O Biblii krytycznie. Część XII. Biblijna idea wielkiego Izraela, i próba jej urzeczywistnienia z obcęgami w tle.


Przeczytaj:   Część I.    Część II.   Część III.    Część IV.   Część V.   Część VI.   Część VII.   Część VIII.   Część IX.   Część X.   Część XI.

 

Dwie koncepcje Ziemi Obiecanej

 

Biblia jest nie tylko księgą religijną, ale również polityczną. Znajdują się w niej wojny i ludobójstwa, walki o władzę, mordy rytualne, nacjonalizm i szowinizm, zakłamania, powtórzenia, twierdzenia i przeczenia, przekleństwa i złorzeczenia Pana, Boga twego, ukryte przesłania. Jest tam również zawarta idea wielkiego Izraela. Oto fragmenty:

Biblia Tysiąclecia: „Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: <Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat, wraz z Kenitami, Kenizytami, Kadmonitami, Chetytami, Peryzzytami, Refaitami, Amorytami, Kananejczykami, Girgaszytami i Jebusytami>” (Rdz 15, 18).

Granice przebiegające od Rzeki Egipskiej (Wadi el-Arish) aż do Eufratu (granica północno-zachodnia) odnoszą się do największego obszaru państwa izraelskiego za panowania Dawida – co jest inną aluzją do wielkiego króla zawartą w tym opowiadaniu. Od Rzeki Egipskiej: tradycyjnie południowo-zachodnią granicę Izraela stanowił „strumień [wadi] Egiptu”, utożsamiany z Wadi el „Arish, płynącym w północno-wschodniej części Synaju: „Od Asmon pobiegnie w kierunku Potoku Egipskiego i zakończy się przy morzu” (Lb 34, 5). Trudno przypuszczać, by określenie to dotyczyło Nilu. Inną możliwością jest najbardziej na wschód wysunięty dopływ delty Nilu, mający ujście w jeziorze Sirbonis.]

Dalej: „Pan, nasz Bóg, mówił do nas na Horebie: <Już dość waszego pobytu na tej górze. Ruszajcie, idźcie, ciągnijcie ku górom Amorytów, do wszystkich pobliskich narodów [osiadłych] w Arabie, w górach, w Szefeli, w Negrebie, nad brzegiem morskim, w ziemi Kananejczyków i w Libanie; aż po wielką rzekę Eufrat. Patrzcie wydaję wam ten kraj. Idżcie, posiądźcie tą ziemię, która Pan poprzysiągł dać Abrahamowi, Izaakowi, Jakubowi, a po nich ich potomstwu>” (Pwt 1, 6-8).

Biblia Wujka: „Pan, Bóg nasz, odezwał się do nas na Horebie, mówiąc: Dosyć wam tego, ileście na tej górze mieszkali. Wróćcie się i ciągnijcie ku górom Amorejczyków i do innych, bliskich im miejsc, równin i gór, i nizin na południu i nad brzegiem morza, do ziemi Chananejczyków i Libanu, aż do wielkiej rzeki Eufratu. Oto, rzecze, dałem wam, wnijdźcie i posiądźcie ją; o niej to przysiągł Pan ojcom waszym, Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, że ją da im i potomstwu ich po nich”.

Biblia Tysiąclecia: „Po śmierci Mojżesza, sługi Pana, rzekł Pan do Jozuego, syna Nuna, pomocnika Mojżesza: <Mojżesz, sługa mój, umarł; teraz więc wstań, przepraw się przez ten oto Jordan, ty i cały ten lud, do ziemi, którą Ja daję Izraelitom. Każde miejsce, na które zstąpi wasza noga, Ja wam daję, jak zapowiedziałem Mojżeszowi. Od pustyni i od Libanu aż do Wielkiej Rzeki, rzeki Eufrat, cała ziemia Chetytów aż do Wielkiego Morza, w stronę zachodzącego słońca, będzie waszą krainą. Nikt się nie ostoi przed tobą przez wszystkie dni twego życia. Jak byłem z Mojżeszem, tak będę z tobą, nie opuszczę cię ani porzucę” (Joz 1, 1-5).

Biblia Wujka: „Mojżesz, sługa mój, umarł ; wstań i przepraw się przez ten Jordan, ty i wszystek lud z tobą, do ziemi którą ja dam synom Izraelowym. Wszelkie miejsce, po którym deptać będzie stopa nogi waszej, dam wam, jak powiedziałem Mojżeszowi. Od puszczy i od Libanu aż do rzeki wielkiej Eufratu, wszystka ziemia Hetejczyków, aż do morza Wielkiego na zachód słońca, ta będzie granica wasza. Nikt się wam sprzeciwić nie będzie mógł po wszystkie dni żywota twego; jak byłem z Mojżeszem, tak będę z tobą, nie opuszczę cię ani cię odstąpię.

Biblia Tysiąclecia: Jeszcze bardziej złowieszczo brzmi mowa Mojżesza, który oznajmia Izraelitom granice Izraela w Księdze Powtórzonego Prawa:

„Jeśli pilnie strzec będziecie wszystkich tych poleceń, które ja wam dziś nakazuję pełnić, miłując Pana, waszego Boga, postępując według wszystkich Jego dróg i Jego się trzymając – wypędzi Pan wszystkie te narody przed wami i usuniecie narody większe i mocniejsze od was. Każde miejsce, po którym będzie chodzić stopa waszej nogi, będzie wasze. Granice wasze sięgać będą od pustyni aż do Libanu, od rzeki Eufrat aż do Morza Zachodniego. Nikt przed wami się nie ostoi, strach przed wami i przerażenie będzie siał Pan, Bóg wasz, po całej ziemi, po której będziecie chodzić, jak wam zapowiedział (Pwt 11, 22-25).

Przeczenie: „I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem (Rdz 17, 8).

