Izraelska idea Międzyrzecza [Część II.]


Izrael dąży do kontrolowania krajów Bliskiego Wschodu z Iranem włącznie

Przeczytaj: Część I.

Hagana

Pisząc w I części o powstaniu państwa Izrael trzeba wspomnieć o organizacji Hagana (Obrona), która stała się podstawą Sił Zbrojnych Izraela. Była to żydowska organizacja paramilitarna, działająca w latach 1920-1948 w ówczesnym w Brytyjskim Mandacie Palestyny. Z początku organizacja o charakterze samoobrony, stopniowo rozszerzyła pole działania na akcje odwetowe wobec atakujących gangów arabskich, by przekształcić się w organizację typowo wojskową. Po II wojnie światowej organizowała nielegalną imigrację ocalonych z Holocaustu. W 1948 roku stosowała w swojej działalności również metody terrorystyczne. Po utworzeniu niepodległego państwa Izrael stała się podstawą Sił Obronnych Izraela.

1. Mieczysław Biegun (Menachem Begin) podczas przeglądu członków organizacji Betar w Sosnowcu w 1939 r. Brał m.in. udział w przygotowywaniu zamachu na Hotel Króla Dawida w Jerozolimie, w którym 26 lipca 1946 zginęło 89 osób (m.in. 41 Arabów, 26 Brytyjczyków, 17 Żydów). 27 kwietnia 1947 na jego rozkaz, w odwecie za wykonanie wyroku śmierci na członkach Ecelu, terroryści powiesili dwóch porwanych żołnierzy brytyjskich, co wywołało antysemickie zamieszki w Wielkiej Brytanii. [Fot. za: polska-zbrojna.pl]

W Polsce pod koniec lat 30. XX w. doszło do kontaktów przedstawicieli żydowskich organizacji wojskowych z Palestyny z władzami polskimi, w wyniku czego w polskich jednostkach wojskowych w Andrychowie i Rembertowie zorganizowano kursy dla Irgun Cwai Leumi (utworzonego przez Nową Organizację Syjonistyczną) oraz Hagany. Z Polski wysyłano też do Palestyny transporty z bronią i amunicją, a największy z nich (5 tys. karabinów) miał zostać odprawiony tuż przed wybuchem II wojny światowej.

Po wojnie również szkolono w Polsce żydowskich bojowców. Szkolenia te odbywały się w obozie w Bolkowie na Dolnym Śląsku, utworzonym w 1947 roku. Obóz zorganizowano m.in. przy pomocy Jointu (Amerykańsko Żydowski Połączony Komitet Rozdzielczy). W październiku 1948 r. szkoliło się w nim ponad 2,5 tys. Żydów, a wielu wyjechało do Izraela wcześniej. W sumie kursy w Bolkowie ukończyło kilka tysięcy bojowników. Organizacje syjonistyczne zbierały pieniądze i werbowały ochotników do Hagany. Obóz istniał do końca 1948 roku, po utworzeniu Państwa Izrael w 1948 r. (https://sztetl.org.pl/pl/slownik/hagana).

W Brytyjskim Mandacie Palestyny z paramilitarnej Hagany odłączyła się organizacja Irgun Cwai Leumi, która działała w oparciu o metody terrorystyczne w latach 1931–1948, a Betar powstał na Łotwie. Działacze tych żydowskich organizacji paramilitarnych byli szkoleni w II Rzeczypospolitej przez oficerów WP. O polskim wkładzie w narodziny izraelskich sił specjalnych pisał w 2018 r. Jakub Ostromęcki w numerze kwartalnika „Polska Zbrojna. Historia”.

Obalenie Abdala-Karima Kasima, premiera Iraku

Stosunki między USA a Irakiem uległy napięciu po obaleniu monarchii irackiej 14 lipca 1958 r., co doprowadziło do ogłoszenia rządu republikańskiego pod dowództwem brygady Abd al-Karima Kasima (1914-1963). Kasim planował operację, ale prowadził ją pułkownik Abdul Salam Arif. Oficer Longtime CIA, Harry Rositzke, powiedział, że „pogłoski o spisku wojskowym krążyły w Bagdzadzie od miesięcy”, ale „ani agenci CIA, ani iraccy spiskowcy nie mogli powiedzieć, kiedy nastąpi zamach stanu. Ponadto w kolejnym dochodzeniu Departamentu Stanu stwierdzono, że „podczas gdy irańskie i amerykańskie agencje wywiadowcze wiedziały o Kasimie, nigdy nie uważano go za powód do niepokoju”. Dyrektor CIA Allen powiedział prezydentowi Dwightowi Eisenhowerowi, że CIA nie ma twardych dowodów wskazujących na to, że w zamachu stanu brał udział egipski Gamal Abdel Nasser, choć inspirował go Nasser. 15 lipca Eisenhower zareagował na wstrząsy w Iraku, wysyłając amerykańskich żołnierzy piechoty morskiej do Libanu na wniosek prezydenta Libanu Camille Chamouna, aby pomóc prozachodniemu rządowi Chamouna przywrócić porządek po miesiącach niepokojów społecznych. Administracja Eisenhowera początkowo martwiła się „wykorzystywaniem sytuacji przez Ba’athist („renesans” lub „zmartwychwstanie”) lub komunistów”, ale uznała nowy rząd iracki 30 lipca. Kasim został obalony podczas puczu zorganizowanego przez partię Baas w dniu 8 lutego 1963 r. Zamach stanu został zainspirowany obawą przed rosnącymi wpływami komunistów oraz kontrolą paliwowego sektora gospodarki przez państwo. Uważano, że przewrót wspierany był przez rząd brytyjski oraz amerykański wywiad CIA.

W Iraku na początku lat 60. XX wieku CIA zlikwidowała premiera-generała Abdala-Karima Kasima, a na jego miejsce osadziła Saddama Husajna. Otrzymał on od USA olbrzymie pożyczki, zakłady chemiczne, czołgi i odrzutowce. Abdal-Karim Kasim (1914-1963), był irackim wojskowym, który przejął władzę w roku 1958 w drodze zamachu stanu, likwidując tym samym iracką monarchię. Rządził krajem jako premier aż do swojego upadku i śmierci w 1963 roku. Próba zamachu stanu, dokonana w 1959 roku przez gorliwych panarabistów (włącznie z Saddamem Husajnem), wspierana przez USA, doprowadziła do sankcji przeciwko rodzimej opozycji oraz do rozwoju kultu jednostki. Kasim wprowadził akt nr 80, na mocy którego skonfiskował 98% gruntów należących do kontrolowanej przez Brytyjczyków Irackiej Kompanii Paliwowej. Ziemię tą przekazał ludowi. W ten sposób przyczynił się do wzrostu irackiej klasy średniej. Oprócz tego, nadzorował budowę 35 tys. mieszkań dla biedaków oraz przedstawicieli niższej klasy średniej. Kasim był zagorzałym przeciwnikiem brytyjskiej interwencji wojskowej na Bliskim Wschodzie i wielokrotnie wzywał do usunięcia zagranicznych żołnierzy. Kasim został obalony podczas puczu zorganizowanego przez partię Baas w dniu 8 lutego 1963 r. Proces sądowy przeciwko Kasimowi trwał krótko i zakończył się wyrokiem śmierci. Wkrótce potem, zapis egzekucji byłego premiera został opublikowany, by udowodnić śmierć Kasima. W czasie walk w dniach od 8 do 10 lutego 1963 roku, zginęło co najmniej 5 tys. Irakijczyków. Wielu z poległych padło ofiarą „polowania na komunistów”. Tymczasem partia Baas oszacowała swoje straty personalne na ok. 80 osób.

