Podziały polityczne i religijne w „superpaństwie” (Europa, Bliski Wschód i Afryka północna) – Część II.


Przeczytaj Część I.

Chrześcijaństwo i islam

Dynastia Karolingów

Ostatnim królem z Merowingów, ale z bocznej linii, z tzw. „gnuśnych królów” z fr. „les rois faineants” był  Childeryk III, który objął panowanie w 743 r. Osiem lat później, w 751 r., został zdetronizowany i zamknięty w klasztorze przez majordoma Pepina Małego (ok. 715-768) protoplastę dynastii Karolingów, syna Karola Martella, który w  bitwie pod Poitiers w 732 roku powstrzymał pochód Saracenów w kierunku północnej Europy. Był twórcą potęgi dynastii Karolingów, jednocząc rozbite na królestwa Austrazji, Neustrii, Burgundii i Akwitanii państwo Franków.

Pepin Mały został konsekrowany na króla Franków przez św. Bonifacego w październiku 751 roku (lub w marcu 752) jako pierwszy władca z dynastii Karolingów. Wcześniej od papieża Zachariasza otrzymał poparcie w formie rozporządzenia, by tytuły królewskie nadawano tym, którzy realnie sprawują władzę. Jego prawo do władzy pozostawało jednak wciąż dyskusyjne. Dlatego też zawarł sojusz z papiestwem, zaproponowany przez kolejnego papieża, Stefana III, który zalegalizował jego władzę poprzez namaszczenie w dniu 28 lipca 754 roku w bazylice Saint-Denis pod Paryżem, a tym samym zobowiązywał go do obrony Rzymu przed Longobardami.

Merowingowie posiadali dziedziczne uprawnienia do korony, które był respektowane przez ogół ludności frankijskiej, a Pepin Mały takiego uprawnienia nie posiadał. Dlatego zwrócił się on do papieża z prośbą o poparcie do obalenia Merowingów, wiedząc o tym, że papiestwo znalazło się w trudnej sytuacji, gdyż wobec rozbieżności natury dogmatycznej z Konstantynopolem, który przewodził obrazoburstwu potępionemu przez Rzym, w walce z Longobardami, papież nie mógł liczyć na siły cesarstwa wschodniego. Longobardowie wykorzystując pomyślną dla siebie sytuację, przystąpili do likwidacji Egzarchatu Raweńskiego, i w dalszym planie przewidywali zjednoczenie Włoch pod swoim przewodnictwem. Pepin Mały postanowił wykorzystać tę okoliczność i za obietnicę pomocy papiestwu, uzyskał w 754 r. zgodę papieża Zachariasza na koronację. Pepin Mały z obietnicy się wywiązał i w 754 r. rozgromił Longobardów i zmusił ich do opuszczenia Egzarchatu Raweńskiego. Był to obszar Italii, będący pod panowaniem cesarzy bizantyńskich, po zwycięstwie nad Gotami w 555 r. Później został zajęty przez Longobardów. Obejmował początkowo Rzym, Wenecję, Istrię, znaczną część Italii środkowej i południowej, jednak później stopniowo się kurczył. Nazwa pochodziła od egzarchy, którego siedzibą była Rawenna. Pepin Mały przekazał zdobycz papieżowi Stefanowi III w charakterze władzy świeckiej.

W ostatnich dziesiątkach lat VIII w. na czoło państw europejskich wysunęło się Królestwo Franków pod rządami Karola Wielkiego (768-814). Przezwyciężywszy krótkotrwały podział państwa (768-771), opanowało ono południową i środkową Italię, usuwając królów longobardzkich w 774 r. i podporządkowując sobie Ks. Benewentu w 787 r., wyspy Korsykę i Sardynię, a nawet czasowo Wenecję i Dalmację w latach 806-812. Pozycję Karola Wielkiego w Italii i świecie ugruntowała koronacja na cesarza rzymskiego, dokonana przez papieża Leona III w 800 r. Na pd.-zach. Frankowie przekroczyli Pireneje i po zaciętych walkach z Arabami opanowali kraj aż po Ebro w latach 777-812. Nie zdołali zawładnąć Płw. Bretońskim w latach 786-812, zadawalając się jego formalnym podporządkowaniem. Podbili natomiast i wcielili Bawarię w 788 r. oraz niezwykle krwawo ujarzmili Saksonię w latach 772-804, narzucając jej chrzest. Rozbili groźne do niedawna Państwo Awarów w 796 r., podporządkowując sobie sławiańskie ludy: Chorutan, Sławian Panońskich, dalej zaś na północ część Serbów Łużyckich, narzucili swoje zwierzchnictwo Wieletom i zawarli przymierze z Obodrzycami.

W 843 r. Traktat w Verdun trwale podzielił państwo Karola Wielkiego między synów Ludwika I Pobożnego (syna Karola Wielkiego): Lotara, Karola Łysego i Ludwika Niemieckiego. Podział ten położył podwaliny pod powstanie w przyszłości Francji i Niemiec.