Eufrat jest największą rzeką Mezopotamii. Płynie przez dzisiejszą Turcją, Syrię, Irak i wpływa do Tygrysu. Biblia na wielu miejscach wspomina Eufrat od zawarcia przymierza z Abrahamem.

Mezopotamia dzieliła się na dwa rejony: północny – Asyria, oraz południowy – Babilonia. W okresie panowania Chaldejczyków powstało państwo nowobabilońskie sięgające aż do Egiptu. Być może to zbieg okoliczności, ale właśnie w takich krajach, jak Irak, Egipt, Syria i Palestyna, dochodzi do eskalacji konfliktów

Według pierwszej koncepcji, wielki Izrael powinien składać się z dzisiejszych ziem Izraela, Zachodniego Brzegu Jordanu, Strefy Gazy, Jordanii, Libanu, dużej części Syrii, Iraku, Kuwejtu, Arabii Saudyjskiej, Egiptu i Turcji.

Według drugiej koncepcji: „I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem (Rdz 17, 8).

Współcześnie Izrael graniczy na północy z Libanem, na północnym wschodzie z Syrią, na wschodzie z Jordanią i na południowym zachodzie z Egiptem. Przylega do niego również Palestyna, czyli Zachodni Brzeg oraz Strefa Gazy kontrolowane przez tymczasową strukturę administracyjną: Palestyńskie Władze Narodowe zwane potocznie Autonomią Palestyńską. Zewnętrzne granice Palestyny są kontrolowane przez władze izraelskie.

 

 

Izrael za Dawida i Salomona

 

Według Biblii, król Dawid podbił aramejskie królestwo Soby, które leżało w północnej części Syrii i sięgało aż po Eufrat. A po zwycięskich wyprawach wojennych przeciwko Filistynom dotarł na południu do granicy z Egiptem

Twierdzenie: „Dawid pobił też Hadazera, syna Rechoba, króla Soby, kiedy ten wyprawił się, aby przywrócić swą władzę nad Rzeką. Wziął mu też Dawid tysiąc siedemset konnicy i dwadzieścia tysięcy piechoty. Poprzecinał ścięgna skokowe wszystkich koni zaprzęgowych, zostawiając z nich tylko sto zaprzęgów. Kiedy Aramejczycy z Damaszku przybyli na odsiecz królowi Soby, Hadadezerowi, Dawid pobił dwadzieścia dwa tysiące ludzi spośród Aramejczyków. Potem umieścił Dawid załogi w Aramie damasceńskim, Aramejczycy zaś stali się niewolnikami Dawida, płacącymi daninę. Tak Pan udzielał Dawidowi pomocy we wszystkim, co ten zamierzył” (2 Sm 8, 3).

„Po tych wydarzeniach Dawid pobił Filistynów i zmusił ich do uległości; odebrał też z rąk Filistynów Gat i miejscowości przynależne. Potem pobił Moabitów i stali się Moabici niewolnikami Dawida, płacącymi daninę. Dawid pobił też Hadadezera, króla Soby i Chamat, kiedy wyprawił się, aby utrwalić swą władzę nad rzeką Eufratem. Wziął mu też Dawid tysiąc rydwanów, siedem tysięcy jeźdźców i dwadzieścia tysięcy pieszych. Poprzecinał też Dawid ścięgna skokowe wszystkim koniom zaprzęgowym, zostawiając z nich tylko do stu rydwanów. Kiedy Aramejczycy z Damaszku przybyli na odsiecz królowi Soby, Hadadezerowi, Dawid pobił dwadzieścia dwa tysiące ludzi spośród Aramejczyków. Potem umieścił Dawid załogi w Aramie damasceńskim, i Aramejczycy stali się poddanymi Dawida płacącymi daninę (1 Krn 18, 1).

„Następnie doszło do wojny z Filistynami w Gezer. Wtedy to Sibbekaj Chuszatyta zabił Sippaja, potomka Refaitów, i zostali pobici. I była znowu wojna z Filistynami, podczas której Elchanan, syn Jaira, zabił Lachmiego, brata Goliata z Gat, a drzewce jego włóczni było jak wał tkacki. Była jeszcze inna bitwa w Gat, gdzie znalazł się człowiek wysokiego wzrostu, który miał dwadzieścia cztery palce, sześć u każdej ręki i sześć u każdej stopy; ten również był z Refaitów. Urągał on Izraelowi i zabił go Jonatan, syn Szimei, brata Dawida. Ci byli potomkami Refaitów w Gat: padli oni z ręki Dawida i z ręki jego sług (1 Krn 20, 4-8).

Przeczenie: O państwie izraelskim jednak mówiono, że rozciąga się „od Dan po Beer-Szebę”. Druga Księga Samuela: „Odbiorę królestwo domowi Saula, umocnię natomiast władzę Dawida nad Izraelem i Judą od Dan do Beer-Szeby” (2 Sm 3, 10). 2 Księga Kronik: „Postanowili więc ogłosić to w całym Izraelu od Beer-Szeby aż do Dan, żeby przybyli obchodzić w Jerozolimie Paschę Pana, Boga Izraela; od dawna bowiem nie obchodzono jej tak, jak było przepisane” (2 Krn 30, 5).

Według Biblii, królestwo Salomona zajmowało więc obszar „od Rzeki [Eufrat] do ziemi Filistynów i do granicy Egiptu” „Salomon panował od Rzeki [Eufrat] do kraju Filistynów i do granicy Egiptu nad wszystkimi królestwami. Składały one daninę i były poddane Salomonowi przez całe jego życie. Codzienną dostawę żywności dla Salomona stanowiło: trzydzieści kor najczystszej mąki i sześćdziesiąt kor zwykłej mąki, dziesięć tucznych wołów i dziesięć wołów pastwiskowych oraz sto owiec oprócz jeleni, gazeli, danieli i tucznego ptactwa. Panował on też w całym Zarzeczu od Tifsach do Gazy i nad wszystkimi królami Zarzecza, i miał pokój ze wszystkich stron dokoła. Dlatego też przez wszystkie dni Salomona Juda i Izrael mieszkali bezpiecznie, każdy pod swoją winoroślą i pod swoim drzewem figowym, od Dan do Beer-Szeby. Salomon miał też cztery tysiące stajni dla koni do swoich powozów i dwanaście tysięcy wierzchowców” (1 Krl 5, 1-6).