27 stycznia 1969 r. władze irackie powiesiły 14 rzekomych szpiegów (dziewięciu Żydów, trzech muzułmanów i dwóch chrześcijan) podczas publicznej egzekucji w Bagdadzie.

Egzekucje doprowadziły do znaczącej międzynarodowej krytyki z udziałem sekretarza stanu USA Williama P. Rogersa potępiającego działania Iraku jako „odrażające sumienie świata” oraz ostrzeżenie Arabskiej Republiki Egiptu: „Wieszanie czternastu osób na placu publicznym z pewnością nie jest ciepłym widokiem, nie jest też okazją do zorganizowania spektaklu ”. Natomiast oficjalne radio ZSRR nazwało egzekucje „w pełni uzasadnionymi”, podczas gdy Charles de Gaulle z Francji powiedział, że nie można ich oddzielić od szerszego konfliktu arabsko-izraelskiego. [ en.m.wikipedia.org ]

Szerzone kłamstwo o irackiej broni atomowej i bakteriologicznej stało się przyczyną agresji na Irak

Oddziały paramilitarne Dywizji Specjalnej CIA były pierwszymi drużynami przybywającymi w lipcu 2002 r. w Iraku. Na miejscu przygotowali miejsca na kolejne przybycie sił zbrojnych USA. Zespoły SAD następnie łączyły się z siłami specjalnymi armii amerykańskiej (w zespole o nazwie Element łącznikowy północnego Iraku lub NILE). Zespół ten zorganizował Kurdyjską Peszmerge na potrzeby kolejnej inwazji kierowanej przez USA. Połączyli siły, by pokonać Ansara al-Islam (sunnicka muzułmańska grupa powstańcza w Iraku i Syrii), sojusznika Al-Kaidy. Gdyby bitwa była przegrana, istniałaby znaczna wroga siła za armią USA/Kurdów w kolejnym ataku na armię Saddama. Stronę amerykańską przeprowadzili oficerowie operacji paramilitarnych z SAD/SOG i 10 Armii Grupy Specjalnej.

20 marca 2003 r. siły międzynarodowe, głównie USA i Wielka Brytania, Australii, Danii i Polski dokonały agresji na Irak. Turcja, członek NATO odmówiła zezwolenia na wykorzystanie swojego terytorium przez 4 Dywizję Piechoty Armii USA do inwazji. Pretekstem do agresji na Irak miało być rzekome posiadanie przez Irak broni atomowej i bakteriologicznej, której w ogóle tam nie znaleziono. Nie udało się też udowodnić wspierania przez Saddama Husajna terrorystów, czy w szczególności zamachów z 11 września 2001. Operacji nadano kryptonim „Iracka Wolność” Agresję na Irak rozpoczął syn poprzedniego prezydenta, prezydent USA George’a W. Busha. Ojciec i syn są aktywni w Bohemian Grove. Aż od czterech ostatnich pokoleń Bushowie biorą udział również w okultystycznym stowarzyszenia Czaszka i Piszczele. 21 marca 2006 roku prestiżowy brytyjski magazyn medyczny „Lancet” opublikował szacunkową liczbę ofiar po stronie irackiej, od marca 2003 do czerwca 2006 ma ona wynosić ok. 655 tys. osób, w większości cywilów.

Rola CIA w agresji na Iraku nie jest jeszcze dobrze znana. Po ogłoszeniu zakończenia działań wojennych w Iraku rodzą się pytania co do istnienia irackiej broni masowej zagłady, co było przyczyną inwazji na Irak, a której w ogóle nie odnaleziono. Zapowiadała się nowa afera, której pierwszą ofiarą padł ówczesny dyrektor CIA, George J. Tenet. Zrezygnował on ze swego stanowiska 3 czerwca 2004 roku, lecz sprawował je jeszcze do 11 lipca 2004 roku oświadczając, że powodem jego rezygnacji są problemy personalne. Rezygnacja Teneta i jego zastępcy ds. operacyjnych, Jamesa Pavitta, była wynikiem krytyki amerykańskich polityków i społeczności co do braku jakichkolwiek rzetelnych informacji wywiadowczych dotyczących zamiarów siatek terrorystycznych i ataków terrorystycznych z 11 września 2001 roku na World Trade Center i Pentagon. Dochodzą do tego spekulacje niedokładnego rozeznania co do irackiej broni masowej zagłady, która wydawała się tak groźna dla całego świata. Na podstawie informacji dostarczonych przez amerykański wywiad CIA, administracja Busha usprawiedliwiła inwazję na Irak. Jak już dziś wiadomo, informacje CIA były fałszywe.

Niektóre informacje wykorzystane do uzasadnienia agresji USA na Irak pochodziły od zdyskredytowanego informatora o kryptonimie „Curveball” agenta CIA, który skłamał mówiąc, że pracował jako inżynier chemik w fabryce produkującej mobilne laboratoria broni biologicznej w ramach broni irackiej, programu masowego rażenia (https://en.m.wikipedia.org/wiki/CIA_activities_in_Iraq).

1 września 2010 przemianowano kryptonim operacji nadany podczas inwazji w 2003 – „Iracka Wolność”, na „Nowa Jutrzenka”, który chyba można odczytać jako „Islamska Jutrzenka.

Czy ktoś jeszcze nie wie, że ta wojna była wojną dla Izraela, a nie dla Ameryki? Irak został najechany, gdyż Saddam Husajn nie akceptował polityki Izraela dążącej do kontroli krajów Bliskiego Wschodu z Irakiem włącznie.

Rewolucje spod znaku „zaciśniętej pięści”

Wszystkie rewolucje, które przetoczyły się przez Afrykę północną, były przeprowadzane zgodnie ze scenariuszem budowy Wielkiego Izraela. Prowokatorzy wszystkich tych rewolucji brali udział w tych samych kursach terrorystycznych, które były organizowane przez serbski „Otpor” przy pomocy CIA.

