od miecza faraona>. Jetro, teść Mojżesza, przyszedł z synami jego i żoną do Mojżesza na pustynię, gdzie obozował wówczas pod górą Bożą. I polecił donieść Mojżeszowi: <Ja Jetro, twój teść, zdążam do ciebie z żoną twoją i z obu twoimi synami>. Wyszedł Mojżesz naprzeciw teścia, oddał mu pokłon i ucałował go. Potem wypytywali się wzajemnie o powodzenie i udali się do obozu. Mojżesz opowiedział swemu teściowi wszystko, co Pan uczynił faraonowi i Egipcjanom przez wzgląd na Izraela, oraz o wszystkich trudach, jakie ponieśli w czasie podróży, i jak Pan ich uwolnił. I cieszył się Jetro ze wszystkiego dobra, jakie Pan wyświadczył Izraelowi, gdy go uwolnił z rąk Egipcjan. I powiedział Jetro: <Niech będzie uwielbiony Pan, który was uwolnił z rąk Egipcjan i z rąk faraona, „On, który uwolnił lud z rąk Egipcjan”. Teraz wyznaję, że Pan jest większy niż wszyscy inni bogowie, gdyż w ten sposób ukarał tych, co się nimi pysznili>. Potem Mojżesz odprawił teścia, który udał się do swego kraju.

W wersecie jest wzmianka o tym że Mojżesz będąc w Egipcie odesłał swoją żonę i dwóch synów do Jetry: „Wówczas Jetro, teść Mojżesza, wziął żonę Mojżesza Seforę, którą ten odesłał, i dwóch jej synów”. Natomiast co się stało z rodziną Mojżesza „po odprawieniu teścia” nie ma już żadnej informacji. Prawdopodobnie odpowiednie wersety został wycięte.

 

Izraelici uprawiali nierząd z Moabitkami
a zostali ukarani Madianici

 

„Gdy przebywali w Szittim, zaczął lud uprawiać nierząd z Moabitkami. One to nakłoniły lud do brania udziału w ofiarach składanym ich bożkom. Lud spożywał dary ofiarne i oddawał pokłon ich bożkom. Izrael przylgnął do Baal-Peora, i gniew Pana zapłonął przeciw niemu. I rzekł Pan do Mojżesza: <Zbierz wszystkich [winnych] przywódców ludu i powieś ich dla Pana wprost słońca, a wtedy odwróci się zapalczywość gniewu Pana od Izraela>. Rozkazał więc Mojżesz sędziom Izraela: <Zabijcie każdego z waszych ludzi, którzy się przyłączyli do Baal-Peora.

Twierdzenie: I oto przybył jeden z Izraelitów i przyprowadził Moabitkę (błąd, powinno być Madianitkę) do swoich braci przed oczami Mojżesza i całego zgromadzenia Izraelitów, którzy lamentowali u wejścia do Namiotu Spotkania. Ujrzawszy to kapłan Pinchas*, syn Eleazara, syna Aarona, chwycił włócznię, opuścił zgromadzenie, poszedł za Izraelitą do komory namiotu i przebił ich obydwoje, mężczyznę Izraelitę i kobietę – przez jej łono. I ustała plaga wśród Izraelitów. Zginęło ich wtedy 24 tysiące (Lb 25, 1). Izraelici uprawiali nierząd z Moabitkami a zostali ukarani Madianici.

Mówił znowu Pan do Mojżesza: <Pinchas, syn Eleazara, syna kapłana Aarona, odwrócił mój gniew od Izraelitów, gdyż zapłonął pośród nich zazdrością. Dlatego nie wytraciłem zupełnie Izraelitów w mojej zazdrości. Oznajmij więc: Oto Ja zawieram z nim przymierze pokoju. Będzie to dla niego i dla jego potomstwa po nim przymierze, które mu zapewni kapłaństwo na wieki, ponieważ okazał się zazdrosnym o swego Boga i dokonał przebłagania w imieniu Izraelitów>. Dalej Moabitka stała się Madianitką.

Przeczenie: Izraelita, który zginął z Madianitką, nazywał się Zimri, a był synem Salu, księcia jednego z rodów pokolenia Symeona. Madianitka, którą zabito, nazywała się Kozbi i była córką Sura; ten był znowu głową jednego z pokoleń, czyli rodów madianickich. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: <Jak z wrogiem obchodź się z Madianitami i wyniszcz ich, gdyż oni wrogo odnosili się do was, oszukując was przez swoje knowania, posługując się Peorem, posługując się córką księcia madianickiego, ich siostrą Kozbi, która została zabita w dzień plagi, jaka spadła ze względu na Peor> (Lb 25, 10).