Twierdzenie: Królestwo Salomona zajmowało obszar „od Rzeki [Eufrat] do kraju Filistynów i do granicy Egiptu nad wszystkimi królestwami”.

Przeczenie: „Przez wszystkie dni Salomona Juda i Izrael mieszkali bezpiecznie, każdy pod swoją winoroślą i pod swoim drzewem figowym, od Dan do Beer-Szeby”.

 

 

Izrael od Dan do Beer-Szeby

 

Po śmierci Salomona królestwo rozpadło się na dwa separatystyczne państwa, które zwalczały się z wielką zaciętością. Izraelici zbudowali sobie nową stolicę Samarię, a stolicą Judejczyków pozostała Jerozolima. Izraelczycy nie uznawali Jerozolimy jako ośrodka religijnego wszystkich plemion hebrajskich, i z chwilą secesji ustanowili swoje własne ośrodki kultowe w Betel i Dan, gdzie czczono złotego cielca. Wygnano z państwa kapłanów i Lewitów.

W Starym Testamencie pisze, że „Izraelczycy odrzucili wszystkie polecenia Pana, Boga swego i ulali sobie dwa posągi – dwa cielce. Zrobili sobie aszerę i oddawali pokłon całemu wojsku niebieskiemu, i służyli Baalowi. Przeprowadzali synów swoich i córki przez ogień. Uprawiali wróżbiarstwo i czarnoksięstwo. Wtedy Pan zapłonął gwałtownym gniewem przeciw Izraelowi i odrzucił go od swego oblicza. Pozostało tylko pokolenie Judy i Beniamina. Również Juda nie przestrzegał poleceń Pana, Boga swego, i naśladował obyczaje, które Izrael prowadził. Wtedy Pan odrzucił całe potomstwo Izraela, poniżył je i wydał je w moc łupieżców, aż wreszcie odrzucił je od swego oblicza” (2 Krl 17, 14-20).

Dan był najbardziej wysuniętym na północ miastem starożytnego Izraela, stąd wyrażenie „od Dan d Beer- Szeby” oznaczało „w całym kraju”.

Dan w czasach kananejskich nosiło nazwę Lajisz i pod tą nazwą jest wymieniane w źródłach egipskich i mezopotamskich. Miasto było otoczone murami obronnymi. Według Księgi Sędziów miasto miało być zamieszkane przez beztroską ludność, żyjącą dostatnio, nieskonfliktowaną z sąsiadami. Izraelici z plemienia Dana wykorzystali oddalenie miasta od potencjalnych sojuszników i zdobyli je, nadając mu nazwę Dan (Sdz 18). W Księdze Jozuego: „Przy podziale ziemi w Kanaan potomkom Dana według ich rodzaju przypadł w udziale siódmy los. Otrzymali 17 miast. „Posiadłość jednak była dla Danitów za szczupła, wyruszyli przeto synowie Dana przeciw Leszem, zdobyli je i pobili [mieszkańców] ostrzem miecza. Po zajęciu miasta zamieszkali w nim i nazwali Leszem-Dan od imienia ich praojca Dana” (Joz 19, 40-48).

W Księdze Sędziów: Danowie „…przybyli do miasta Lajisz, do ludu spokojnego i ufnego. Ludność wycięli ostrzem miecza, a miasto zniszczyli ogniem” (Sdz 19, 27-31). Potem miasto odbudowali i w nim zamieszkali. Nazwali je Dan i mieszkali w nim aż do czasów uprowadzenia do niewoli mieszkańców tej krainy.

Beer-Szeba (Wulgata Bersabea – dosłownie siedem studzien), miejscowość w Kanaanie, gdzie Abraham zawarł porozumienie z Abimelechem co do korzystania ze studni (hebr. beer), ofiarowując mu siedem (hebr. szeba) jagniąt. Jest to największe miasto pustyni Negew, często nazywane „stolicą Negewu”. Miasto jest położone na północnym skraju pustyni Negew, w odległości 38 kilometrów na wschód od wybrzeża Morza Śródziemnego i 120 km na południowy zachód od Jerozolimy. Niektórzy z synów Judy „osiedlili się więc od Beer-Szeby do Ge-Hinnom” (Ne 11, 29).

Synowie Kenity, teścia Mojżesza, wyruszyli z synami Judy z Miasta Palm i udali się na pustynię judzką, leżącą w Negebie koło Arad, i tam zamieszkali z ludem” (Sdz 1, 16). W przypisach: „Miasto Palm” – Jerycho.

Biblia Wujka: A synowie Kenijczyka, powinowatego Mojżesza, wyszli z miasta Palm z synami Judy w puszczę działu jego, która jest na południe od Arad, i mieszkali z nim (Sdz 1, 16).

Występuje tu wyraźna sprzeczność, gdyż Biblia Tysiąclecia mówi o Kenicie jak np. „Synowie Kenity”, natomiast Biblia Wujka o Kenijczyku jak np. „A synowie Kenijczyka” lub „A Haber Kenijczyk oddzielił się niegdyś od innych Kenijczyków”. Są to dwie różne nacje. Kenijczycy są Murzynami. Redaktorzy Biblii Tysiąclecia popełnili poważny błąd.