Displaying 2..jpg
2. Demonstracje serbskiej organizacji „Otpor” [Fot. za: fallingwhistles.com ]

Rewolucja w Tunezji w 2010/2011 (zwana też „Jaśminową rewolucją”) rozpoczęła się od protestów mieszkańców Tunezji o charakterze społeczno-politycznym przeciwko złej sytuacji materialnej, bezrobociu, brakowi swobód obywatelskich i długoletniej władzy prezydenta Zina Al-Abidina Ben Alego. W ich rezultacie 14 stycznia 2011 prezydent zrzekł się władzy i opuścił kraj, udając się do Arabii Saudyjskiej. Po Tunezji rewolucje objęły Egipt i 13 lutego 2011r. Jemen. Komentatorzy i ekonomiści uważali, że kryzys wywołany rekordowymi cenami żywności na świecie może wywoływać niepokoje społeczne w kolejnych krajach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu.

Po udanej rewolucji w Egipcie gdzie obalony został prezydent Hosni Mubarak, fala protestów rozlewała się na kolejne kraje Arabskie. Od początku lutego 2011 r. dochodziło do starć w Bahrajnie, Libii, Syrii, Libanie czy Iranie.

Po rewolucji w Egipcie w 2011 r., która obaliła dyktator Hosniego Mubaraka, Bractwo Muzułmańskie przejęło władzę w kraju, z prezydentem Mohammedem Mursim na czele. Jego rządy zostały obalone w zamachu stanu w nocy na 4 lipca 2013, a przywódcy Bractwa zostali aresztowani. Od obalenia Mursiego w starciach jego zwolenników z siłami bezpieczeństwa zginęło kilkaset osób, a tysiące zostało rannych. Wojsko ogłosiło czasowe zawieszenie konstytucji, usunięcie prezydenta z urzędu, mianowanie przewodniczącego sądu konstytucyjnego Adlego Mansura tymczasowym prezydentem i przyśpieszone wybory. Jeszcze tego samego dnia aresztowano ok. 300 działaczy Bractwa Muzułmańskiego oraz powiązanych z nim organizacji, a także zamknięto biura telewizji Al.-Dżazira. Zatrzymania nie zakończyły jednak protestów i starć ze zwolennikami Bractwa Muzułmańskiego, były ofiary śmiertelne. Tysiące Egipcjan kilka miesięcy uczestniczyły w protestach siedzących, żądając powrotu prezydenta islamisty, który wygrał zeszłoroczne wybory, a obecnie jest więziony w nieznanym miejscu.

W Libii protesty zapoczątkowane 15 lutego 2011 r. pod wpływem udanych rewolucji w Tunezji i Egipcie przerodziły się w wojnę domową. Gdy terroryści przegrywali, to 20 marca 2011 r. nastąpiła agresja państw zachodnich na Libię. W skład koalicji wchodziły Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Kanada i Włochy. Operacji nadano kryptonim „Świt Odysei”. Od tego czasu trwało bombardowanie Libii. Konflikt zakończył się w październiku wraz ze schwytaniem Kaddafiego oraz jego śmiercią, do której doszło w niejasnych okolicznościach.

W Syrii rewolta przeciwko prezydentowi Baszir al-Assadowi wybuchła 15 marca 2011, kiedy odbyły się wielotysięczne demonstracje w różnych syryjskich miastach. Broń rebeliantom dostarcza Zachód.

Srdia Popović, serbski rewolucjonista, ma na koncie przeprowadzanie szkoleń opozycjonistów w 37 różnych krajach, poczynając od Białorusi i Iranu, a na Korei Północnej i Zimbabwe kończąc. Mógł się przyczynić także do wywołania rewolucji w Egipcie oraz Tunezji. Przed niespełna kilku laty Popović szkolił aktywistów egipskich. Uczył ich, jak organizować kampanie, zdobywać poparcie młodzieży oraz podłączyć się do społecznych mediów. Później stworzyli oni tzw. „Młodzieżowy ruch 6 Kwietnia”, który przyczynił się do wywołania rewolucji w Egipcie. Młodzi Serbowie ze stowarzyszenia CANVAS współpracowali z tzw. obrońcami demokracji w 50 krajach. Doradzali jak pokojowo mierzyć się z reżimami i zwyciężać – w Gruzji, na Ukrainie, w okupowanym przez Syrię Libanie, na Malediwach, Egipcie [ wyborcza.pl ].

Jeden z liderów egipskiego „Młodzieżowego Ruchu 6 kwietnia”, Mohamed Adel ujawnił, że odbył swoje szkolenie w podobnych organizacjach młodzieżowych w Belgradzie.

Egipski „Młodzieżowy Ruch 6 Kwietnia”, który brał udział w rewolucji, posiada dokładnie ten sam symbol „zaciśniętej pięści”, co serbski „Otpor”. W Bahrainie organizacja „Młodzież dla Wolności” również posługiwała się symbolem „zaciśniętej pięści”. Symbol ten był obecny również podczas protestów w Gruzji, Wenezueli. Oznacza to, że prowokatorzy wszystkich rewolucji brali udział w tych samych kursach terrorystycznych, które były organizowane przez CIA. Cechą charakterystyczną wszystkich rewolucji jest to, że „manifestanci” zbierają się zawsze w stolicy danego państwa na centralnym placu, gdzie zakładają namiotowe miasteczko.

30 stycznia 2011 rozpoczęły się protesty w Sudanie. Jednym z celów USA jest Sudan, gdyż posiada duże złoża naftowe. Pod koniec lat 90. XX w. Chiny rozpoczęły w Sudanie eksploatację złóż ropy naftowej. Amerykanie desperacko szukają pretekstu do wkroczenia do Sudanu, by obalić Omara al-Baszira, i tym samym odciąć Chiny od tego źródła ropy.

Nieudane spiski przeciwko Syrii.

W 1956 r. miała miejsce Operacja Straggle, nieudany zamach stanu przeciwko Syrii. CIA planowała zamach stanu na koniec października 1956 r., aby obalić rząd syryjski. Plan obejmował przejęcie przez syryjskie wojsko kluczowych miast i przejść granicznych. Plan został przełożony, gdy Izrael najechał Egipt w październiku 1956 r., a planiści amerykańscy sądzili, że ich operacja zakończy się niepowodzeniem w czasie, gdy świat arabski walczy z „izraelską agresją”. Operacja została odkryta, a amerykańscy spiskowcy musieli uciekać z kraju.

W 1957 Operacja Wappen kolejny nieudany zamach stanu przeciwko Syrii. Druga próba zamachu stanu w następnym roku wezwała do zabójstwa kluczowych wyższych urzędników syryjskich, zorganizowała incydenty wojskowe na granicy syryjskiej, aby obwinić Syrię, a następnie zostać wykorzystana jako pretekst do inwazji wojsk irackich i jordańskich, intensywnej kampanii propagandowej USA skierowanej przeciwko Syryjska ludność i „sabotaż, spiski narodowe i różne formy silnej ręki”, za które winić należy Damaszek Ta operacja się nie powiodła, gdy syryjscy oficerowie wojskowi opłacili łapówkami miliony dolarów w celu przeprowadzenia zamachu stanu, co ujawniło spisek syryjskiemu wywiadowi. Amerykański Departament Stanu zaprzeczył oskarżeniu o próbę zamachu stanu i wraz z amerykańskimi mediami oskarżył Syrię o bycie „ZSRR”.

