OLGA TOKARCZUK – NOBLISTKA POLSKA CZY UKRAIŃSKA?


Polska Noblistka Olga Tokarczuk jest dumna ze swoich ukraińskich korzeni

Ольга Токарчук гордится украинскими корнями
[ http://procurable61.rssing.com/chan-45486372/all_p7542.html ]

Украинский след Нобелевской премии по литературе
[ https://www.facenews.ua/articles/2019/330805/ ]

Olga Tokarczuk jest dumna ze swojego ukraińskiego pochodzenia, ale w swojej twórczości starannie omija bolesny temat, jakim były okrutne mordy popełnione w czasie II wojny światowej przez jej ukraińskich pobratymców na Polakach i Żydach. Równocześnie stawia bezpodstawne zarzuty Polakom, ale zpomina, że w Polsce przedwojennej mieszkały duże mniejszości jak Ukraińcy, Żydzi, Niemcy, które korzystały z praw, jakie gwarantowała im konstytucja i nie były prześladowane przez polską większość lub polskie władze. Wszystkie państwa powstałe po I wojnie światowej były zobowiązane do podpisania i przestrzegania zasad tzw. „małego traktatu wersalskiego.” Traktat mniejszościowy gwarantował swobodę religii, całkowitą wolność i ochronę. Mniejszości te miały swoich przedstawicieli w Sejmie, bez przeszkód działały ich organizacje polityczne i społeczne, kościoły, wydawano prasę i książki w ich narodowych językach, działały ich spółdzielnie, banki oraz przedsiębiorstwa, itd.

W tym samym czasie na terenie sowiekiej Ukrainy NKWD przeprowadziło zbrodniczą akcję, zwana Holodomor, w czasie której zagłodzono na śmierć kilka milionów ukraińskich, polskich, białoruskich chłopów, wraz z ich rodzinami, którzy nie chcieli przystępować do kołchozów. NKWD było zdominowane przez żydowskich komunistów. Badania tego tematu przez historyków są jednak utrudnione ze względu na natychmiastowe stawianie im zarzutów o antysemityzm.

Zważywszy na fakt, iż w okresie 1929 – 1938 Żydzi stanowili większość lub zdecydowaną większość wśród kadry kierowniczej stalinowskiego aparatu represji na sowieckiej Ukrainie – są oni współodpowiedzialni, zazwyczaj w dominującym stopniu oraz w postaci sprawstwa kierowniczego – za wszelkie zbrodnie stalinowskie popełnione wówczas na terenie Ukrainy sowieckiej, w szczególności za zbodnię Hołodomoru ( 3-9 mln ofiar) oraz zbrodnię na Polakach w ramach tzw. „operacji polskiej” NKWD.

Na ziemiach polskich sytuacja diametralnie zmieniła się po utracie niepodległości przez Polskę w wyniku zajęcia jej terytorium przez najeźdźców hitlerowskie Niemcy i ZSRR. Wszystkie wymienione powyżej mniejszości zaczęły kolaborować z okupantami przeciwko Polakom. Przedstwiciele niemieckiej mniejszości wstępowali do NSDAP, organizowali formacje samoobrony Selbstschutz, która stała się częścią niemieckiego aparatu zbrodni, brali udział w denuncjacji polskich patriotow, biznesmenów i intelektualistów do gestapo, których następnie aresztowano, rozstrzeliwano lub wysyłano do Oświęcimia. Pierwszymi więźniami obozu śmierci Auschwitz byli własnie Polacy.

Na terenach Polski zagarniętych przez Niemcy hitlerowskie Naziści odseparowali Żydów od Polaków, z którymi mieszkali od setek lat na terytorium Polski, gromadząc ich w ghettach, z których następnie wysyłano ich stopniowo do obozów konentracyjnych. Z kolei Żydzi zamieszkujący terytoria wschodnie Polski, zajęte przez sowietów, nawiązywali kontkty ze swoimi pobratymcami, Żydami komunistami zatrudnionymi w NKWD i brali czynny udział w denuncjowaniu i aresztowaniu Polaków oraz wysyłaniu ich do obozów koncentracyjnych gułagów na Syberii, gdzie większość z nich zginęła.