Biblia Wujka: „A Izrael mieszkał na ten czas w Setim i cudzołożył lud z córkami Moabu…” (Lb 25, 1). Dalej Biblia mówi o Madiantce: „A oto jeden z synów Izraelowych wszedł wobec braci swych do nierządnicy Madianitki, przed oczyma Mojżesza i wszystkiej rzeszy Izraelowej, którzy płakali u drzwi przybytku” (Lb 25, 6). Był to jeden wypadek rozpusty.

 

————————————————————

*Pinchas, wnuk Aarona to „P’nhsy, „czarny” (Mircea Eliade, „Historia wierzeń i idei religijnych”, PAX, Warszawa 1988).

 

Zemsta na Madianitach

 

Choć to był jeden wypadek rozpusty, rzekł Pan do Mojżesza: <Pomścij Izraelitów na Madianitach. Potem zostaniesz przyłączony do twoich przodków>. Rzekł więc Mojżesz do ludu: <Przygotujcie spośród siebie mężów na wyprawę wojenną przeciw Madianitom; mają im wymierzyć pomstę Pana. Poślijcie na wyprawę wojenną po tysiącu ludzi z każdego pokolenia izraelskiego>. I zostało wybranych po tysiącu z każdego pokolenia, czyli dwanaście tysięcy zdolnych do walki. Mojżesz posłał po tysiącu ludzi z każdego pokolenia na wojnę. Razem z nimi [wysłał] Pinchasa, syna kapłana Eleazara, i przedmioty święte oraz trąby sygnałowe. Według rozkazu, jaki otrzymał Mojżesz od Pana, wyruszyli przeciw Madianitom i pozabijali wszystkich mężczyzn.

Zabili również królów madianickich. Oprócz tych, którzy zginęli [w walce]: Ewi, Rekem, Sur, Chur i Reba – razem pięciu królów madianickich. Mieczem zabili również Balaama, syna Beora. Następnie uprowadzili w niewolę kobiety i dzieci madianickie oraz zagarnęli jako łup wszystko ich bydło, stada i cały majątek. Spalili wszystkie miasta, które tamci zamieszkiwali, i wszystkie obozowiska namiotów.

Zabrawszy następnie całą zdobycz, cały łup złożony z ludzi i zwierząt, przyprowadzili jeńców, zdobycz i łup do Mojżesza, kapłana Eleazara i całej społeczności Izraelitów, do obozu, który się znajdował na równinach Moabu, położonych nad Jordanem naprzeciw Jerycha. Mojżesz, kapłan Eleazar i wszyscy książęta społeczności wyszli z obozu naprzeciw nich. I rozgniewał się Mojżesz na dowódców wojska, na tysiączników i setników, którzy wracali z wyprawy wojennej. Rzekł do nich: <Jakże mogliście zostawić przy życiu wszystkie kobiety?

„One to za radą Balaama spowodowały, że Izraelici ze względu na Peora dopuścili się niewierności wobec Pana. Sprowadziło to plagę na społeczność Pana. Zabijecie więc spośród dzieci wszystkich chłopców, a spośród kobiet te, które już obcowały z mężczyzną. Jedynie wszystkie dziewczęta, które jeszcze nie obcowały z mężczyzną, zostawicie dla siebie przy życiu. Musicie jednak pozostać przez siedem dni poza obozem. Każdy z was, który kogoś zabił, każdy, który się dotknął zabitego, musi się oczyścić dnia trzeciego i siódmego, zarówno on, jak i jego jeńcy. Również odzienie, wszystkie przedmioty ze skóry, to co jest sporządzone z sierści koziej i wszystkie przedmioty z drzewa muszą być oczyszczone>. Kapłan Eleazar powiedział jeszcze do wojowników, którzy z nim razem odbyli wyprawę: <Taki jest nakaz prawa, który Pan dał Mojżeszowi: złoto, srebro, miedź, żelazo, cynę, ołów i w ogóle wszystko, czego ogień nie zniszczy, przeprowadźcie przez ogień, aby stało się czyste; ale tylko woda oczyszczenia usunie nieczystość. Czego zaś nie można kłaść do ognia, przeprowadźcie przez wodę. Siódmego dnia wypierzcie swoje odzienie; wtedy staniecie się czyści i będziecie mogli znowu wejść do obozu> (Lb 31, 1-24).

 

Czy Jetro i żona Mojżesza oraz jego synowie zostali zamordowani?