Rewolta przeciwko prezydentowi Baszir al-Assadowi

Stosunki między USA a Syrią były napięte od 2003 r., kiedy to Syria ostro sprzeciwiła się amerykańskiej inwazji na Irak. W maju 2007 r., podczas szczytu w egipskim Sharm el-Sheikh, doszło do rozmów między amerykańską sekretarz stanu Condoleezzą Rice, a syryjskim ministrem spraw zagranicznych, Walidem Moallimem, które dotyczyły kwestii irackiej. Nie stworzono jednak od tamtej pory żadnych ram dwustronnej współpracy.

Ponad 70 proc. syryjskiej populacji stanowią muzułmanie sunnici, podczas gdy kraj rządzony jest przez alawicką mniejszość (stanowiąca 12 proc. ludności). W Syrii właściwie nie ma szyitów, ale, podobnie jak Irak posiada ona mniejszość kurdyjską. Syria wspierała również cele libańskiego, szyickiego, Hezbollahu zarówno w Libanie, jak i w Iraku.

W Syrii w Tartus na Morzu Śródziemnym znajduje się bardzo istotna baza rosyjskiej marynarki wojennej. Celem polityki amerykańskiej jest więc wyparcie Rosjan z Tartus.

15 marca 2011 r. w Syrii wybuchła rewolta przeciwko prezydentowi Baszir al-Assadowi, kiedy odbyły się wielotysięczne demonstracje w różnych syryjskich miastach. Rewolta nadal trwa i zginęło w niej już tysiące ludzi. Broń rebeliantom dostarcza Zachód.

W kwietniu 2012 za pośrednictwem portalu WikiLeaks wyciekła informacja, że amerykańska prywatna firma wojskowa SCG International, pomagała rebeliantom w dokonaniu zamachu na prezydenta Baszira al-Assada. Najemnicy zorganizowali dla rebeliantów bazę rozpoznawczą w Turcji. To kolejne doniesienia o korzystaniu z usług zagranicznych firm wojskowych. W czasie bitwy o Baba Amr rebeliantów instruowali według doniesień mediów, brytyjscy i katarscy komandosi.

W wyniku wojny domowej, do której w dużym stopniu przyczyniły się Stany Zjednoczone, Arabia Saudyjska i inne sprzymierzone z nimi mocarstwa, zginęło według ostatnich szacunków 511 tys. Syryjczyków (Syryjskie Obserwatorium praw Człowieka z siedzibą w Londynie), 3,7 mln uciekło z kraju, a 7,6 mln zostało uchodźcami wewnętrznymi! Od 2011 roku CIA i sojusznicy Ameryki usiłując doprowadzić do obalenia prezydenta Baszara al-Asada, przesyłali tam broń i pieniądze, a także szkolili ludzi.

Prezydent Baszar Al-Assad w niedawnym wywiadzie udzielonym magazynowi „The Foreign Affairs” wspominał, że amerykańskie lotnictwo atakuje w Syrii nie cele islamistów, jak wcześniej deklarowano, lecz pozycje armii rządowej. Amerykanie, według syryjskiego przywódcy, bombardują pozycje wojsk syryjskich za każdym razem, gdy czynią one postęp i wypierają bojowników Islamskiego Państwa [ pch24.pl ].

W wojnie domowej w Syrii, Iran poparł stronę rządu. Syryjskiej armii pomagała elitarna brygada pancerna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Dezerterzy z armii twierdzili, że z wojskiem rządowym współpracowały tysiące irańskich żołnierzy. Irańskie brygady stacjonowały w Syrii od 2007 r.. Ponadto w czasie powstania w ręce rebeliantów wpadło kilku irańskich oficerów. W 2013 w Syrii walczyło 50 tys. żołnierzy i doradców z Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Oficjalnie szkolili syryjskie siły zbrojne, jednak to Irańczycy stanowili filar sił rządowych, zmagających się z rebeliantami. Siły al-Asada utrzymywały swoje pozycje dzięki irańskim snajperom. W samolotach Syryjskich Arabskich Sił Powietrznych (SASP) coraz częściej zasiadali irańscy piloci, którzy skuteczniej bombardowali cele. W takiej sytuacji można mówić o jawnej irańskiej interwencji zewnętrznej w Syrii. Od jej początku do kwietnia 2013 poległo tysiąc Irańczyków.

W wojnie domowej w Syrii, Suleimani zyskał największy rozgłos za sprawą swojego zaangażowania. Przypisuje mu się pomoc w ocaleniu reżimu Baszara Al-Asada. Suleimani kilkakrotnie udał się do Damaszku, by wspierać reżim Baszara Al-Asada i przypisuje mu się kierowanie armią syryjską w kryzysowych dla niej momentach. Jego wysiłki koncentrowały się głównie wokół walk z bojówkami tzw. Państwa Islamskiego (ISIS).

Celem amerykańskiej polityki było obalenie prezydenta Syrii Baszara al-Assada, i to za wszelką cenę. Nazwano go dyktatorem. Stosunki między USA a Syrią były napięte już od 2003 r., kiedy to Syria ostro sprzeciwiła się amerykańskiej inwazji na Irak.

Prezydenta Baszara al-Assada, by go skompromitować w oczach światowej opinii publicznej, wielokrotnie oskarżano o użycie broni chemicznej. Według dziennikarskiego śledztwa BBC, od 2013 r. w Syrii doszło do co najmniej 106 przypadków zastosowania broni chemicznej. Śledztwo obejmuje okres od 2013 r. Taka sama sytuacja była w Iraku, gdzie szerzone kłamstwo o irackiej broni atomowej i bakteriologicznej stało się przyczyną agresji na Irak.

W nocy z piątku na sobotę (9/10 września 2016 roku) szefowie dyplomacji Rosji (Siergiej Ławrow) i USA (John Kerry) uzgodnili rozejm, który wszedł w życie 12 września 2016 roku. Rząd w Damaszku zgodził się poprzeć rozejm.

14 kwietnia 2018 prezydent Stanów Zjednoczonych Donal Trump wydał rozkaz przeprowadzenia ataku na Syrię z powietrza. Celami były miejsca podejrzewane przez Stany Zjednoczone o związek z programem broni chemicznej syryjskiego rządu.