Proroctwa Amosa o Beer-Szebie wyraźnie wskazują, że w jego czasach był to ośrodek nieczystych praktyk religijnych, być może mających jakiś związek z bałwochwalstwem w królestwie północnym. Podobnie jak w wielu innych częściach Izraela, odnaleziono tam posążki bogini Asztarte. Poza tym z wyjątkiem krótkiej wzmianki dotyczącej zasiedlenia Beer-Szeby i jej zależnych miejscowości po niewoli babilońskiej Biblia już o niej nie wspomina.

„Nie szukajcie zaś Betel i do Gilgal nie chodźcie!
I Beer-Szeby nie odwiedzajcie!
Albowiem Gilgal pójdzie do niewoli,
a Betel zniknie” (Am 5, 5).

Dalej:

Ci, którzy przysięgają na winę Samarii
i mówią: <Na życie twego boga, Danie!;
na życie boga, Beer-Szebo!>-
upadną i już nie powstaną” (Am 8,14).

 

 

Politycy Izraelscy o Ziemi Obiecanej

 

Do dzisiejszego dnia w Izraelu idea wielkiego Izraela stanowi przedmiot badań naukowych. Idea ta była propagowana pod wieloma symbolami, na przykład przez wiele lat przy wejściu do izraelskiego parlamentu (Knesetu) wmurowana była tablica z napisem – „To jest nasza ziemia, od Nilu do Eufratu”. Izraelska flaga ma ukrytą symbolikę Wielkiego Izraela, gdyż jej dwie poziome, niebieskie linie, przedstawiają rzeki Nil i Eufrat, a między nimi jest umieszczona Gwiazda Dawida. Symbolikę flagi tłumaczy się tym, że w rzeczywistości niebieskie linie pochodzą z projektu na tradycyjnym żydowskim szacie modlitewnym (http://www.danielpipes.org/247/imperial-israel-the-nile-to-euphrates-calumny). Szata modlitewna jednak mogła zawierać taką symbolikę.

To nie Irak, Syria, Liban, Arabia Saudyjska, Egipt, stanowili i stanowią zagrożenie dla Izraela, to Izrael swą zbrodniczą ideą wielkiego Izraela stanowi zagrożenie dla bytu tych państw. Jednak to Izrael szerząc kłamstwo o ciągłym zagrożeniu, stworzył silną armię. W czasie wojny sześciodniowej w 1967 r. wojska izraelskie zajęły resztę Palestyny, aż po rzekę Jordan (tzw. Zachodni Brzeg), znajdująca się dotychczas pod kontrolą Jordanii wschodnią część Jerozolimy, syryjskie Wzgórza Golan oraz kontrolowany przez Egipt Okręg Gazy. Wówczas pod okupacją izraelską znalazło się ponad milion Palestyńczyków mieszkających na Zachodnim Brzegu.

Zmiany granic Palestyny i Izraela. Fot. Demnotywatory.pl

W 1964 roku na I Palestyńskim Kongresie Narodowym we Wschodniej Jerozolimie powołano Organizacje Wyzwolenia Palestyny (OWP). Inicjatorem sformowania organizacji była Liga Państw Arabskich. Głównym celem utworzenia OWP było zintegrowanie działalności ugrupowań palestyńskich, dążących do budowy niepodległej, świeckiej i demokratycznej Palestyny. W 1969 roku nowym przewodniczącym OWP został Jasir Arafat z al-Fatahu.

25 maja 1990 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ opuściła swoją stałą kwaterę w Nowym Jorku i przeniosła swoich przedstawicieli i pracowników do Genewy w Szwajcarii, aby Jasir Arafat, któremu zakazano wjazdu do Stanów Zjednoczonych, mógł uczestniczyć w Radzie. A co Arafat miał do powiedzenia w tej doniosłej okazji?

Jednym z tematów, którym postanowił zainteresować członków Rady, był jego dowód na to, że izraelski rząd starał się rozszerzyć swoje granice daleko poza obecne granice. „Proszę pozwolić mi pokazać ten dokument”, powiedział zebranym dyplomatom. „Ten dokument jest „mapą Wielkiego Izraela”, która jest przedstawiona na izraelskiej monecie, 10-agorowej. Przygotowując mapę, Arafat szczegółowo wyjaśnił granice Izraela rzekomo reprezentowane na monecie: „cała Palestyna, cały Liban, cała Jordania, połowa Syrii, dwie trzecie Iraku, jedna trzecia Arabii Saudyjskiej, święta Medina i pół Synaju”.

To nie był pierwszy raz, kiedy Arafat pokazał taką mapę, gdyż w ciągu 1990 roku wprowadził zwyczaj noszenia 10-agorowych monet w kieszeni munduru. Czasami je rozdawał mówiąc: ”Patrz, patrz”, wyrywając monetę, to jest 10-agorowa moneta izraelska. A co to pokazuje? Żydowski siedmioramienny kandelabr na tle niewiarygodnej mapy: zarys pokazuje region, który przechodzi od Morza Śródziemnego do Mezopotamii, od Morza Czerwonego po Eufrat. To rażące demonstracje aspiracji syjonistycznych”.

Czasami Arafat twierdził, że mapa Izraela pokazuje te granice po imigracji kolejnych 3,5 miliona Żydów. Brytyjski ambasador w Konstantynopolu powiedział już w 1910 roku, że „zdominowanie Egiptu, kraju faraonów, który zmusił Żydów do budowy piramid, jest częścią przyszłego dziedzictwa Izraela” (http://www.danielpipes.org/247/imperial-israel-the-nile-to-euphrates-calumny. Tajny list od Gerarda Lowhera do Charlesa Hardinge’a z 29 maja 1910 r., Foreign Office 800 / 193A (Lowther Papers). Cytowane w Elie Kedourie, „Arabskie wspomnienia polityczne i inne opracowania”, Londyn: Frank Cass, 1974).

Gerard Lowher (1858-1916) był brytyjskim dyplomatą. Za powyższe stwierdzenie został uznany za antysemitę.