 

Mojżesz uważał kraj Madianitów za swoją drugą ojczyznę. Spędził tam przecież czterdzieści lat swego życia i związał się z nim przez małżeństwo z wybitną rodziną kapłańską. Po wyjściu Mojżesza z Egiptu, to nie on poszedł do żony i synów przebywających u Jetry, lecz odwrotnie, to Jetro przyszedł z żoną i synami Mojżesza do niego na pustynię, gdzie obozował wówczas pod górą Bożą (Horeb).

„Wyszedł Mojżesz naprzeciw teścia, oddał mu pokłon i ucałował go. Potem wypytywali się wzajemnie o powodzenie i udali się do obozu. Mojżesz opowiedział swemu teściowi wszystko, co Pan uczynił faraonowi i Egipcjanom przez wzgląd na Izraela, oraz o wszystkich trudach, jakie ponieśli w czasie podróży, i jak Pan ich uwolnił. I cieszył się Jetro ze wszystkiego dobra, jakie Pan wyświadczył Izraelowi, gdy go uwolnił z rąk Egipcjan. I powiedział Jetro: <Niech będzie uwielbiony Pan, który was uwolnił z rąk Egipcjan i z rąk faraona, „On, który uwolnił lud z rąk Egipcjan”. Teraz wyznaję, że Pan jest większy niż wszyscy inni bogowie, gdyż w ten sposób ukarał tych, co się nimi pysznili>. Następnie Jetro, teść Mojżesza, złożył Bogu całopalenia i ofiary biesiadne. Aaron i wszyscy starsi z Izraela przyszli i brali udział z teściem Mojżesza w uczcie przed Bogiem” (Wj 18, 7).

O żonie i synach Mojżesza nie ma żadnej wzmianki. Po tym spotkaniu urywają sie losy Jetry i rodziny Mojżesza. Nie wiadomo nic o dalszych losach Jetry, żonie i synów Mojżesza. Czy zostali zamordowani?

I rozgniewał się Mojżesz na dowódców wojska, na tysiączników i setników, którzy wracali z wyprawy wojennej. Rzekł do nich: <Jakże mogliście zostawić przy życiu wszystkie kobiety? Wysłał ich ponownie i powiedział: „Zabijecie więc spośród dzieci wszystkich chłopców, a spośród kobiet te, które już obcowały z mężczyzną”. Dlaczego Mojżesz kazał zabić „spośród dzieci wszystkich chłopców”, „a spośród kobiet, te, które już obcowały z mężczyzną”. Mojżesz miał dwóch małych synów.

Wiele lat później, Izrael był uciskany przez Madianitów przez siedem lat w czasie (Sdz 6, 1-6) ). Gedeon został wezwany przez Pana by wybawić Izraela z armii Madianitów (Sdz 6, 7-9). Zabił książąt madianickich Oreba i Zeeba, a następnie ścigał ich królów, Zebę i Salmunnę, aż do Karkoru, zabijając ich także.

Redaktorzy Biblii prawdopodobnie się pogubili, bo uśmiercili Seforę, żonę Mojżesza, i jego synów, ale też bitwa z Madianitami może zawierać ukryte przesłanie.

 

Ukryte przesłanie

 

Kabaliści uznają Torę tylko dlatego, gdyż kabała otwiera ukryte jej przesłanie. Mówi ona, że Księga Tory zawiera wszystkie informacje o naszym świecie, niektórzy kabaliści szukają w niej „ukrytych kodów”, które mają im pomóc w odkryciu budowy świata. Twierdzą oni, że Mojżesz pisał Księgę Rodzaju egipskimi hieroglifami w trojakim znaczeniu. Klucze do jej zrozumienia oraz objaśnienia przekazał swoim następcom. Kiedy w epoce Salomona, przełożono Księgę Rodzaju na język fenicki, kiedy po niewoli babilońskiej Ezdreasz ułożył ją w języku aramejsko-chaldejskim, kapłani żydowscy nie dysponowali już tymi umiejętnościami w stopniu dostatecznym. Kiedy wreszcie przyszli greccy tłumacze Biblii, mieli oni już słabe pojęcie o znaczeniu ezoterycznym. Kabaliści szukają więc klucza do odczytania tajemnej treści Tory (Edward Schure, „Wielcy wtajemniczeni”).

Mojżesz u Madianitów spędził czterdzieści lat swego życia i związał się z nimi przez małżeństwo z wybitną rodziną kapłańską, a jednak postanowił ich wytracić. Dlaczego był aż tak niewdzięczny i nielitościwy?