19 grudnia 2018 r. prezydent Donald Trump nieoczekiwanie ogłosił na Twiterze, nie konsultując tego z Kongresem, krajami sojuszniczymi czy własnymi doradcami ds. bezpieczeństwa narodowego, natychmiastowe wycofanie sił amerykańskich w liczbie około 2 tys. i amerykańskiego personelu z północno-wschodniej Syrii, gdzie uczestniczyły w walce z dżihadystyczną organizacją Państwo Islamskie. Trump argumentował, że ISIS w Syrii zostało już „zupełnie pokonane” [ wiadomosci.wp.pl ].

Syria – wojna trwa nadal

„Organizacja Wyzwolenia Lewantu*” lub „Komitet Wyzwolenia Lewantu”, często określany jako Hayat Tahrir al-Sham, jest aktywną salafistyczną grupą bojowników dżihadu zaangażowaną w wojnę domową w Syrii. Grupa powstała 28 stycznia 2017 r. przez połączenie Jabhat Fareh al-Sham (wcześniej al-Nusra Front). Potem dołączyły dodatkowe grupy i osoby. Połączoną grupą kierują obecnie Jabhat Fatah al-Sham i byli przywódcy Ahrar al-Sham, chociaż Najwyższe Dowództwo składa się z liderów z innych grup. Wiele grup i osób uciekło z Ahrar al-Sham, reprezentując ich bardziej konserwatywne i salafistyczne elementy. Obecnie, wielu analityków i mediów w dalszym ciągu w odniesieniu do tej grupy przez jej poprzednich nazwisk, które W 2019 r. Liczyło około 20 000 członków.

3. Hayat Tahrir al-Sham (HTS) jest w pogotowiu, w związku z obawami o rychłą ofensywę w północnej prowincji Idleb po naruszeniu umowy o strefie buforowej. Wszystkie formacje i jednostki Hayat Tahrir al-Sham, sojuszu kierowanego przez były oddział Syrii Al-Kaidy, który jest dominującą siłą w Idleb, mobilizują jednostki. [Fot. za: syrianobserver.com].

Pomimo fuzji Tahrir al-Sham został oskarżony o pracę jako tajny oddział al-Kaidy i jest uważany za jeden z jego oddziałów i że wiele starszych członków grupy, szczególnie Abu Jaber, utrzymało podobnie skrajne poglądy. Jednak Tahrir al-Sham oficjalnie zaprzeczył byciu częścią Al-Kaidy i powiedział w oświadczeniu, że grupa jest „niezależną jednostką, a nie przedłużeniem wcześniejszych organizacji lub frakcji”. Ponadto niektóre frakcje, takie jak Nour al-Din al-Zenki, które były częścią fuzji, były kiedyś wspierane przez USA.

Bojownicy Hayat Tahrir al-Sham przysięgali wierność alternatywnemu syryjskiemu rządowi, który jest rządem syryjskiej opozycji z siedzibą w gubernatorstwie Idlib. Wicepremierem do spraw wojskowych jest Riad al-Asaad, założyciel Wolnej Syryjskiej Armii [ en.wikipedia.org ].

19 grudnia prorządowe media poinformowały, że rząd syryjski Baszara al-Assada zainicjował „drugą fazę” operacji Dawn of Idlib, poprzedniej ofensywy rządowej latem 2019 r., w której siły prorządowe kierowane przez 25 Dywizję Sił Specjalnych zaatakowały kilka wiosek w południowo-wschodniej części prowincji Idlib, szczególnie wzdłuż osi Umm Jalal. Syryjskie źródło wojskowe twierdziło, że celem operacji było zdobycie terytorium na południe od Ma’arrat al-Nu’man.

26 grudnia 2019 r. Grupa analityczna ISWNews podała: armia syryjska i sojusznicy podczas siedmiodniowej operacji w południowo-wschodniej części prowincji Idlib mogli uwolnić 350 km kw. okupowanych ziem przez terrorystów z Tahrir al Sham i innych radykalnych grup. W tej operacji do tej pory wyzwolono ponad 41 wsi i miast, takich jak ważne miasta Jarjanaz i al-Teh. W tej chwili armia syryjska ma siedem kilometrów do strategicznego miasta Maarat al-Numan [ english.iswnews.com ].

Pod koniec 15 stycznia 2020 r. armia syryjska i jej sojusznicy podjęli działania ofensywne w południowym Idlibie w odpowiedzi na niedawną serię naruszeń zawieszenia broni przez Hayata Tahrira al-Shama i inne grupy bojowników, zajmując wioski Barzsah i Nouhiya.

16 stycznia 2020 r. armia syryjska zdobyła jeszcze trzy miasta w południowo-wschodniej części Idlib po tym, jak wojska szturmowały miasta Tell Khatrah, Abu Jurayf i Khirbat Dawud. Trzy miasta zostały zabezpieczone po kilkugodzinnych starciach przed kontratakiem przez Tahrir al-Sham i jego sojuszników rzekomo odzyskanych Abu Jurayfa.

Przywódca Hayat Tahrir al-Sham, Abu Mohammad al-Julaniw, w odpowiedzi na ofensywę z 19 grudnia 2019 r., powiedział w wideo, że ofensywa wpłynie negatywnie na stabilność w regionie i życie ludzi w całym regionie, a mianowicie Lewancie, Turcji, Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Iraku i Zatoce Perskiej. Twierdził również, że Tahrir al-Sham (HTS) osiągnął wiele swoich celów w Syrii, takich jak osłabienie stanu syryjskiego wojska i syryjskiej gospodarki; skrytykował rolę Rosji we wspieraniu syryjskiego rządu jako próby przywrócenia poziomu wpływów Rosji w czasach sowieckich (https://en.wikipedia.org/wiki/Northwestern_Syria_offensive_(November%E2%80%93December_2019).

——————————————-

*Lewant (od wł. „levante” – wschód) – pochodzące z języka włoskiego określenie państw leżących na wschodnim, azjatyckim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Granice wyznaczają: Morze Śródziemne, Taurus, Mezopotamia, pustynie Pólwyspu Arabskiego i Morzez Czerwone. Obszar ten obejmuje dzisiejsze państwa: Syrię, Jordanię, Liban, oraz Izrael W szerszym znaczeniu do Lewantu zalicza się również Azję Mniejszą (Turcja) i Egipt.

Państwo Islamskie

W Syrii czynnie działała iracka Al-Kaida, która przeprowadziła kilka zamachów terrorystycznych na cele wojska syryjskiego. Pion Al-Kaidy w Syrii, który uformował się w grudniu 2011 i występował pod nazwą Front Obrony Ludności Lewantu (Dżabhat al-Nusra) i zrzeszał 29 ugrupowań. Z Frontem Obrony współpracowała salaficka grupa Ahrar asz-Szam oraz dżihadyści z Fatah al-Islam, a także pakistański Tehrik i Kaliban.

suleimani
4. Qasim Suleimani wchodzi do Tikrit w Iraku. [Fot. za: businessinsider.com].