Znany był z rozpowszechniania antysemickich tekstów w Konstantynopolu, odgrywając kluczowa rolę w rozprzestrzenianiu się arabskiego antysemityzmu (Wikipedia).

Rabin Fishmann – członek Agencji Żydowskiej w Palestynie – oświadczył 9 lipca 1947 r. na Specjalnej Komisji Organizacji Narodów Zjednoczonych, iż „Ziemia Obiecana rozciąga się od Nilu do Eufratu, zawierając część Syrii i Liban”. Włodzimierz Żabotyński, czołowy przedstawiciel idei syjonizmu (twórca rewizjonizmu), w 1935 r. stwierdził: „Chcemy żydowskiego imperium”. Moshe Dayan po wojnie sześciodniowej miał powiedzieć: „Przeszłe pokolenie założyło Izrael w granicach z 1948 r.. Myśmy założyli Izrael w granicach z 1967 r. Teraz wy załóżcie Wielki Izrael od Nilu do Eufratu. W latach czterdziestych XX wieku grupa Lehi (akronim od Lohamei Herut Izrael), druga obok Irgunu główna organizacja syjonistów – rewizjonistów (z których w późniejszym okresie wyłoniła się izraelska prawica), w drugim punkcie swojego manifestu pisała, że „Ojczyzna w Ziemi Izraela w granicach naszkicowanych w Biblii. […] To jest ziemia życia, gdzie cały naród będzie żył w bezpieczeństwie”. Po decyzji o podziale Palestyny w 1947 r. Dawid Ben Gurion mówił: „Akceptacja dla podziału nie zmusza nas, by wyrzec się Transjordanii. Nie wymagamy od nikogo rezygnacji z tej wizji. Przyjmiemy państwo w dzisiejszych granicach, ale granice syjonistycznych pragnień i zainteresowań żydowskich ludzi nie będą ograniczone przez żaden zewnętrzny czynnik”. Ekspansywne plany Ben Guriona zostały wyrażone już w 1938 r., gdy mówił: „Granice syjonistycznych pragnień zawierają południowy Liban, południową Syrię, całą Cis-Jordanię i Synaj”. Ben Gurion był świeckim syjonistą, w wielu momentach stając na czele społeczności żydowskiej przyjmował pragmatyczną postawę wobec terytoriów arabskich. Mimo to, jak pisał Izrael Szahak, Ben Gurion oświadczył w Knesecie, iż powodem kampanii sueskiej w 1956 r. była „odbudowa królestwa Dawida i Salomona” w jego biblijnych granicach” (https://palestyna.wordpress.com/2016/03/26/ideologia-wielkiego-izraela/).

Izraelczycy, żeby zrealizować ideę wielkiego Izraela musieli najpierw zdobyć wpływy na rządy państw zachodnich, a przede wszystkim w USA i Wielkiej Brytanii.

 

 

Amerykańsko-Izraelski Komitet ds. Stosunków Międzynarodowych

 

Lobby syjonistyczne lub proizraelskie skupia grupy, organizacje i osoby, które mają wpływ na rządy krajów zachodnich, aby wspierać cele syjonizmu i nacjonalizmu żydowskiego na całym świecie, ale przede wszystkim na wsparcie państwa Izrael. Lobby syjonistyczne jest szczególnie silne w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, jak wskazano w książce „The Israel Lobby i US Foreign Policy”, której autorami są amerykańscy profesorowie John Mearsheimer (Uniwersytet Chicago) i Stephen Walt (Harvard). Największą proizraelską grupą lobbingową w Stanach Zjednoczonych jest AIPAC – American Israel Public Affairs Commitee.

Amerykańska Komisja Spraw Publicznych Izraela została założona w 1951 r. przez Isaiah (Izajasza) Kenena, który początkowo kierował Amerykańskim Komitetem Syjonistycznym ds. Społecznych, jako wydział lobbingu Amerykańskiej Rady Syjonistycznej. Według dokumentów Departamentu Sprawiedliwości, do 1951 r. Isaiah Kenen był zarejestrowanym zagranicznym przedstawicielem izraelskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w „Izraelskie Biuro Informacji”. Według dziennikarza Connie Bruck, AIPAC został założony w 1963 roku i był kierowany przez Kenena aż do przejścia na emeryturę w 1974 roku.

Departament rejestracji w Departamencie Sprawiedliwości Departamentu Spraw Zagranicznych nakazał Kenenowi kontynuować rejestrację jako zagranicznego agenta dla Izraela, jeśli kontynuował lobbing w jego imieniu. Kenen nigdy nie przestrzegał nakazu, ale zaczął pracować nad public relations dla Amerykańskiej Rady Syjonistycznej (AZC).

Coroczna konferencja poświęcona polityce AIPAC jest największym zgromadzeniem ruchu proizraelskiego, a liczba uczestników wciąż rośnie. Konferencje i wydarzenia z zakresu polityki odbywają się w Centrum Kongresowym Waltera E. Washingtona na Mount Vernon Square w Waszyngtonie, DC i sąsiednim hotelu Marriott Marquis Washington, D.C. W 2016 r. odbyły się ogólne sesje Konferencji Politycznej w Verizon Center. Tysiące delegatów ze wszystkich pięćdziesięciu państw uczestniczy co roku w ważnym wydarzeniu, aby wysłuchać polityków i zwolenników dyskusji na temat sposobów umocnienia sojuszu USA-Izrael i państwa Izrael.

Konferencja składa się z sesji breakoutowych prowadzonych przez ekspertów z tematu sesji i sesji ogólnych, podczas których delegaci będą mogli usłyszeć głównych mówców konferencji. Sesja typu breakout jest zwykle znacznie mniejsza niż sesje ogólne, a liczba uczestników w setkach.