Redaktorzy Biblii ukazali go takiego, jakim mają być Izraelici. Jeżeli ktoś ich przygarnie w gościnę, nakarmi, uchroni przed śmiercią, to Izraelici szybko muszą o tym zapomnieć, i później mają być względem gospodarza niemiłosierni. Mają go obmówić, oczernić, a potem może i zabić.

Izraelici mają odrębną etykę i własne normy postępowania (Talmud). Uważają, że największym niebezpieczeństwem dla nich jest właśnie cnota miłosierdzia. Choć żądają miłosierdzia dla siebie, to sami mają być nielitościwi. Dla wysokich celów mają zadawać cierpienia innym, a kiedy usłyszą krzyk boleści, mają w sobie stłumić drżenie sumienia. Wystarczy przypomnieć rewolucję bolszewicką, w której wymordowali miliony Rosjan, czy też ponure lata 1944-1956 w Polsce. Szacuje się, że w latach 1944-1956 w sumie zabitych i zaginionych było do 160 tysięcy patriotów, a pewne źródła podają nawet liczbę 320 tysięcy ofiar zbrodni komunistycznych. Miejsca represji komunistycznych lat 1944-56 na portalu http://slady.ipn.gov.pl/sz/mapy/2,Miejsca-represji-komunistycznych-lat-1944-56.html/). „Tajemnice bolesławieckiego UB” na stronie http://fakty.interia.pl/prasa/odkrywca/news-tajemnice-boleslawieckiego-ub,nId,833490,nPack,2. Pełną kontrolę nad Ministerstwem Bezpieczeństwa Publicznego sprawował Jakub Berman (1901-1984), zbrodniarz komunistyczny żydowskiego pochodzenia, należał do najściślejszego kierownictwa PZPR, wicepremier Rady Ministrów.

W latach 1944-56 Polacy brutalnie zostali pozbawieni własnej elity: arystokracja, ziemiaństwo, przemysłowcy i handlowcy. Narodowi Polskiemu przetrącono kręgosłup.

Obecnie trwa moralne poniżenie Polaków. Celujące w tym światowe media są kontrolowane przez Niemców czy Żydów i wygląda na to, że jest między nimi współpraca w tej mierze. Przyczyną tej współpracy jest niewątpliwie pragnienie Niemców by podzielić się z Polską odpowiedzialnością za holocaust, a najchętniej całą ją zwalić na Polaków. Nie byłoby jednak tej współpracy bez własnej woli środowisk żydowskich. Te doskonale wiedzą kto im ludobójstwo zgotował, a jednak uczestniczą w tej zakłamanej propagandzie, mają więc ku temu powody (Maciej Giertych, „Polityka zagraniczna”, referat wygłoszony 16.III.1996 r. w gmachu Sejmu na posiedzeniu Bloku dla Polski).

 

Mojżesz i Chobab

 

Po tej bitwie z Madianitami, Jetro znika z kart Starego Testamentu, natomiast pojawia się Chobab, syn Reula, Madianity, lub Cheber Kenita oddzielił się od rodu Kaina i od plemienia synów Chobaba, teścia Mojżesza (Sdz 4,11).

Biblia Wujka: „A Haber Kenijczyk oddzielił się niegdyś od innych Kenijczyków, braci swych, synów Hobaba, powinowatego Mojżeszowego, i rozbił namioty aż do doliny, którą zowią Sennim, a był koło Kedes” (Sdz 4,11).

Biblia Tysiąclecia: „Rzekł Mojżesz do Chobaba, syna Reuela, Madianity, swojego teścia*: Idziemy do kraju, o którym Pan powiedział: Daję go wam. Pójdź z nami, a będziemy ci świadczyć dobro, bowiem Pan przyrzekł dobra Izraelowi». Ten mu odpowiedział: <Nie mogę iść z tobą, lecz wrócę raczej do mego kraju i do mojej rodziny>. <Nie opuszczaj nas – rzekł Mojżesz – ty bowiem znasz miejsca na pustyni, gdzie możemy rozbić obóz, ty będziesz naszym przewodnikiem. <Gdy zaś wyruszysz z nami, dopuścimy cię do udziału we wszystkich dobrach, jakich nam udzieli Pan>. Tak więc ruszyli od góry Pana i ciągnęli przez trzy dni. Arka Przymierza Pańskiego szła przed nimi podczas trzech dni podróży, gdy szukali miejsca postoju. Podczas dnia obłok Pana był nad nimi, gdy wychodzili z obozu. Gdy arka wyruszała, mówił Mojżesz: <Podnieś się, o Panie, i niech się rozproszą nieprzyjaciele Twoi; a ci, którzy Cię nienawidzą, niechaj uciekną przed Tobą>. A gdy się zatrzymywała, mówił: <Wróć się, o Panie, do mnóstwa izraelskich zastępów>” (Lb 10, 29). Reuel to Jetro, teść Mojżesza.