10 kwietnia 2013 głównodowodzący Frontu Obrony, Abu Muhammad al-Dżulani, przyrzekł lojalność Ajmanowi az-Zawahiriemu, liderowi Al-Kaidy. Al-Dżulani przyznał się do przeprowadzenia wielu zamachów na Asada. Dzień wcześniej bojownicy Frontu oficjalnie ogłosili, iż są odgałęzieniem Islamskiego Państwa w Iraku, czyli tamtejszej filii Al-Kaidy. Liczbę dżihadystów oceniano wówczas na 5 tys. Po deklaracji al-Dżulaniegoo, lider Islamskiego Państwa w Iraku Abu Bakr al-Baghdadi ogłosił fuzję z Dżabhat al-Nusra, proklamując powstanie Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie. 29 czerwca 2014 jest datą proklamowania Państwa Islamskiego (ang. Islamic State, IS). Przed tą datą używano nazwy (i skrótów) Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ang. Islamic State of Iraq and Sham, ISIS). Po tej dacie – zamiennie.

Nie spotkało się to z akceptacją al-Dżulaniego (głównodowodzący Frontu Obrony), ani Ajmana az-Zawahiriego. Lider Al-Kaidy w liście otwartym z 9 czerwca 2013 nazwał decyzję al-Bagdadiego błędem i ją anulował. Al-Bagdadi nie podporządkował się decyzji az-Zawahiriego i 15 czerwca 2013 ogłosił, iż oba podmioty będą działać jako jedna organizacja pod nazwą Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ISIS). Na początku listopada 2013 lider Al-Kaidy Ajman az-Zawahiri po raz kolejny nakazał rozwiązanie ISIS i powrót bojowników dawnego ISI do Iraku, z kolei filią światowej Al-Kaidy w Syrii obwołał ugrupowanie Dżabhat al-Nusra. Zmarginalizowany ISIS porzucił sojusz z Dżabhat al-Nusra, wdając się w nimi w bratobójcza walkę [ pl.wikipedia.org ] .

5. Suleimani świętuje z Hade Amre, szefem szyickiej milicji, podczas wyzwolenia Jawlali w Iraku od Państwa Islamskiego. [Fot. za: businessinsider.com]

Mordując, krzyżując i ścinając głowy podbijali kolejne obszary Syrii, po czym na przełomie 2013 i 2014 wkroczyli do Iraku. Wykorzystali słabość irackiego rządu i zajęli obszary na północy i zachodzie – m.in. miasta Falludża, Ramadi, Tikrit i Mosul. Ustanowili kalifat ze stolicą w syryjskim mieście Rakka [politykaglobalna.pl].

Jak donosiły media, Islamskie Państwo było tak radykalnym ugrupowaniem, że nawet Al-Kaida zaczęła je krytykować. Sunnicka organizacja traktowała ludzi o innym wyznaniu z niezwykłą brutalnością, prowadzi masowe mordy na irackich żołnierzach, szyitach, Kurdach i chrześcijanach. Opublikowany w październiku 2014 r. raport ONZ stwierdza, że zbrojne ugrupowania dżihadystów przeprowadzają masowe egzekucje, porywają kobiety i dziewczynki jako niewolnice seksualne, przemocą wcielają dzieci w swoje szeregi.

Według agencji Associated Press, bojownicy z organizacji Państwo Islamskie i Al-Kaidy zebrali się w listopadzie 2014 r. w wiejskim domu w północnej Syrii i ustalili, że przestaną zwalczać się nawzajem i połączą siły w walce z przeciwnikami. Agencja powołuje się na wysokiego przedstawiciela syryjskiej opozycji i bliżej nieokreślonego dowódcę rebeliantów.

Suleimani dowodził obroną Bagdadu przed wojskami Państwa Islamskiego w czerwcu 2014. Jesienią tego samego roku brał udział w walkach z Państwem Islamskim w Kurdystanie irackim (prowincja Dijala). W marcu 2015 dowodził wojskami irackimi i milicją szyicką podczas operacji zakończonej odbiciem Tiritu z rąk Państwa Islamskiego. We wrześniu 2015 brał udział w walkach o Amirli przeciwko Państwu Islamskiemu, następnie w październiku 2015 dowodził ofensywą, po której wyzwolona została baza lotnicza w Kuwajris Szark.

Po ostatecznej klęsce militarnej ISIS (gdy kapitulacja syryjskiej wioski Baghuz ostatecznie zakończyła działalność Daesh w sensie terytorialnym) spodziewane jest dalsze istnienie Państwa Islamskiego na zasadzie globalnej sieci jego zwolenników. Sprzyja temu ogólny dostęp do materiałów oraz grup ISIS w Internecie. Zjawisko to często nazywane jest Cyber Kalifatem.

Irański generał Kasem Suleimani

Niewygodny fakt, że Suleimani faktycznie prowadził walkę z Państwem Islamskim w Iraku i Syrii w latach 2014-2018, został starannie zrewidowany przez większość amerykańskich mediów i komentarzy. Ale nie zawsze tak było. Nawet wiodące prowojenne media, takie jak CNN, przyznały już w 2015 r. w jaki sposób amerykańscy oficerowie wojskowi uznali kluczową rolę przywódczą odgrywaną przez dowódcę irańskich sił Quds – co pomogło odwrócić falę przeciw śmiertelnej fali terrorystycznej.

Emerytowany Generał Armii USA i przewodniczący Połączonych Szefów Sztabu, Martin Dempsey, również pochwalił rolę Iranu i Suleimaniego w walce z ISIS w Iraku, a zwłaszcza w bitwie pod Tikrikiem, nazywając to „pozytywnym krokiem”. Newsweek powiedział wtedy: „bez pomocy Iranu i wskazówek Suleimaniego ofensywa na Tikrit może nie była możliwa”.

Porucznik armii amerykańskiej płk Robert Maginnis powtórzył pochwalę Sulimaniego w listopadzie 2014 r., wyjaśniając: „Walki, które toczą się teraz w Iraku [przeciwko państwu islamskiemu], całkiem szczerze, były prowadzone przez generała Soleimaniego, Siłę Quds z Teheranu” [ europereloaded.com ].

Przekwalifikowanie Soleimaniego na „terrorystę” – a nie kogoś, kto przyczynił się do walki z terroryzmem, jest być może jednym z wielkich sukcesów propagandowych Waszyngtonu ostatnich lat.

Prezydent Trump otrzymał pochwałę od oficjalnej międzynarodowej gazety ISIS „Al Naba”, podkreślając zabójstwo Waszyngtonu generała irańskiego IRGC, Qasem Soleimani, 3 stycznia: „Dzięki Bogu” za Trumpa zabijającego irańskiego generała Soleimaniego.