Ekspansja islamu w średniowieczu

W chwili śmierci Mahometa w 632 r. wszystkie plemiona zamieszkujące Półwysep Arabski przyjęły islam. Wyprawy muzułmanów poza Arabię miały miejsce już za pierwszego kalifa Abu Bekra (632-634). Decydujący okres podbojów przypadł jednak na okres kalifatu Omara. W 635 r. Arabowie zajęli Damaszek w bizantyjskiej Syrii, następnie podbili należącą do Persji Mezopotamię, i do ok. 650 r. Persję. W 642 r. poddała się arabskim najeźdźcom chrześcijańska i bizantyjska Aleksandria.

Po zamordowaniu Omara w 644 r. nastąpiła wojna trzydziestoletnia wewnątrz islamu. Po zawarciu pokoju z kalifem Abd al-Malikiem, islam rozpoczął dalsze podboje. Na wchodzie muzułmanie dotarli do Taszkientu w Azji Środkowej oraz podbili terytorium obecnego Pakistanu. Na zachodzie podbój następował wzdłuż północnoafrykańskiego wybrzeża. Po przebyciu Cieśniny Gibraltarskiej Arabowie zajęli królestwo Wizygotów w Hiszpanii. W 718 r. przekroczyli Pireneje zagrażając państwu Franków. Ich pochód został zatrzymany przez Karola Młota, a klęska w 732 r. wstrzymała ich ekspansje na Europę.

Kalifat, jako jedno państwo bez granic wewnętrznych, rozciągał się od Hiszpanii, cała Afrykę aż po Indie. Islam wkraczał w nową fazę. Obok zdobyczy innych kultur, zaczął tworzyć własną. Kalif Mamun założył w Bagdadzie „Dom mądrości”, gdzie uczeni przekładali dzieła filozoficzne i medyczne starożytnych Greków oraz studiowali hinduską matematykę.

Do najbardziej znanych w średniowieczu autorytetów w dziedzinie filozofii i medycyny był muzułmański myśliciel Ibn Sina znany w Europie pod imieniem Awicenna (980-1037). Jako filozof był zwolennikiem neoplatonizmu i pozostawał pod wpływem filozofa Alfarabiego. Awicenna był kabalistą. Jego lekarskie pisma były wielokrotnie kwestionowane, ale cieszyły się uznaniem na wszystkich prawie uniwersytetach europejskich od XII w. aż do XVII stulecia.

Znaczenie świata muzułmańskiego w ciągu wieków zależało od tego, w jakim stopniu obszar zamieszkały przez wyznawców islamy był wciągnięty w system komunikacyjny starego świata. Na wschodzie, jeszcze przed rozszerzaniem się islamu, czynnikiem rozstrzygającym był fakt, że wielkie drogi komunikacyjne, które szły z Zachodu na Daleki Wschód, przebiegały przez Afrykę Północną. Fakt ten określał role, jaką ówczesny Wschód odgrywał w handlu światowym i w dziejach politycznych świata. Wielkie szlaki komunikacyjne świata prowadziły z wschodniej i południowej Azji ku brzegom Morza Śródziemnego, na których znajdowały się punkty przeładunkowe handlu światowego. Stamtąd prowadziły do Europy południowej przez Morze Śródziemne (P. Schmitz, „Wszechislam”, Trzaska, Evert i Michalski S.A.).

Obok ważnych szlaków morskich, najbardziej używanym był szlak całkowicie lądowy. Łączył on Chiny poprzez Azję środkową z północnym Iranem, a następnie prowadził do Morza Czarnego lub też przez Mezopotamię i Syrię do wybrzeży Morza Śródziemnego. Dla krajów, przez które prowadziła ta droga, posuwające się po niej karawany, stawały się źródłem potęgi i dochodów. Łatwo zrozumie znaczenie obszaru muzułmańskiego, jeśli się weźmie pod uwagę, że jego mieszkańcy mieli duży wpływ na kształtowanie się cen przez pobieranie opłat i ceł, ale także mogli w każdej chwili przerwa ruch na szlaku handlowym.

Rola, jaką odgrywał Bliski Wschód, była bardzo jasna i wyraźna. Był on pośrednikiem między Dalekim Wschodem a Europą. Nie zajmował się produkcją, ani przerabianiem surowców, a zyski z pośrednictwa czerpał olbrzymie.

Hiszpania, Afryka Północna, Bliski Wschód stały się ośrodkiem komunikacyjnym, który był podstawą istnienia utworzonego i zorganizowanego przez arabów muzułmańskiego imperium. Dynastia Abbasydów ustanowiła w Bagdadzie, stolicy Mezopotamii, kalifat i utrzymała go do 1258 r.

Rycerze z Normandii i Francji, zachęceni papieską obietnicą odpustu w 1085 r., zajęli Toledo. W tym samym czasie Antiochia zdobyta została przez Turków, którzy już wcześniej, bo w 1071 r. zajęli Jerozolimę. Również w 1071 r. decydująca bitwa pod Manzikert, w której Bizancjum poniosło porażkę, skłoniła papieża Grzegorza VII, by wezwać Europę zachodnią do niesienia pomocy cesarstwu bizantyjskiemu. Zwycięzcami pod Manzikert nie byli Arabowie, lecz seldżuccy Turcy. Było to plemię koczownicze, które przeszło na islam i szybko stało się główną siłą na Bliskim Wschodzie. Podczas gdy Arabowie byli stosunkowo tolerancyjni, to Turcy nękali europejskich pielgrzymów, którzy w coraz większej liczbie przybywali do Ziemi Świętej, czczonej przez chrześcijan jako miejsce życia i śmierci Jezusa Chrystusa.