AIPAC z kolei opisuje siebie jako organizację ponadpartyjną, a rachunki, które lobbuje w Kongresie, są zawsze wspólnie sponsorowane zarówno przez Demokratów, jak i przez Republikanów. Zwolennicy AIPAC twierdzą, że jego ponadpartyjną naturę można dostrzec na corocznej konferencji politycznej, która w 2016 r. obejmowała nominacje obu głównych partii – Demokratę Hillary Clinton i Republikanina Donalda Trumpa, a także wysokiej rangi demokratów, w tym wiceprezydenta Joe Bidena i wysokich rangą Republikanie, w tym przewodniczący Izby Paul Ryan.

Donald Trump przemawiał na konferencji poświęconej polityce AIPAC w 2016. Wybory na prezydenta USA odbyły się 8 listopada 2016 r. Wygrał je Donald Trump.

Donald Trump, kandydat na prezydenta USA przemawia na Republican Jewish Coalition Presidential Forum. Fot. c-span.org

Wielu przywódców politycznych przemawiało na konferencji AIPAC, w tym były prezydent Bill Clinton, wiceprezydenci Joe Biden i Mike Pence, Ministr Spraw Wewnętrznych Bill Eric Cantor i Sekretarza Stanu Hillary Clinton. Wśród innych prelegentów znaleźli się znani senatorowie, tacy jak John Kerry, Joe Lieberman, John McCain, a także obecni i byli członkowie kierownictwa obu partii w Kongresie oraz obecni i byli premierzy Izraela.

Historyk i były ambasador Izraela w Ameryce, Michael Oren napisał w swojej książce z 2007 r. „Moc, wiara i fantazja” (Power, Faith i Fantasy), że silne amerykańskie poparcie dla Izraela pochodzi z purytańsko-republikańskich korzeni samych Stanów Zjednoczonych.

„Moc, wiara i fantazja”: Ameryka na Bliskim Wschodzie: od 1776 do współczesności”, historia amerykańskiego zaangażowania na Bliskim Wschodzie autorstwa Michaela Orena, została opublikowana przez W.W. Norton & Co. w 2007 roku i szybko stał się bestsellerem New York Times.

Tytuł „Moc w tytule” odnosi się do siły militarnej, dyplomatycznej i finansowej Stanów Zjednoczonych, aby realizować swoje interesy na Bliskim Wschodzie. Wiara w słowach Orena odnosi się do „wpływu religii na kształtowanie amerykańskich postaw i polityki wobec Bliskiego Wschodu”. A fantasy odnosi się do wizerunku, jaki sami Amerykanie ukształtowali z Bliskiego Wschodu. Oren twierdzi, że w odniesieniu do konfliktu arabsko-izraelskiego, amerykańska skłonność do idealizmu została wzmocniona przez uczucia chrześcijańskie dotyczące miejsc, w których wydarzyły się wszystkie najważniejsze wydarzenia Biblii hebrajskiej i chrześcijańskiej. Oren podkreśla, że współczucie dla judaizmu odczuwane przez wielu amerykańskich chrześcijan jest historycznie wyjątkowe i wraca do filo-semityzmu purytanów, którzy sami byli pod wpływem XVII-wiecznego angielskiego purytanizmu, który silnie utożsamiał się z biblijnymi Izraelitami.

Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela (AIPAC) jest grupą lobbystyczną, która opowiada się za proizraelską polityką Kongresu. Od 2016 r. przewodniczącą AIPAC jest Lillian Pinkus.

W USA ważnymi krytykami lobby są: były prezydent Jimmy Carter, autor książki „Palestyna: pokój, nie apartheid”; ambasador Charles Freeman; Norman Finkelstein, autor książki „The Holocaust Industry”; profesorowie John J. Mearsheimer i Stephen M. Walt, autorzy książki „The Israel Lobby i US Foreign Policy”. We Francji wyróżnia się filozof Roger Garaudy, autor antysyjonistycznej książki „The Founding myths of modern Israel”. W Anglii, historyk Ilan Pappe, autor czystek etnicznych w Palestynie („Etniczne czystki w Palestynie”), który opowiada tragiczną historię wydalenia i brutalności morderstw popełnionych przez syjonistyczne organizacje terrorystyczne takie jak Irgun, Hagany i Stern Gang, w stosunku do ludności palestyńskiej, w momencie utworzenia państwa Izrael (1947/1948) (Na podstawie doniesień prasowych i internetowych stron amerykańskich).

To właśnie Kongres USA przyjął ustawę 447, która pozwala Departamentowi Stanu na wspieranie walki organizacji żydowskich o odzyskanie majątków zagrabionych w czasie Holokaustu. Ustawę przyjął najpierw Senat, a następnie Izba Reprezentantów. Po podpisaniu tej antypolskiej ustawy w dniu 10 maja 2018 r. przez prezydenta Donalda Trumpa, weszła ona w życie.

 

 

Próba urzeczywistnienia biblijnej idei

 

Zgodnie z boską obietnicą zapisaną w Biblii teren Libanu był według wielu fundamentalistów żydowskich terenem Ziemi Izraela. Próby włączenia tych terytoriów do państwa żydowskiego, a przynajmniej Południowego Libanu, miały miejsce jeszcze przed określeniem granic jego samego, a także po 1948 r., kiedy państwowość żydowska stała się faktem. Pierwsi syjoniści (Teodor Herzl, Leon Pinsker) opowiadali się za wyznaczeniem granic „siedziby żydowskiej” zawierającej Liban. 6 listopada 1918 r. syjonistyczni liderzy zasugerowali oficerom brytyjskiego mandatariusza granice państwa izraelskiego „na północy od rzeki Litani aż do Banias (miasto w Syrii – przyp. A. K.)”. Na konferencji paryskiej w 1919 r. przekonywali do włączenia do terytorium mandatu brytyjskiego wszystkich terenów do rzeki Litani. Podczas tej konferencji Dawid Ben Gurion i Chaim Waizman usiłowali przekonać reprezentanta Libanu na konferencji do przekazania Południowego Libanu pod żydowskie osadnictwo w zamian za pomoc techniczną i finansową w rozwoju północnej części państwa (https://palestyna.wordpress.com/2016/03/26/ideologia-wielkiego-izraela/.