Amerykańska pomoc finansowa dla „sprawdzonej opozycji” w Syrii

Prezydent USA Barack Obama w czerwcu 2014 r,. wystąpił do Kongresu o zatwierdzenie pół miliarda dolarów na działania USA wSyrii, które mają być przeznaczone na „szkolenia i sprzęt dla sprawdzonych członków uzbrojonej syryjskich opozycji”, którzy walczą z reżimem prezydenta Baszara el-Asada.

Kongres USA we wrześniu zatwierdził środki, o które wystąpił prezydent Obama. Pieniądze te umożliwią zintensyfikowanie wojskowych szkoleń rebeliantów, jakie dotychczas w ramach tajnego programu już prowadzi CIA, głównie na terenie Jordanii.

Problem w tym, że dziś Ameryka zamierza na saudyjskiej ziemi szkolić „umiarkowaną syryjską opozycję”, a także dostarczać jej broń. Na ten cel przeznaczono pół miliarda dolarów, które właśnie zatwierdził Kongres. Pytania o związki Chorasan z Al-Nusrą i Al-Nusry z Wolną Armią Syryjską – którą można uważać za „umiarkowaną opozycję” – wydają się więc dziś bardzo na miejscu. Al-Nusra i będąca jej przybocznym Chorasan były głównymi ekspozyturami Al-Kaidy w Syrii [ zagner.blog.polityka.pl ]. Wymieniona al-Nusra to Front Obrony Ludności Lewantu (Dżabhat al-Nusra).

W Syrii siły Suleimaniego pomagały prezydentowi Basharowi al-Assadowi w udanej walce o odzyskanie utraconych obszarów i odparcie sunnickich grup bojowników, w tym „Państwa Islamskiego” lub ISIS.

„Świt Odysei”

W Libii protesty zapoczątkowane 15 lutego 2011 r. pod wpływem udanych rewolucji w Tunezji i Egipcie przerodziły się w wojnę domową. Gdy terroryści przegrywali, to 20 marca 2011 r. nastąpiła agresja państw zachodnich na Libię. W skład koalicji wchodziły Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Kanada i Włochy. Operacji nadano kryptonim „Świt Odysei”. Wiadomo, że po upadku Troi nastąpiły wielkie wędrówki ludów. Również główny bohater „Odysei” Homera Odyseusz doświadczył wieloletniej wędrówki. Przyjęty kryptonim agresji na Libię oznaczał wielką wędrówkę ludów.

Zygmunt Bauman, socjolog żydowskiego pochodzenia, powiedział 18 września 2011 r. w Pordenone na północy Włoch, że jeśli Europa w ciągu następnych 30 lat nie przyjmie co najmniej 30 milionów imigrantów, „stanie w obliczu upadku demograficznego, który spowoduje upadek cywilizacji europejskiej” [ fakty.interia.pl ]. Bauman to powiedział kilka miesięcy po rewolucjach w Tunezji, Egipcie, Bahrajnie, Libii, Syrii, Libanie. Rewolucje, chaos, i szybko postępująca bieda z nędzą, zmuszają mieszkańców Afryki północnej do wędrówki za chlebem. Bauman powiedział, a żydowski finansista George Soros ściąga do Europy miliony uchodźców z Bliskiego Wschodu, czyli jest to sprawa żydowska.

Architekci UE wymuszają na państwach politykę otwarcia się na multikulturowość, aby łatwiej rządzić, oraz dla ułatwienia kontroli nad społeczeństwem, przy jednoczesnym szerzeniu tolerancji. Wzorem dla nich są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, które są państwem wielokulturowym, wielo-religijnym i wielo-etnicznym. Natomiast w Afryce północnej i na Bliskim Wschodzie dąży się do zmniejszenia liczby mieszkańców, by łatwiej kontrolować państwa tam położone.

Premier Węgier Viktor Orban uważa, że organizacje praw człowieka przyczyniły się do nadejścia setek tysięcy imigrantów. Jest przekonany, że za kryzys należy winić George’a Sorosa i jego Open Society Foundation (Fundacja Społeczeństwa Otwartego OSF):

– Ta inwazja (imigrantów) jest z jednej strony kierowana przez biznes przemytniczy, a z drugiej strony wspierana przez aktywistów i organizacje praw człowieka. To osłabia państwa narodowe – mówił premier Węgier w rozmowie z radiem Kossuth – Zachodni sposób myślenia i cała ta sieć aktywistów najmocniej reprezentowana jest przez George’a Sorosa – mówił.

Premier Węgier przekonywał, że działania organizacji Sorosa osłabiają państwa narodowe. Aktywiści propagując idee społeczeństwa otwartego mają, według Orbana, zmieniać tradycyjny europejski styl życia. Pomoc imigrantom ma się łączyć z wspieraniem międzynarodowej sieci przemytników ludzi [ pikio.pl ]. Finansowanie przez Sorosa organizacji takich jak W2EU, która de facto pomagała w rozkręceniu inwazji na nasz kontynent poprzez przygotowywanie poradników dla nielegalnych islamskich imigrantów.

Wysoka Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) i Fundacja Społeczeństwa Otwartego George’a Sorosa aktywnie zapewniają ciągłą nielegalną inwazję na Europę szlakiem bałkańskim, powiedział burmistrz węgierskiego miasta granicznego Ásotthalom.

insert3
6. Węgry. Burmistrz Toroczkai powiedział: „nie po raz pierwszy znajdujemy w pozostawionych przez siebie torbach ulotki wydane przez organizację„ Welcome to Europe ”, znaną również jako„ W2EU ”, która jest powiązana z Fundacją Otwartych Stowarzyszeń George’a Sorosa. Ulotki te są przewodnikami w języku arabskim i angielskim, które zachęcają najeźdźców do tworzenia grup i natychmiast wzywają adwokata, jeśli staną w obliczu straży granicznej. [ Fot. za: europereloaded.com ].

George Soros został oskarżony o finansowanie koalicji skrajnie lewicowych działaczy „No Borders” (w Wielkiej Brytanii zwana także „No Borders Network” lub „Noborders Network”), aby pomóc setkom tysięcy nielegalnych imigrantów przybyć do Europy. Mówi się, że jego fundacja Otwartego Społeczeństwa finansuje w2eu („Witamy w UE”), który przekazuje ogromną liczbę tego, co zostało określone jako „podręcznik inwazji”, informując nowo przybyłych Afrykanów, Arabów i Azjatów, jak infiltrować Europę. Przewodnik trafi w ręce przemytników związanych z barbarzyńskim Państwem Islamskim (ISIS), którzy zarabiają miliony na eskalacyjnym kryzysie migracyjnym [ apfeurope.com ]. Typowe hasła stosowane przez działaczy „No Borders” są następujące: „Bez granicy, bez narodu, zatrzymaj deportacje!” i „Nikt nie jest nielegalny”.