Jednak największe zagrożenie dla kalifatu bagdadzkiego nadeszło ze wschodu. Iran ponownie objawił swa polityczną potęgę. Sytuacja zmieniła się wraz z pojawieniem się dzikich najeźdźców z Azji Środkowej. Byli nimi Turcy Seldżuccy, którzy podbili większość wschodniego świata muzułmańskiego. W imieniu kalifów Abbasydów, którym pozostawała władza religijna, rządzili władcy nazwani sułtanami.

Ustalenie sułtanatu tureckiego w zachodniej Azji wprowadziło początkowo tylko niewielkie zmiany w życiu podbitych ludów, gdyż plemiona tureckie ze środkowej Azji już wcześniej zastały nawrócone na islam. Rozpoczęła się następna ekspansja militarna islamu i prowadziła w kierunku południowo-wschodnim do Indii północnych oraz północno-zachodnim do Azji Mniejszej. Równocześnie na dalekim Zachodzie koczownicze plemiona Berberów doprowadziły islam aż na krańce Afryki w basenie senegalskim. W tym samym czasie koczownicze plemiona arabskie, nie kontrolowane przez autorytet kalifów, niszczyły ośrodki cywilizacyjne, które ich arabscy poprzednicy założyli na gruzach Afryki rzymskiej i bizantyjskiej.

Jedność muzułmanów z Azji pod władzą tureckich Seldżuków okazała się krótkotrwała. Wschód został podzielony na niezależne sułtanaty. Muzułmanie pozostali jednak na tyle silni, by skutecznie stawić czoła wyprawom krzyżowym. Jednak główne zagrożenie nadeszło znowu ze Wschodu. Były nimi hordy koczowniczych Mongołów.

Pierwszy najazd pogańskich Mongołów spustoszył północno-wschodnie prowincje. Następna fala zalała Persje i Irak w 1256 r. i obaliła kalifat Bagdadu, który został przeniesiony do Kairu.

Imperium mongolskie podporządkowało sobie cały wschodni świat muzułmański z wyjątkiem Egiptu, Syrii i Arabii. Szlaki komunikacyjne między Zachodem i Dalekim Wschodem zostały przerwane. Nie przerwało tego procesu zawalenie się państwa mongolskiego i powstanie na jego gruzach imperium otomańskiego.

Turcja stała się ośrodkiem osmańskiego imperium, gdyż leżała na prastarym skrzyżowaniu szlaków handlowych, prowadzących z Europy do Azji i Afryki.

Podwaliny pod imperium położył Osman (1259-1326), od jego imienia nazwę swą wzięły koczownicze hordy tureckie. Osman zdobył zachodnią część Azji Mniejszej i na przestrzeni miedzy Anatolia i Afryka północna utworzył barierę, która całkowicie przecięła komunikację między Europą a Dalekim Wschodem.

W XIII w. Turcy pod rządami Osmana I wtargnęli na Półwysep Bałkański. Serbowie pod wodzą cara Łazarza stoczyli na Kosowym Polu (Kosovo Polje) w dniu 29 czerwca 1389 r. bitwę z wojskami tureckimi pod wodzą sułtana Murada I. Bitwa skończyła się straszną klęską Serbów i poległ w niej car Łazarz.

W 1448 r. sułtan Murad II pobił tu wojska Hunyadego Korwina (1385-1456), węgierskiego męża stanu, który wcześniej brał udział w wyprawie króla węgierskiego i polskiego króla Władysława przeciwko Turkom, która zakończyła się bitwą pod Warną w 1444 r. Klęska pod Warną przyspieszyła zdobycie Konstantynopola przez Turków.

Półwysep Bałkański jest najbardziej wysuniętym ku płd.-wch. członem kontynentu europejskiego. Jest ważnym obszarem strategicznym, gdyż tworzy pomost komunikacyjny pomiędzy Europą a Bliskim i Dalekim Wschodem. Z tego powodu Bałkany przez kilka ostatnich wieków były terenem ścierania się interesów państw mocarstwowych. Europa w pełni zdała sobie sprawę ze znaczenia tego obszaru, kiedy został on podbity i włączony przez tureckiego władcę Osmana I do imperium osmańskiego. Wtedy to na długie lata zostały przecięte lądowe szlaki komunikacyjne między Europą a Dalekim Wschodem. W tym czasie rosło znaczenie i bogactwo Republiki Weneckiej, która posiadając znaczną flotę morską, pośredniczyła w handlu. Kupcy prowadzili interesy handlowe nie tylko z państwami położonymi na wsch. wybrzeżach Morza Śródziemnego, ale ich wpływy sięgały nad Morze Czarne i Morze Azorskie. Prowadzili handel w Azji Mniejszej, w Gruzji i na Krymie. Ich okręty docierały do portów Europy Zachodniej. Wenecja była najbogatszym miastem ówczesnej Europy. Półwysep Bałkański jest zamieszkały przez Greków, Turków, Albańczyków oraz słowiańskich Serbów, Chorwatów, Bośniaków, Słoweńców i Bułgarów.