Od 1967 r. Liban stał się celem wielu agresywnych poczynań Izraela. W 1978 r. wojskowy odłam OWP przeprowadził atak, w którym zginęło 25 osób. W odwecie Izrael dokonał terrorystycznego najazdu na Liban. W wyniku starć zginęło 2 tys. niewinnych ludzi. W 1983 r. Izrael ogłosił światu, że OWP próbowała zamordować izraelskiego ambasadora w Londynie. Było to znowu usprawiedliwienie, gdyż dwa dni później Izrael dokonał ponownej agresji na Liban. Zginęło wówczas 18 tys. ludzi.

Na początku lat 70 XX. zaangażowanie uchodźców palestyńskich działających w OWP na terytorium Jordanii w sprawy wewnętrzne tego państwa doprowadziły do wybuchu walk z oddziałami rządowymi i relegowanie OWP z Jordanii. Palestyńczycy znaleźli schronienie w Libanie. Zwycięstwo Izraela nad Egiptem i Syrią w 1973 r. oraz egipsko-izraelski traktat pokojowy z 1978 r. poważnie zachwiały nadziejami palestyńskich Arabów. Palestyńczycy wciągnięci zostali do walki o władzę w Libanie, która przerodziła się w wojnę domową. Po interwencji syryjskiej w 1976 r. OWP została zepchnięta na południe Libanu, a jej oddziały rozproszyły się Palestyńczycy przeprowadzili reorganizację i rozpoczęli serie ataków na terytorium północnego Izraela. Stały się one coraz częstsze na początku lat 80. XX w. W 1982 r. Izrael przeprowadził tam operację Pokój dla Galilei, której celem było zniszczenie lub wyparcie OWP. W praktyce był to najazd Izraela na terytorium Libanu. W ciągu kilku dni Izraelczycy dotarli do Bejrutu, a OWP wycofała się z Libanu. Atak na Liban potwierdził stereotypowy obraz Izraela jako państwa stosującego przemoc.

Izraelczycy wraz z chrześcijańską milicją Falanga w Libanie dokonali masakry Palestyńczyków zamieszkujących obozy uchodźców Sabra i Szatila.

Nazwa „Sabra” odnosi się do ubogich okolic Zachodniego Bejrutu, sąsiadujących z obozem uchodźców „Szatila”, założonym dla palestyńskich uchodźców w 1949 roku. Przez lata zatarły się granice pomiędzy nimi i powszechnie nazywano je „obozami Sabra i Szatila”.

Od 1975 do 1990 roku w Libanie trwała wojna domowa. Jedną ze stron konfliktu była milicja znana jako „Falanga” – zbrojne ramię chrześcijańskiej partii Kataeb. Była ona sojusznikiem Izraela w walce z OWP. Masakra ostała dokonana na palestyńskich uchodźcach w dniach 16-18 września 1982 roku przez libańskie maronicie oddziały (zwane również „chrześcijańską milicją”) pod dowództwem Elie Hobeiki. Odbyło się to za pełnym przyzwoleniem dowództwa izraelskich sił zbrojnych, których jednostki interwencyjne w południowym Libanie otoczyły obozy uchodźców palestyńskich krótko przed masakrą. Liczba ofiar oceniana jest na 700-3500, z czego większość stanowili starcy, kobiety i dzieci.

16 grudnia 1982 Zgromadzenie Ogólne ONZ potępiło masakrę i oficjalnie uznało ją za akt ludobójstwa. Żadne akcje narodowe ani międzynarodowe nie zostały nigdy przedsięwzięte przeciwko dowódcy Elie Hobeika, który zginął 20 lat później w wybuchu bomby w Bejrucie.

Masakra przyciągnęła uwagę mediów na całym świecie. Większość relacji skupiała się na roli Izraela. Włoscy pracownicy lotnisk zbojkotowali izraelską linię lotniczą El AL. W synagogach w Mediolanie i Rzymie i podłożono bomby.

Tygodnik „Time” opublikował 21 lutego 1983 artykuł opisujący Szarona jako bezpośrednio odpowiedzialnego za masakrę.

Benny Morris w książce „Israel’s Secret Wars” napisał, że Izrael udostępnił buldożery do zakopywania ciał zamordowanych Palestyńczyków (Wikipedia).

 

 

Terroryzm

 

Utworzenie 14 maja 1948 r. państwa Izrael doprowadziło do ostrego konfliktu arabsko-izraelskiego. Przejawami tego konfliktu były cztery wojny i trwająca nienawiść, która przerodziła się w akty okrucieństwa. Zgodnie z rezolucją ONZ nr 181 z 1947 r. Palestyna miała być podzielona na dwa państwa: żydowskie i arabskie, które miały być połączone unią gospodarczą. Plan został przyjęty przez społeczność żydowską za pośrednictwem Agencji Żydowskiej. Jednak społeczność arabska odrzuciła go, uznając plan ONZ za naruszenie prawa arabskiej większości Palestyny.

Hotel King David po zamachu dokonanym przez Irgun, żydowską organizację terrorystyczną w 1946 r. Fot. Wikipedia.org

Wydaje się, że epoka terroryzmu rozpoczęła się na Bliskim Wschodzie. Przemoc izraelska i palestyńska zapoczątkowała w świecie atmosferę strachu przed terroryzmem. Jeszcze przed powstaniem izraelskiego państwa, w 1946 r. Izraelczycy zbombardowali w Jerozolimie hotel „Król Dawid”. Zginęło wówczas 91 ludzi. Śmierć Palestyńczyków z rąk Izraelczyków na wiele lat przed 1968 r. zapadła głęboko w pamięci ludności palestyńskiej. Prędzej czy później musiał się pojawić odwet. Na Wschodzie obowiązuje zasada „oko za oko, ząb za ząb”. Na każdy akt terroryzmu, druga strona odpowiada również przemocą. Konflikt izraelsko-palestyński zaostrzył się w 1968 roku, kiedy to Palestyńczycy porwali samolot izraelskich linii lotniczych El Al.