7. Kiedy postawią stopę na europejskiej ziemi, armia pracowników pomocowych jest gotowa, i otrzymują broszurę od George’a Soros  w2eu z ich prawami i podżeganiem do roszczenia. Przemysł imigracyjny. [ dailymail.co.uk ]

Na jednej ze stron napisano: „Zapraszamy wszystkich podróżnych na ich trudnej drodze i życzymy Wam wszystkim dobrej podróży – ponieważ swoboda przemieszczania się jest prawem każdego człowieka”, a także „W2eu.info wspiera was, którzy przyjeżdżają do Europy w walce o lepsze życie” [ wpolityce.pl ].

Główne szlaki migracyjne do Europy.

Szlak wschodnioeuropejski: Wietnamczycy, Afgańczycy, Syryjczycy przez wschodnie granice UE.

Szlak zachodniobałkański: Syryjczycy, Afgańczycy przez Bałkany do Chorwacji, Słowenii i na Węgry.

Szlak wschodniośródziemnomorski: Erytrejczycy, Nigeryjczycy przez morze do Włoch.

Szlak zachodnio afrykański: Gwinejczycy, Iworyjczycy, Gambijczycy przez morze na Wyspy Kanaryjskie.

Szlak zachodniośródziemnomorski: Syryjczycy, Gwinejczycy, Algierczycy do hiszpańskich enklaw (Ceuty i Melilli) lub morzem do Hiszpanii europejskiej (Źródło: Frontex).

Pierluigi Davis, szef włoskiego „Caritasu” 20 czerwca 2011 r. powiedział: „Włochy są jak otwarte drzwi do Europy. Staliśmy się krajem frontowym w Piemoncie i Dolinie Aosty”. Według niego, „Skalę problemu najlepiej ilustrują liczby: podczas gdy dziesięć lat temu we Włoszech przebywało pół miliona imigrantów, dziś ich liczba sięga 4 mln. Wśród nich jest około pół miliona imigrantów nielegalnych. Ilu dokładnie, to jest oczywiście nie do ustalenia” [ tygodnik.onet.pl/31,0,64826,artykul.html ]. Poniżej garść informacji o islamie. Tak było w 2011 r. 2 czerwca 2018 Matteo Salvini zapowiedział, że Włochy nie będą dalej przyjmować migrantów. 10 czerwca Salvini odmówił przyjęcia statku z migrantami i skierował go na Maltę. W połowie czerwca Włochy zadecydowały, że przestaną przyjmować migrantów; kolejny włoski statek z migrantami został skierowany do Hiszpanii. 19 lipca 2018 premier Włoch, Giuseppe Cone, zaproponował powołanie komitetu kryzysowego UE ds. migracji. Na początku 2019 minister Salvini ponownie zapowiedział, że Włochy nie przyjmą uchodźców; naród włoski również się sprzeciwił ich przyjmowaniu.

Liczba imigrantów do Unii Europejskiej rośnie w ostatnich latach. Największa liczba cudzoziemców mieszka w Niemczech, Wielkiej Brytanii i we Włoszech. Rośnie też liczba imigrantów otrzymujących obywatelstwo państw UE – najczęściej nadawały je im Włochy i Hiszpania. Do nowych obywateli państw UE najczęściej należeli dotychczasowi obywatele Maroka, Albanii, Indii, Pakistanu i Turcji.

Na dzień 1 stycznia 2018 r. liczba osób zamieszkałych w państwach członkowskich UE, lecz posiadających obywatelstwo państwa nienależącego do Unii wyniosła 22,3 mln, co stanowiło 4,4 % ludności UE-28. W dniu 1 stycznia 2018 r. w państwach członkowskich UE mieszkało ponadto 17,6 mln osób posiadających obywatelstwo innego państwa członkowskiego UE. W wartościach bezwzględnych największa liczba cudzoziemców zamieszkałych w państwach członkowskich UE w dniu 1 stycznia 2018 r. mieszkała w Niemczech (9,7 mln osób), Wielkiej Brytanii (6,3 mln), Włoszech (5,1 mln), Francji (4,7 mln) i Hiszpanii (4,6 mln). Cudzoziemcy mieszkający w tych pięciu państwach członkowskich stanowili w sumie 76 % łącznej liczby cudzoziemców zamieszkałych we wszystkich państwach członkowskich UE, przy czym ludność tych samych pięciu państw członkowskich to 63% ogółu ludności UE-28 [ ec.europa.eu ].

Wyciek dokumentu strategicznego ujawnia, że miliarder finansista George Soros jest jedną z trzech starszych osób związanych z grupą Remain o nazwie „Best for Britain”, która „potajemnie” naciska na drugie referendum w sprawie Brexitu, aby utrzymać Wielką Brytanię w UE, donosi „Telegraph” [ europereloaded.com ].

Projekt Europejskie Ramy Wspierania Tolerancji

Tutaj trzeba przypomnieć że w 2008 r. A. Kwaśniewski i Moshe Kantor, szef Europejskiego Kongresu Żydów, założyli organizację pozarządową pod nazwą Europejska Rada ds. Tolerancji i Pojednania (ECTR), która przygotowała projekt Europejskie Ramy Wspierania Tolerancji.

Od lewej: Moshe Kantor, José Manuel Barroso i Aleksander Kwaśniewski and Moshe Kantor – „okrągły stół”, Strasbourg 06/07/2011 [ fot. za: YouTube ]

Projekt przewiduje nałożenie na rządy wszystkich państw członkowskich UE obowiązku ustanowienia „specjalnych jednostek administracyjnych”, mających monitorować każdą osobę lub organizację podejrzaną o nietolerancję. Władze mogłyby więc podsłuchiwać, śledzić i karać wszystkich tych, którzy krytykują model wielokulturowości, homoseksualizm i inne dewiacyjne zachowania, albo są nieprzychylni islamowi [ wicipolskie.org ].

Fundacja World Holocaust Forum, która 23 stycznia 2020 r. organizuje uroczystości 5 Światowego Forum Holokaustu w Jerozolimie w 75 rocznicą wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau wspólnie z władzami Izraela i Instytutem Jad Waszem, jest kierowana przez Wiaczesława Mosze Kantora. W przeszłości zabiegający bezskutecznie o przejęcie kontroli nad polskimi firmami chemicznymi.

Kantor jest rosyjskim Żydem, biznesmenem i filantropem na co dzień angażującym się w walkę z rasizmem, antysemityzmem, ksenofobią, neonazizmem i nietolerancją. Pełni również funkcję szefa Europejskiego Kongresu Żydów, jest także przewodniczącym Europejskiej Rady Tolerancji i Pojednania (ECTR), Międzynarodowego Luksemburskiego Forum Zapobiegania Katastrofie Nuklearnej, Fundacji Światowego Forum Holokaustu (WHF), Europejskiego Funduszu Żydowskiego (EJF) i Rady Politycznej Światowego Kongresu Żydów (WJC).

Cdn.

Stanisław Bulza

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .

*

2020.01.18.
Avatar

Autor: Stanisław Bulza