Biblia Wujka: „I rzekł Mojżesz do Hobaba, syna Raguela Madianity, krewnego swego. Ciągniemy do miejsca, które nam

Pan dać ma; pójdź z nami, żebyśmy ci uczynili dobrze, bo Pan obiecał dobra Izraelowi (L 10, 29).

 

————————————————

 

W przypisach. Inni tłumacze: *„szwagra” (Wj 2,16, 18; 3,1;). Kapłan Madianitów miał siedem córek. Przyszły one, naczerpały wody i napełniły koryta, aby napoić owce swego ojca” (Wj 2,16). W Księdze Wyjścia nie ma mowy o tym, by Jetro miał synów.

 

Kenici czy Kenijczycy?

 

W Księdze Sędziów: „Cheber Kenita oddzielił się od rodu Kaina i od plemienia synów Chobaba, teścia Mojżesza (Sdz 4,11). Rozbił swój namiot koło Dębu w Saannaim, w pobliżu Kadesz”. Wcześniej w tej samej księdze: „Synowie Kenity, teścia Mojżesza, wyruszyli z synami Judy z Miasta Palm i udali się na pustynię judzką, leżącą w Negebie koło Arad, i tam zamieszkali z ludem” (Sdz 1, 16). W przypisach: „Miasto Palm” – Jerycho.

Wymieniona pustynia judzka to pustynia Negew. Arad jest to miasto położone w Dystrykcie Południowym Izraela. Leży na południowo-zachodnim krańcu Judei, na granicy pustyni Negew, w odległości 30 km na zachód od Morza Martwego i 45 km na wschód od Beer Szewy.

Biblia Wujka: A synowie Kenijczyka, powinowatego Mojżesza, wyszli z miasta Palm z synami Judy w puszczę działu jego, która jest na południe od Arad, i mieszkali z nim (Sdz 1, 16).

Występuje tu wyraźna sprzeczność, gdyż Biblia Tysiąclecia mówi o Kenicie jak np. „Synowie Kenity”, natomiast Biblia Wujka o Kenijczyku jak np. „A synowie Kenijczyka” lub „A Haber Kenijczyk oddzielił się niegdyś od innych Kenijczyków”. Są to dwie różne nacje. Kenijczycy są Murzynami. Redaktorzy Biblii Tysiąclecia popełnili poważny błąd.

 

Kenici

 

Informacje zawarte w Wikipedii o Kenitach pochodzą głównie z Biblii Tysiąclecia, i z Encyklopedii Jewish http://www.jewishencyclopedia.com/articles/9279-kenites. Według Biblii, był to starożytny lud koczowniczy zamieszkujący południe Kanaanu, kilkukrotnie wzmiankowany w Biblii. Po raz pierwszy wymienieni w Księdze Rodzaju (Rdz 15,19) jako jeden z ludów zamieszkujących ziemię przyobiecaną Abrahamowi. Ich pierwotne siedziby znajdowały się na Synaju. Nazwa ludu wywodzona jest od imienia Kain i rdzenia oznaczającego kowalstwo, co skłania do przypuszczeń, iż Kenici zajmowali się właśnie tą profesją. Według Księgi Sędziów (Sdz 1,16) Jetro, teść Mojżesza, był Kenitą, chociaż w Księdze Wyjścia opisany został jako Madianita. Na podstawie tego passusu identyfikuje się Kenitów jako jedno z plemion madianickich.

Kenici wzięli udział w wędrówce Izraelitów do Kannanu, ich obozowisko zostało wspomniane przez Balaama (Lb 24,21-22). Po przybyciu do Kanaanu osiedlili się w południowej Judzie, niedaleko miasta Arad na pustyni Negew (Sdz 1,16). W późniejszym okresie część z nich wywędrowała na północ, do Galilei (Sdz 4,11). Kenici utrzymywali przyjazne relacje z Izraelitami; Jael, żona Chebera Kenity, wydała im ukrywającego się w jej namiocie Siserę (Sdz 5,24-26). Podczas wojny z Amalekitami Kenici zostali ostrzeżeni przez Saula, by opuścić ich siedziby, przez co uniknęli śmierci (1Sm 15,6). Później Dawid podzielił się z nimi łupami wojennymi (1Sm 30,29). Passus z 1 Księgi Kronik (1Krn 2,55) poświadcza, iż w późniejszych czasach potomkowie Kenitów mieszkali pośród Ludu Izraela. Spośród nich mieli wywodzić się Rechabici.