Wyzwolenie Hiszpanii nastąpiło po ponad dziesięcioletniej wojnie, jaką monarchowie katoliccy wydali Grenadzie (1481-1492). Upadek Grenady w styczniu 1492 roku zakończył historię państw muzułmańskich na Półwyspie Iberyjskim.

Pod koniec XV w. imperium osmańskie rozciągało się na całą Azję Mniejszą, Półwysep Bałkański aż po Sawę i Dunaj, oraz miało zwierzchnictwo nad Wołoszczyzną, Chanatem Krymskim i Mołdawią. W 1463 r. Bośnia stała się prowincją turecką. Zabór turecki obejmował całą Bośnię, i sięgał aż do Sawy, Uny, a nawet do Kupy. Po drugiej stronie tych rzek byli Włosi, Węgrzy i Niemcy. Bośnia była przedmiotem spornym między Węgrami a państwem osmańskim. Bitwa pod Mohaczem w 1526 r. rozstrzygnęła spór na korzyść Turcji. Zdobycie przez Turków w 1453 r. Konstantynopola doprowadziło do ostatecznego upadku cesarstwa bizantyjskiego. Miejsce jego zajęło imperium osmańskie. Okres rządów Selima I (1520-1566) przyniósł gwałtowny rozwój imperium osmańskiego. Stało się ono jednym z największych mocarstw światowych. Ekspansja turecka odbywała się we wszystkich kierunkach. W 1516 r. uzależnione zostało od Turków terytorium północnej Mezopotamii z Kurdystanem, Syrią i Palestyną, a w 1515 r. Egipt i Hidżaz oraz w 1521 Barka. W 1551 r. Turcja podbiła Trypolitanię i opanowywanie Afryki północnej zakończyła narzuceniem zwierzchnictwa Tunezji w 1574 r. W Europie w XVI w. Turcy opanowali wybrzeże Morza Czarnego oraz obszar naddunajski, sięgając po Karpaty i Dniestr. W 1501 podporządkowali Mołdawię, a w 1541 Ks. Siedmiogrodzkie. W XVII w. rozszerzyli swą ekspansję w Europie na Zaporoże i w 1672 r. na Podole.

Tak więc imperium osmańskie w czasach swego rozkwitu na przełomie XV w. i XVI w. sięgało aż po ziemie dzisiejszych Węgier w Europie i po Algierię na kontynencie afrykańskim. Ekspansja imperium osmańskiego oraz ustalenie się imperium mongolskiego w Indii w XVI w. były triumfem islamu. Charakterystyczna cechą oby tych imperiów był nacisk, jaki kładły na ortodoksję muzułmańską i „Święte Prawo”, które było ucieleśnieniem organizacji imperium. Wojny religijne w Indii mają swoje podłoże w podbojach subkontynentu przez Islam. Treści, jakie on kierował do hindusów znacznie odbiegały od koncepcji reinkarnacji.

W XVII w. za panowania Osmana II (1605-1622) Turcy zwrócili się przeciwko Polsce. Bitwa pod Cecorą zakończyła się pogromem szczupłej armii polskiej. 11 listopada 1673 r. Jan Sobieski na czele zorganizowanej przez siebie armii koronnej i litewskiej uderzył na stojącego pod Chocimiem w warownym obozie Husseina pasze z 30 tys. Turków i zniósł pierwszą armię Osmanów.

10 lat później król Jan III Sobieski zadał śmiertelny cios imperium osmańskiemu. Podjął on dawną politykę antyturecką. Zawarł sojusz z Habsburgami, i szarżą pod Kahlenbergiem 12 września 1683 r. rozgromił armię turecką oraz wspomagające ją oddziały tatarskie. Król Jan III Sobieski pod Wiedniem zdobył chorągiew Mahometa, inaczej chorągiew proroka, wielką chorągiew wojenną cesarzy otomańskich. Chorągiew ta była wykonana z czarnej kotary, i była przechowywana jako świętość w seraju sułtańskim w Stambule. W 1683 r. król posłał ją papieżowi. Zawieszono ją w kościele w Loreto.

Od szarży pod Wiedniem, na pierwszy plan zainteresowań króla Jana III Sobieskiego występuje kwestia rozbioru Turcji. Kiedy doprowadził do skutku zawarcie w 1684 r. Ligi św., rozwinął rozległą akcję dyplomatyczną, której celem miało być pozyskanie dla Polski księstw naddunajskich. Jednak jego usilne starania szły na marne. Wyprawy na Mołdawię, Wołoszczyznę i Kamieniec kończyły się niepowodzeniami. W Polsce natomiast podnosiła głowę opozycja możnowładców, która była podtrzymywana przez Austrię i Brandenburgię. Osaczony intrygami, znękany niepowodzeniami i wichrzeniem przeciwników, król stopniowo obojętniał na sprawy publiczne. Kwestia turecka została porzucona. Bitwa pod Wiedniem była upadkiem siły militarnej Turków. Jednak upadek ten nie pociągnął za sobą osłabienia religii i więzi wewnątrz społeczności muzułmańskiej. Pod koniec XVIII w. potęga imperium osmańskiego, która budziła kiedyś ogólny postrach słabła w szybkim tempie. Polską ideę rozbioru Turcji podjęli dość skutecznie Anglicy.