9 kwietnia 1948 r. miała miejsce masakra w Dajr Jasin, dokonana przez grupę żydowskich bojowników z organizacji paramilitarnych Irgun i Lechi podczas ataku na wioskę Dajr Jasin, położoną na zachód od Jerozolimy. W trakcie ataku doszło do masakry ludności arabskiej. Podobnie jak z przebiegiem masakry, istnieją również duże rozbieżności odnośnie ilości ofiar ataku na Dajr Jasin. Jest ona szacowana od 100 do 254 osób, w tym kobiety i dzieci, spośród 708 mieszkańców (stan na 1948).

W 1970 r. Palestyńczycy porwali jednocześnie 4 izraelskie samoloty i pojmali 575 zakładników. Po negocjacjach uwolniono wszystkich zakładników, lecz samoloty zostały zniszczone. Przemoc na Bliskim Wschodzie przybierała coraz to brutalniejsze formy, i stopniowo zaczęła wychodzić poza granicę regionu. Walka o wolność stanowiła dla Palestyńczyków usprawiedliwienie dla przeprowadzenia zamachów terrorystycznych, które kosztowały życie wielu niewinnych ludzi. Władze izraelskie używały siły na zajmowanych przez siebie terytoriach, jak i przeciwko swoim sąsiadom, i ten akt usprawiedliwiały terroryzmem palestyńskim. Już od 1967 r. Izrael wykorzystywał atmosferę strachu, jaka się udzielała na Zachodzie, by tej broni użyć przeciwko OWP, która zdobywała wówczas uznanie na arenie międzynarodowej.

W 1973 roku Arafat wystąpił przed delegatami posiedzenia plenarnego ONZ. Przemówienie przyczyniło się do uznania przez ONZ prawa Palestyńczyków do samostanowienia. W 1974 roku Arafat potępił stosowanie terroryzmu i obiecał, że OWP przestanie stosować go poza terenami Izraela. Deklaracja Arafata nie została uznana przez Izrael, który w dalszym ciągu uznawał OWP za organizację terrorystyczną i odmawiał jej nawiązania oficjalnych kontaktów.

W 1987 roku OWP była głównym organizatorem intifady kamieni, czyli powstania palestyńskiego na Terytoriach Okupowanych. W 1988 roku OWP ogłosiła symboliczne utworzenie „państwa Palestyny”, uznanie państwowości Izraela, oraz rezygnację z terroryzmu.

5 kwietnia 1986 r. w klubie nocnym La Bella w Berlinie Zachodnim wybuchła bomba, która zabiła trzy, a rannych zostało 230 osób. W zamachu zginął amerykański żołnierz, a kilku zostało rannych. Fot.: dapd/DAPD/Elke Bruhn-Hoffmann/welt.de

Izrael inspirował niektóre zamachy, i tak np. w dniu 5 kwietnia 1986 r. w klubie nocnym La Bella w Berlinie Zachodnim wybuchła bomba, która zabiła trzy, a rannych zostało 230 osób. W zamachu zginął amerykański żołnierz, a kilku zostało rannych. Powszechnie uważano, że to Libijczycy są odpowiedzialni za atak terrorystyczny na ten lokal, gdyż Libia rzekomo wspierała międzynarodowy terroryzm. Libia znajdowała się na czarnej liście „państw terrorystycznych”. Z tego, co do tej pory ujawniono jednoznacznie wynika, że zamach ten był inspirowany przez izraelski Mosad, któremu głównie chodziło o wyłącznie wewnętrzne sprawy Libii. Miała to być swego rodzaju kara za samowolne poszerzenie pasa wód terytorialnych o Zatokę Syrta. Mimo wszystko Anglia i Niemcy nie dały się wciągnąć w grę Mosadu i stanowczo odcięły się od agresywnych poczynań USA. 14 kwietnia 1986 r. 160 amerykańskich samolotów dokonało nalotu na Libię. Zbombardowano międzynarodowy port lotniczy w Trypolisie, baraki Bab al Azizia, miasto Bengazi oraz obiekty wojskowe. W wyniku przeprowadzonego bombardowania śmierć poniosło 40 osób cywilnych, wśród których znalazła się adaptowana córka Kadafiego.

W 1990 roku OWP poparła Saddama Husajna w trakcie agresji Iraku na Kuwejt. Decyzja organizacji spowodowała jej izolację w świecie arabskim i wstrzymanie finansowania działalności przez kraje regionu.

Świat odwrócił się od Palestyńczyków. Od chwili powstania państwa Izrael trwa ludobójstwo na Palestyńczykach. W kwestii ludobójstwa na terenie okupowanej Palestynie milczą światowe media, milczy Watykan, a światowe elity świętują trwający od dziesiątków lat holokaust na palestyńskiej ludności. Sytuacja jest podobna do biblijnych wydarzeń, kiedy Izraelici dokonywali ludobójstwa Kananejczyków, by przejąć ich ziemie.

Cdn.

 

Stanisław Bulza

 

  • Ilustracja tytułowa: Połączenie zdjęcia Parlamentu Europejskiego w Strasbourgu z obrazem Pietera Bruegela Wieża Babel. Fot. za: jesus-is-savior.com / wybór zdjęć wg.pco

 

Przeczytaj więcej artykułów tego autora >   >   > TUTAJ .

Stanisław Bulza na FB ….

 

, 2019.01.08.

Avatar

Autor: Stanisław Bulza