Na podstawie wzmianki o pochodzeniu Jetry w Sdz 1,16 oraz jego przedstawienia w Księdze Wyjścia jako wyznawcy Jahwe, część uczonych przyjęła tezę, iż jahwizm był pierwotnie religią kenicką, zapożyczoną później przez Izraelitów. Pogląd ten, sformułowany po raz pierwszy przez Ghillany’ego, spotkał się z poparciem takich biblistów jak Tiele, Stade, Budde, Guthe, Wildeboer, H.P. Smith i Barton (https://pl.wikipedia.org/wiki/Kenici).

Madianici wywodzą się od Madiana (Midiana), syna Abrahama i jego drugiej żony Ketury. Byli wyznawcami Jahwe.

Synowie Midiana: Efa, Efer, Henoch, Abida i Eldaa. – Ci wszyscy byli potomkami Ketury. Wśród synów Midiana nie ma wymienionego Kenity, więc Kenici nie mogli należeć do plemion madianickich.

 

Czy Mojżesz był bigamistą?

 

Król Taharqa, władca kuszycki rezydujący w Napacie, oraz faraon, władca starożytnego Egiptu z czasów końca Trzeciego Okresu Przejściowego. Samodzielną władzę w Egipcie sprawował w latach 690-664 p.n.e. Foto: http://www.ancientpages.com/2015/12/30/ancient-great-city-of-napata-in-the-kingdom-of-kush/kingtaharqa1-2/

Mojżesz uciekając przez faraonem za zabicie Egipcjanina, udał się do kraj Madian i zamieszkał u Jetry, kapłana Madianitów, który dał mu Seforę, córkę swą, za żonę. Potem, prawdopodobnie w wędrówce na pustyni (Namiot Spotkania), Miriam i Aaron mówili źle przeciw Mojżeszowi z powodu Kuszytki, którą wziął za żonę. Pan zwrócił się nagle do Mojżesza, Aarona i Miriam: <Przyjdźcie wszyscy troje do Namiotu Spotkania>. I poszli wszyscy troje, a Pan zstąpił w słupie obłoku, zatrzymał się u wejścia do namiotu i zawołał na Aarona i Miriam. Gdy obydwoje podeszli, rzekł:

<Słuchajcie słów moich:

Jeżeli jest u was prorok,
Objawię mu się przez widzenia,
W snach będę mówił do niego.
Lecz nie tak jest ze sługą moim, Mojżeszem.
Uznany jest za wiernego w całym moim domu.
Twarzą w twarz mówię do niego –
W sposób jawny, a nie przez wyrazy ukryte.
On też postać Pana ogląda.
Czemu ośmielacie się przeciwko memu słudze,
przeciwko Mojżeszowi, źle mówić?> (Lb 12,1).

I zapalił się gniew Pana przeciw nim. Odszedł [Pan], a obłok oddalił się od namiotu, lecz oto Miriam stała się nagle biała jak śnieg od trądu. Gdy Aaron się do nie zwrócił, spostrzegł, że była trędowata (Lb 12,1). W przypisach pisze, że Kuszytką była Sefora Madianitka.

 

Według Biblii Wujka, żona Mojżesza była Etiopką.

 

Biblia Wujka: „Mówiła Maria i Aaron przeciw Mojżeszowi z powodu żony jego, Etiopki, i rzekli: Czyż tylko przez Mojżesza samego mówił Pan? czy i nam także nie mówił?…” (Lb 12, 1).

 

W Biblii protestanckiej „Pismo Święte. Całe Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu”, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1922, pisze wprost, że Mojżesz pojął Murzynkę: „Tedy mówiła Maryja i Aaron przeciw Mojżeszowi dla żony Murzyńskiej, którą pojął; bo żonę Murzynkę był pojął”.

 

Mojżesz pojmuje drugą żonę, którą zwano „murzynką”. Imię jej ojca, Geni; ród jej szedł w pochodzie z plemieniem Juda” (Feliks Koneczny, „Cywilizacja żydowska”).

 

Według tradycji za przodka ciemnoskórych ludzi Kusz zamieszkujących kraj Kusz, który okrąża rzeka Gichon (Rdz 2, 10,13), określonego w starożytności jako Arabia Felix i Etiopia, jest uważany Kusz, wnuk Noego, syn Chama. (https://pl.wikipedia.org/wiki/Kuszyci).

Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan (Rdz 10, 6).