Faszyzm i komunizm

Faszyzm

Podczas II wojny światowej Niemcy wymordowali ponad 50 mln, głównie Słowian i Żydów, którzy zostali uznani przez nazistowskich okultystów jako „element” niższy rasowo. Nienawiść do Słowian i Żydów szerzyła już założona w 1894 r. tajna organizacja Zakon Nowych Templariuszy, którą założył niemiecki okultysta Georg Lanz von Liebenfels. Theodor Fritsch, założyciel okultystycznego Zakonu Germańskiego (Germanenorden) i jego wewnętrznego kręgu – Towarzystwa „Thule” (1918) już w 1912 r. groził, że ludzie niższej rasy a zwłaszcza Żydzi i Słowianie, oraz „elementy” społeczne zostaną zlikwidowani. Idee te rozwinął zakon rycerski Rzeszy Niemieckiej Schutzstaffeln – Sztafety Ochronne NSDAP, znane jako SS, których twórca, Heinrich Himmle, reichsfuhrer SS, cieszący się najgorszą sławą poza Hitlerem, inspirował się natchnieniem ezoterycznym, tradycjami greckimi, tybetańskimi, katarów i rycerzy świętego Graala.

Na procesie norymberskim osądzono i skazano wielu hitlerowskich zbrodniarzy. Osądzenia uniknął największy po Hitlerze zbrodniarz reichsfuhrer SS Heinrich Himler. Został on złapany podczas ucieczki 21 maja 1945 r. w brytyjskiej strefie okupacyjnej. Po wstępnym przesłuchaniu 23 maja 1945 r. popełnił samobójstwo. Hitler popełnił je wcześniej. Jednak prawdziwi sprawcy zbrodni dokonanych podczas II wojny światowej nigdy nie zostali potępieni i osądzeni, a byli nimi okultyści. Dzisiaj okultyzm ponownie odnosi sukces.

Okultyzm w swej istocie jest rasistowski i zbrodniczy. Wywarł on olbrzymi wpływ na powstanie partii nazistowskiej, ale i odcisnął swoje piętno na całe jej późniejsze losy.

Założone przez Bławatską Towarzystwo Teozoficzne przyciągało do siebie Anglików, z których najważniejszym był A.P. Sinnet oraz wielu Hindusów, którym schlebiało zainteresowanie Zachodu religią i filozofią Indii. Największy wpływ miała Bławatska na urodzonego w Anglii, a później naturalizowanego w Niemczech Chamberlaina. Wierzył on, że: germański umysł musi poprowadzić ludy aryjskie ku rasowej supremacji i panowaniu nad światem. Traktował on mistycyzm jako najważniejszy przejaw aryjskiego ducha. Pisał on, że każdy mistyk , chcąc nie chcąc, jest urodzonym antysemitą.

Pisma Chamberlaina były natchnieniem dla Hitlera i odwrotnie, gdyż Chamberlain wierzył, że to Hitler jest boską osobą, która poprowadzi ludy aryjskie ku rasowej supremacji i panowaniu nad światem. Istnieje korespondencja między Chamberlainem a Hitlerem. Jeden z listów Chamberlaina do Hitlera, napisany w 1923 r., brzmiał następująco: „Masz wielkie rzeczy do zrobienia… Niczego się nie zdziała, dopóki rządzi system parlamentarny; Bóg wie, że Niemcy nie mają w sobie skry talentu do tego systemu. Uważam jego istnienie za największe nieszczęście, ponieważ za każdym razem prowadzi nas on tylko w bagno, w którym pogrążają się wszystkie plany odrodzenia i wydźwignięcia Ojczyzny. Moja wiara w Niemców nie osłabła nawet na chwilę, ale moje nadzieje, muszę to wyznać, upadły nisko. Jednym posunięciem odmieniłeś stan mojej duszy. To, że w godzinie największej potrzeby Niemcy zrodziły Hitlera, dowodzi ich żywotności, tak jak i siła wpływu, która z niego emanuje, bowiem te dwie rzeczy, osobowość i wpływ, idą ze sobą w parze… Niech Bóg cię chroni!” (Francis King, „Szatan i swastyka. Okultyzm w partii nazistowskiej”, Wydawnictwo Axis, Poznań 1996).

Chamberlain był antysemitą. Jego nauki wywarły wpływ na niemiecko-języcznych intelektualistów i rasistowskich okultystów. Do zwolenników Chamberlaina należeli między innymi tacy rasistowscy okultyści jak Guido von List, oraz Lanz von Liebenfels (1874-1954), który wywarł istotny intelektualny wpływ na Hitlera.

W 1894 r. z inicjatywy Liebenfelsa została założona organizacja, Zakon Nowych Templariuszy. Wtajemniczeni, ubrani w białe szaty, odprawiali między innymi ceremonie Graala oraz rytuały opracowane przez Liebenfelsa. Zakon prowadził otwartą rasistowską propagandę za pośrednictwem swego czasopisma Ostara, którego regularnym czytelnikiem był Hitler, Himmler czy Rosenberg, który później został głównym ideologiem partii nazistowskiej. Zakon posiadał swoje świątynie między innymi w zamku Werfenstein, w Rugen, Marienkamp i Ulm.