Sytuacja na wschodnich terenach Polski, okupowanych przez sowietów, diametralnie się zmieniła po inwazji Niemiec hitlerowskich na ZSRR. Wielu Ukraińców witało żołnierzy Wehrmachtu jako wyzwolicieli. We Lwowie w 1941 roku miał miejsce pierwszy pogrom Żydów, na których Ukraińcy mścili się za ich współpracę z NKWD. Bezpośrednim powodem pogromu Żydów było ujawnienie faktu wymordowania większości więźniów (Ukraińców i Polaków) we lwowskich więzieniach przez NKWD na rozkaz Berii, tuż przed wycofaniem się sowieckiej armii z tego miasta, po ataku Wehrmachtu. Wielu z tych więźniów zostało aresztowanych przez NKWD w rezultacie denuncjacji przez obywateli żydowskiego pochodzenia, którzy współpracowali ze swoimi pobratymcmi w NKWD.

Po odejściu Sowietów setki lwowian udały się do więzień, gdzie odnaleziono tysiące zmasakrowanych ciał i nielicznych ocalałych[.. Ogrom i okrucieństwo sowieckiej zbrodni wywołały ogromne wzburzenie mieszkańców. Jego ofiarą padła ludność żydowska, którą powszechnie utożsamiano z systemem sowieckim i prowadzoną przezeń polityką terroru

„Do prawdziwego pogromu doszło 30 czerwca 1941 roku i w dni następne. Najpierw ukraińscy milicjanci, za milczącą zgodą, a po części także za wyraźnym przyzwoleniem niemieckich okupantów, schwytali na ulicach i w mieszkaniach setki Żydów i pognali ich do więzień. Już po drodze byli oni opluwani i bici przez wzburzony tłum. Nawet kobiety zabrały ze sobą kije, tasaki, noże kuchenne i pałki.”

W lutym 1943 r. Ukraińska Armia Powstańcza rozpoczęła operację „czyszczenia” Wołynia z jego polskich mieszkańców, stanowiących około 16 proc. populacji regionu. Przywódcy nacjonalistów spod znaku Tryzuba uważali, że jest to konieczne, by znienawidzona przez nich Polska raz na zawsze wyrzekła się roszczeń do panowania nad tymi terenami. Sytuacja w regionie sprzyjała ich poczynaniom. Polska partyzantka była tutaj słaba, a Niemcy raczej nie wyściubiali nosa poza swoje umocnione garnizony w miasteczkach i większych wsiach. Sotnie UPA mogły więc swobodnie operować w terenie i atakować jedno skupisko polskiej mniejszości po drugim. W tych krwawych wyprawach upowców często wspierali ukraińscy chłopi, łasi na dobytek swoich sąsiadów. W czasie najazdów mordowali Polaków barbarzyńskimi metodami – przy użyciu siekier, pił, motyk lub paląc żywcem. Chcieli, by wieści o ich okrucieństwie rozniosły się i „zachęciły” Lachów do szybkiej ucieczki za Bug. Oto kilka wstrząsających relacji z Wołynia ukazujących ułamek popełnionych tam zbrodni:

Sytuacja na Wołyniu przypomina współczesne ludobójstwo w Rwandzie gdzie ekstremiści z plemienia Hutu wymordowali w krótkim czasie w okrutny sposób ponad 1 mln członków plemienia Tutsi.

Obydwa wydarzenia, chociaż miały miejsce na różnych kontynentach i w odmiennych kręgach cywiliacyjnych, powinny być ostrzeżeniem dla zwolenników poprawności politycznej i ideologii wielokulturowości (multi-kulti), do których gorących wyznawców należy Olga Tokarczuk. W sytuacjach kryzysowych, jak lokalne wojny, mniejszości, które nie darzyły się sympatią w czasie pokoju, zachowują się w podobny sposób jak Ukraińcy na Wołyniu lub Hutu w Rwandzie. Tymczasem, Pani Tokarczuk ostro atakowała rząd PiS za to, że w 2014 odmowił przyjęcia uchodżców z Afryki.

Czyżby Nobel stał się nagrodą za hipokryzję poprawnych politycznie autorów (przynajmniej nagroda literacka)?

John Tulsky (Chicago)
[email protected]

Źródło: Materiał nadesłany – Bob Kordecky , 7 stycznia 2020.

Tytuł artykułu pochodzi od redakcji PCO.

Ilustracja tytułowa: Noblistka Olga Tokarczuk.
Fot. Tomasz Łazar, za: The New Yorker. / wybór wg.pco

*

2020.01.09.
Materiały nadesłane

Autor: Materiały nadesłane