Jako kolonia egipska z XVI wieku p.n.e. Nubia („Kusz”) była rządzona przez egipskiego wicekróla Kusz (Część VII). Wraz z rozpadem Nowego Królestwa około 1070 p.n.e. Kusz stał się niezależnym królestwem skupionym wokół Napata w północnym Sudanie. Najstarsze ślady kultury Kuszytów pochodzą z XI – VIII tysiąclecia p.n.e. W III tysiącleciu kuszyckie ludy Bedża i Ageu utworzyły w Nubii królestwo Kusz ze stolicą w Napacie, które utrzymywało kontakty z Egiptem, ulegając wpływom jego kultury. W VIII-VII p.n.e. w Egipcie panowała tzw. dynastia etiopska, założona przez władcę Kuszu – Pianchego. W Biblii Tysiąclecia, Kusz zostało wspomniane w Psalmie 87:

 

„…Wymienię Rochab i Babel wśród tych, co mnie znają;
Oto Filistyni i Tyr razem z Kusz [powiedzą]:
Ten [i ten] się tam urodziło…”.

 

W cytowanym powyżej fragmencie Biblii Tysiąclecia występuje nazwa „Kusz”, natomiast w Biblii Wujka występuje wyrażenie „lud Etiopski”:

 

„Wspomnę na Rahaba i na Babilon, które mię znają. Oto cudzoziemcy i Tyr i lud Etiopski, ci tam byli”. (Biblia Wujka, Psalm 86).

 

W Biblii Króla Jakuba, z roku 1611 występuje słowo „Ethiopia”.

 

Biblia Święta. Całe Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu”, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1922: „Wspomnę na Egipt, i na Babilon przed swymi znajomymi: oto i Filistyńczycy, i Tyryjczycy, i Murzyni rzekną, że się tu każdy z nich urodził”.

 

Redaktorzy Biblii Tysiąclecia zamienili słowa Etiopka, lud Etiopski, Ethopia, Murzynka i Murzyni, na Kuszytkę i Kusz. Prawdopodobnie dlatego, by nie było skojarzeń z Murzynami, bo jeżeli żona Mojżesza Sefora, była Murzynką, to i Madianici byli Murzynami.

Pinchas, wnuk Aarona, syn kapłana Eleazara, to „P’nhsy, „czarny”. Był Lewitą.

Są uczeni, którzy zwrócili uwagę na to, że nazwa „Lewi” jest blisko spokrewniona z hebrajskim słowem oznaczającym węża (po arabsku „laha” – wić się, skręca się). Jaki stąd wniosek? Wedle tej teorii Lewici byli czcicielami boga węża i niechętnie rozstawali się z tym kultem (Zenon Kosidowski, „Opowieści Biblijne”). Lewici mogli być Madianitami (poniżej).

 

Arabia Felix

 

Imię drugiej żony Abrahama, Ketura, pochodzi z języka hebrajskiego i oznacza „kadzidło”. Synowie Abrahama i Ketury dali początek sześciu arabskim plemionom zamieszkujących tereny położone na południowy wschód od Palestyny. Ketura musiała więc być Arabką.

Arabia Felix (kolor żółty) na francuskiej mapie z 1654 r. Foto: https://pl.wikipedia.org/wiki/Arabia_Felix

Arabia Felix (Arabia szczęśliwa) – łacińska, stosowana przez Rzymian nazwa południowo-zachodniej części Półwyspu Arabskiego (żyzne wybrzeże wraz z miastami portowymi i wyżyny Hadramautu). W starożytności określenie to obejmowało w przybliżeniu terytoria dzisiejszego Jemenu i Omanu. Cywilizacja Arabii szczęśliwej z rozwiniętym rolnictwem i handlem morskim stała na wysokim poziomie. Położenie pozwalało kontrolować szlaki handlowe prowadzące z Indii i Afryki nad Morze Śródziemne, do Mezopotamii i Egiptu. Do ważniejszych organizmów państwowych, którymi rządził „mukarrib” (król-kapłan) należały Ma‘in, Kataban, Hadramaut, Ausan, Królestwo Saby Himgar. Powstałe w tej części półwyspu państwa wzbogacały się głównie na handlu kadzidłami, perłami, złotem, przyprawami (cynamon), kawą i niewolnikami. Te pierwsze państwa Arabów powstały w połowie II tysiąclecia p.n.e. W regionie dominowały kulty bóstw ciał niebieskich, odmienne w każdym z krajów.