Znakiem ich była swastyka, symbol neopogański ruchu niemieckich okultystów, która następnie została przyjęta przez partię nazistowską (w starożytności swastyka była symbolem gnostyków). Swastyka o ramionach załamanych w prawo była rozumiana przez okultystów jako odwrócony krucyfiks, znak zła, duchowego upadku i czarnej magii. Jednym z uczniów Zakonu Nowych Templariuszy był Hitler, który został osobiście wtajemniczony przez Liebenfelsa.

W liście do jednego z wtajemniczonych członków Zakonu Nowych Templariuszy Liebenfels pisał: „Hitler jest jednym z naszych uczniów… pewnego dnia przekonasz się, że on, a poprzez niego i my, odniesiemy zwycięstwo i zapoczątkuje ruch, który sprawi, że świat zadrży…”.

W 1912 r. w Lipsku oficjalnie został założony Zakon Germański (Germanenorden), którego członkowie praktykowali okultyzm . Zakon skupiał aryjskie loże okultystyczne i  powstał z zamiarem przeciwstawienia się masonerii żydowskiej. Doktryną zakonu było hasło „Tschandala”, za którym ukrywała się nienawiść do niższych rasowo elementów, zwłaszcza Żydów i Słowian . Termin ten został wcześniej przyjęty przez Zakon Nowych Templariuszy, a został wymyślony przez F. Nietzschego.

W 1915 r. powstał w zakonie rozłam. Kanclerz zakonu Hermann Pohl został pozbawiony swej funkcji i na znak protestu opuścił zakon, by w 1916 r. wraz z byłym mistrzem berlińskiej loży zakonu Freesem założyć ruch pod nazwą Zakon Germańskiego Walvater Świętego Graala. Organizacją rekrutacyjną kandydatów do zakonu było Thule Gesellschaft (Stowarzyszenie Thule), które było kołem studiów nordyckich i skupiało głównie młodzież. Znakiem towarzystwa była przechylona swastyka z mieczem i wieńcem. W 1919 r. nastąpiło formalne połączenie Zakonu Germańskiego Walvater z Towarzystwem Thule. Organem prasowym połączonego zakonu była gazeta „Munchener Beobachter und Sportblatt”, która w przyszłości miała zasłynąć na całym świecie jako główne pismo NSDAP pod nazwą „Volkischer Beobachter”.

Towarzystwo Thule miało w swoich szeregach członków, którzy przyczynili się do powstania partii nazistowskiej. W 1919 r. członkowie towarzystwa odegrali dużą rolę w bawarskim białym terrorze. W późniejszym czasie towarzystwo stało się częścią magicznego zakonu rycerskiego Rzeszy Niemieckiej Schutzstaffeln – Sztafety Ochronne NSDAP, znane jako SS (Schwarze Orden), których twórcą był Heinrich Himmler, reichsfuhrer SS, cieszący się najgorszą sławą poza Hitlerem. Był zagorzałym zwolennikiem ideologii okultystycznej i inspirował się natchnieniem ezoterycznym, tradycjami greckimi, tybetańskimi, katarów i rycerzy Graala. Nauki czerpał od Guida von Lista i Lanza von Liebefelsa. Wszyscy esesmani byli zobowiązani do brania udziału w pogańskich obrządkach, obmyślonych przez Himmlera. Wymagał by esesmani byli lojalni wobec niego i wobec siebie.

Naziści objęli władzę w Niemczech na fali Wielkiego Kryzysu, który rozpoczął się krachem giełdowym na Wall Street. Przed kryzysem ekonomicznym w 1929 r. w Niemczech było milion trzysta tysięcy zarejestrowanych bezrobotnych, a na początku 1933 r. bez pracy było już ponad sześć milionów ludzi. Hitler został kanclerzem Niemiec 30 stycznia 1933 r.

W latach trzydziestych przez Niemcy przetoczyła się fala terroru. Represjom zostały poddane również osoby związane z ugrupowaniami okultystycznymi. Prześladowano ludzi, którzy za dużo wiedzieli, czy wiedzieli o związkach nazistów z okultyzmem. Nawet Liebenfels otrzymał zakaz publikowania swoich książek. W 1937 r. zaczęto reglamentować papier i wprowadzono ograniczenie w rozpowszechnianiu i sprzedaży czasopism okultystycznych. Okultyzm stał się własnością panujących , gdyż to właśnie Bławatska zalecała, by wiedza okultystyczna była trzymana w tajemnicy przed masami, aby mogła zostać użyta do kontrolowania innych ludzi.

Okultyzm nazistów pochodził w prostej linii od Bławatskiej, która była tylko uczennicą mistrzów tybetańskich. Ulubionym astrologiem Hitlera była Elsbeth Ebertin. Do najbliższego otoczenia Hitlera należała Marthe Kunzel, teozofka, która była wcześniej zaprzyjaźniona z Bławatską.

W Rosji teorie okultystyczne szerzył pisarz Walery Briusow (1873-1924), który zajmował się również filozofią, historią magii astrologii, wiedzą tajemną. Natychmiast poparł bolszewicką rewolucję, ale do partii komunistycznej wstąpił w 1921 r.