Saba istniała od 950 r. p.n.e. do 115 r. n.e., a od V w. p.n.e. rządy kapłanów zostały zastąpione świecką dynastią. Okres od 350 do 250 r. p.n.e. był okresem dominacji Katabanu, który podporządkował sobie Minę i Sabę, a wykorzystując korzystne położenie geograficzne nad Bab al-Mandab rozwijali działalność handlową. Kataban uległ przewadze Himjaru, a upadł w 25 r. p.n.e. i został przejęty przez istniejący od połowy V w. p.n.e. Hadramau (Wikipedia).

Na przykład królem i kapłanem był Melchizedek: „Melchizedek zaś, król Szalemu, wyniósł chleb i wino; a [ponieważ] był on kapłanem Boga Najwyższego, błogosławił Abrama, mówiąc: „Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, Stwórcę nieba i ziemi! Niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który w twe ręce wydał twoich wrogów!” (Rdz 14,17). Jetro, teść Mojżesza również był kapłanem i przywódcą plemienia.

 

„Pan, mąż waleczny”

 

W Arabii Felix na czele panteonu stał zwykle Astar, bóg wojny, płodności i deszczu, ważne miejsce zajmowały bóstwa księżycowe, słoneczne i wenusjańskie.

Zenon Kosidowski w „Opowieści Biblijne” o Jahwe: „Według niektórych uczonych Jahwe był początkowo bogiem wojny Madianitów i przedstawiany był pod postacią brązowego węża”.

Madianici rzeczywiście byli związani z kultem brązowego węża, gdyż został on odkryty w dolinie Timna w Edom, gdzie wydobywano miedź od XIV do IX w. p.n.e. Faraon Seti II (1200-1194) zwiększył wydobycie miedzi w dolinie Timna w Edom, i wybudował też ważną świątynię dla Hathor, bogini nieba, a z czasem uznaną za bóstwo miłości, przyjemności, muzyki i opiekunkę kobiet. W dolinie Timny uważano ją za bóstwo chroniące górników i zapewniające pomyślność. Część świątyni używana była przez Madianitów, związanych z kultem brązowego węża odkrytego na tym obszarze (https://en.wikipedia.org/wiki/Seti_II).

 

W Biblii Tysiąclecia w „Pieśni chwały” Jahwe jest czczony jako „Pan, mocarz wojny”, czyli wojownik:

Pan, mocarz wojny,

Jahwe jest imię Jego” (Wj 15, 3).

 

Biblia Wujka: „Pan jako mąż waleczny, Wszechmocny imię jego”.

 

Przykładem tego są fragmenty księgi „Wojen Pana” cytowane w Biblii Tysiąclecia w Księdze Liczb: „…Stamtąd ruszyli dalej i zatrzymali się w dolinie Zared. I znów poszli dalej i rozłożyli się obozem po drugiej stronie rzeki Arnon, która płynie przez pustynię, biorąc początek w kraju Amorytów. Arnon bowiem stanowi granicę między Moabitami i Amorytami. Dlatego powiedziane jest w księdze „Wojen Pana” (Lb 21, 13-15).

 

Biblia Wujka: „Stąd mówią w księgach Wojen Pańskich: Jak uczynił na Morzu Czerwonym, tak uczyni na potokach Arnonu. Skały potoków nachyliły się, aby odpocząć w Ar i i usiąść na granicach moabskich” (Lb 21, 13-15).

 

W przypisach pisze, że księga Wojen Pana zwierająca opisy epickie, zaginęła. Cytaty są też w księgach 1 Samuela 18, 27 i 25, 28. Zaginęła również „Księga Sprawiedliwego”. Jest cytowana w Joz 10, 12-14, 1Sm 1, 18-27, i 1 Krl 8, 12-13. Bez tych dwóch ksiąg Stary Testament jest niepełny, niekompletny. Biblia została zdekompletowana. Dlatego jest niewiarygodna.

 

Cytaty z Biblii Tysiąclecia: „Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu”, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań – Warszawa 1988, oraz „Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu” w przekładzie polskim W. O. Jakuba Wujka S. J., Kraków, Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy 1962.

 

Stanisław Bulza

  • Ilustracja tytułowa: Król Taharqa, władca kuszycki rezydujący w Napacie, oraz faraon, władca starożytnego Egiptu z czasów końca Trzeciego Okresu Przejściowego. Samodzielną władzę w Egipcie sprawował w latach 690-664 p.n.e. Foto: http://www.ancientpages.com/2015/12/30/ancient-great-city-of-napata-in-the-kingdom-of-kush/kingtaharqa1-2/

Przeczytaj więcej artykułów tego autora >   >   > TUTAJ .

Stanisław Bulza na FB ….

 

   , Akt. 2018.12.11. 7:38 AM / 8:25 PM.

Avatar

Autor: Stanisław Bulza