W łonie NSDAP rosło wielkie zbrodnicze i okultystyczne bractwo, którego ideologia wywodziła się z wiedzy tajemnej. SS, czyli Sztafety Ochronne NSDAP, powstały z woli Hitlera w 1925 roku, jako jego gwardia przyboczna. Dla dalszych dziejów formacji momentem przełomowym było objęcie kierownictwa nad nią przez Heinricha Himmlera w 1929 roku. Reichsführer SS Himmler był z wykształcenia agronomem. Metody doboru, które stosował przy hodowli drobiu na swojej kurzej fermie, postanowił zastosować teraz w SS. Przekonany o wyższości rasy aryjskiej, postanowił uczynić z SS elitę. O ile do NSDAP mógł się zapisać każdy, kto nie był Żydem, o tyle do SS przyjmowano jedynie wybranych. Kandydaci do gwardii musieli mieć co najmniej 1,70 metra wzrostu i nordycki wygląd. Co to oznaczało? Jürgen Stroop, SS-Gruppenführer odpowiedzialny m.in. za stłumienie powstania w getcie warszawskim, za ideał Aryjczyka uznawał wysokiego mężczyznę o podłużnej czaszce i wąskim czole, jasnowłosego, niebieskookiego, o jasnej karnacji skóry, pozbawionego owłosienia na ciele – nawet pod pachami, czy w okolicach genitaliów. Tylko przed takimi osobami otwarte były drzwi do SS. Naturalnie sam wygląd nie wystarczał. Wszyscy oficerowie SS i ich żony musieli dowieść czystego aryjskiego pochodzenia aż od 1750 roku, a szeregowi esesmani od 1800 roku. Ponadto od 1 stycznia 1932 roku obowiązywał dekret, na mocy którego wszyscy nieżonaci członkowie SS musieli odtąd uzyskać pozwolenie od Reichsführera SS Himmlera na zawarcie małżeństwa. Badania związane z pozwoleniem na małżeństwo, prowadzone przez Urząd Rasy i Osadnictwa SS (od 1938 roku Główny Urząd Rasy i Osadnictwa SS), obejmowały zdrowie fizyczne i psychiczne kandydatek na żony i ich rodzin oraz cechy rasowe, aby upewnić się co do „nordyckości” kandydatek. Był to zasady eugeniki, której hołdował Himmler. Zarówno esesmani, jak i ich przyszłe żony, musieli dostarczyć dane genealogiczne dla udokumentowania czystości swego pochodzenia aż do piątego pokolenia. W praktyce bywało, że badano drzewo genealogiczne jeszcze dokładniej. W 1943 roku trzem braciom, członkom SS, którzy starali się o pozwolenie na zawarcie małżeństwa, dowiedziono, iż mają wśród przodków Żyda urodzonego w 1663 roku. Wobec zmienionych realiów wojennych, zgodzono się warunkowo na zawarcie przez nich małżeństw, z zastrzeżeniem, że ich dzieci nie będą mogły zostać przyjęte do SS.

Himmler w listopadzie 1933 roku wydzierżawił zamek Wewelsburg, aby przekształcić go w siedzibę SS. Był to zamek – kaplica, pomnik nazizmu. Zamek ten miał być czymś na kształt arturiańskiego Camelotu. Centralnym miejscem w zamku była wielka sala spotkań przywódców Czarnego Zakonu SS z dębowym stołem na dwanaście miejsc, przeznaczonych dla najwyższych dowódców SS, którzy najwyżej byli wtajemniczeni. Ściany były przyozdobione herbami owych dowódców (wobec faktu, że część dowódców SS nie posiadała herbów rodowych, Himmler kazał je dla nich sporządzić). Poniżej sali biesiadnej, w okrągłym pomieszczeniu wykutym w skale znajdowała się krypta grobowa, nazwanym „królestwem umarłych”. Przy budowie tego pomieszczenia zginęło około 1000 więźniów, którzy pochodzili z pobliskiego obozu. Każda z zamkowych sal dla rycerzy SS upamiętniała jakiegoś germańskiego bohatera i umeblowana była zgodnie z duchem czasów owego bohatera. Po wojnie zamek został uznany za miejsce zła.

Sam Himmler mieszkał w apartamentach poświęconych królowi z dynastii saskiej, Henrykowi I Ptasznikowi, gdyż wierzył w reinkarnację i uważał się za wcielenie Henryka Ptasznika (875-936), monarchy, założyciela domu Saksonii. Henryk Ptasznik został obrany królem w 919 r. Zmusił książąt szwabskiego i bawarskiego do uznania swego zwierzchnictwa. W 923 r odzyskał Lotaryngię. Od 933 r. rozpoczął walkę ze Słowianami połabskimi. Himmler czcił jego pamięć i w tysiącletnią rocznicę jego śmierci złożył ślubowanie, że będzie kontynuował jego „misję cywilizacyjną na Wschodzie”. Himmler często medytował nad grobem Henryka. Uważał, że grób ten jest „świętym miejscem, do którego my, Niemcy, udajemy się na pielgrzymkę”. Hitler na temat reinkarnacji wypowiadał się następująco: „Tym, co leży w naturze człowieka, jest poczucie wieczności, i poczucie to zakorzenione jest głęboko u każdego. Dusza i umysł migrują, natomiast ciało powraca do natury”. Migracja może oznaczać tylko jedno, reinkarnację. Wiara w reinkarnację jest sekretną doktryną masonerii. Wymaga ona wtajemniczeń. Tajne obrzędy związane z reinkarnacją były odprawiane w Eleusis. Można porównać misteria eleuzyńskie i ceremonie tybetańskie z „Księgą umarłych” u Egipcjan.

W ramach SS od 1935 roku działał instytut poszukiwań ezoterycznych pod nazwą Deutsches Ahnenberge (Niemieckie Dziedzictwo Przodków), który organizował sesje medytacyjne dla najwyższego kręgu wtajemniczonych oraz podejmował misje specjalne w rodzaju poszukiwań Graala, zbierania w Tybecie materiałów na temat lokalnych rytuałów inicjujących wojowników przed ich ostateczną walką z siłami „ciemności”. Poszukiwano klucza do ponownego ożywienia rasy panów, nadludzi, którzy mieli stworzyć tysiącletnią Rzeszę.

Himmler dążył do stworzenia nowej elity, a to oznaczało konieczność wprowadzenia tajnych obrzędów i wtajemniczeń, by przeobrazić duchowo jej członków. Dlatego Himmler nieustannie powtarzał oficerom SS, że są rycerzami Czarnego Zakonu. Idea elitarnego zakonu rycerskiego, w którą starano się wtłoczyć SS, okazała się być dość nośna. Dawała młodym ludziom wrażenie splendoru związanego z tajnym zakonem wyznającym wiarę pogańską. Symbolem przynależności do zakonu była trupia główka i czarny uniform. Z czernią munduru kontrastowały biała koszula (do 1937 roku była brązowa) i białe rękawiczki. Członków Czarnego Zakonu SS wtajemniczenia czyniły sadystami. Byli nielitościwi i bezwzględni. W pogardzie mieli ludzi, gdyż ich etyka była zawołaniem dla wtajemniczonych, ludzi okrutnych i gwałtownych, którzy nie znali litości.

W latach trzydziestych opublikowano po niemiecku prace pułkownika SS Ottona Rahna. Autor twierdził, że zamek Graala w Munsalvaesche Wolframa von Eschenbacha to Montsegur, twierdza katarów. Jego badania nad katarami i Graalem miały poparcie Alfreda Rosenberga, głównego ideologa filozofa rasizmu, ideologa NSDAP i przyjaciela Hitlera. W 1939 roku Otto Rahn zniknął. Prawdopodobnie w czasie wojny prowadził on z grupą ludzi tajemnicze prace w twierdzy katarów, w Montsegur oraz w innych ośrodkach katarskich. Jeden z francuskich badaczy odnalazł kilka dokumentów dotyczących Rahna, z których najpóźniejszy pochodził z 1945 roku.

Adolf Hitler miał wręcz fanatyczną obsesją na punkcie szukania relikwii zamku Graala. Włócznia wraz z kielichem, mieczem i półmiskiem to Świętości Zamku Graala. Tajemnicza, pokryta krwią biała włócznia, która zwykle towarzyszy Graalowi, ma być orężem, które przeszyło uda Króla Rybaka. Jest identyfikowana z biblijną włócznią Longinusa, która przebiła bok Jezusa i sprawiła, że spłynął krwią. Hitler w trakcie tych poszukiwań zdobył starożytną lancę (o której mówiono, że była używana przez Karola Wielkiego), twierdząc, że była ona własnością Longinusa, który przekłuł nią bok Jezusa wiszącego na krzyżu. Była więc ona, jak twierdził, czczoną w tradycji Graala świętą Włócznią Przeznaczenia. Mając ją, Hitler uważał, że jego imperium będzie tak potężne, jak imperium Karola Wielkiego. Lecz legenda mówi również, że po wielu wspaniałych zwycięstwach został on (Karol Wielki) skazany na przegraną, w chwili gdy utracił swoją magiczną broń.

Dr Georg Lanz von Liebenfels, który wywarł bardzo istotny wpływ na Hitlera, zmarł w 1954 r. W Szwajcarii w piśmie „E.O.L. Mitteilungsblatt” wydawanym przez komunę Thelema w dniu 9 czerwca 1954 r. ukazała się się następująca notatka pośmiertna: „Niech śmierć będzie uczczona wraz z ogniem, życiem i wodą (Liber Al.). 22 kwietnia 1954 r. o 3 rano, dr Georg LANZ von LIEBENFELS, światły przykład niezłomnej wiary i najwyższej cnoty, przekroczył w pokoju Wielką Granicę. Wszyscy, którzy go znali, zachowują go w drogiej pamięci. Jego pośmiertne szczątki spoczną w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Penzing Wiedeń XIV, 28-go dnia tego miesiąca”.

C.d.n.

Stanisław Bulza

Przeczytaj więcej artykułów tego autora >   >   > TUTAJ .

Stanisław Bulza na FB ….

Ilustracja tytułowa: Zwycięstwo króla Jana III Sobieskiego nad Imperium Tureckim pod Wiedniem (12-13 września 1683). Obraz autorstwa Jana Matejki wielkości 40 m2 znajduje się na głównej trasie do Kapalicy Sykstyńskiej w Watykanie. Wybór ilustracji tytułowej za: Inter / wg.pco

*

, 2019.05.25.
Avatar

Autor: Stanisław Bulza