Królobójstwo Sabaudia sukcesja jakobicka i likwidacja Państwa Kościelnego cz. 2.


Przeczytaj Cz. 1.

W uzupełnieniu dzisiejszej notki Coryllusa – drugi fragment notki „Królobójstwo Sabaudia sukcesja jakobicka i likwidacja Państwa Kościelnego”, dotyczący m.in. Elżbiety Farnese drugiej żony Filipa V Burbona oraz dotyczącej panoramy politycznej części Półwyspu Apenińskiego po traktacie w Utrechcie.

Część pierwszą historii poświęconej Sabaudii, sukcesji jakobickiej i likwidacji Państwa Kościelnego zakończyliśmy na opowieści o nieudanej próbie Królestwa Sardynii w 1848-1849 r. jednoczesnego wypędzenia Habsburgów z Królestwa Lombardii-Wenecji i wywołania rewolucji w Państwie Papieskim i przejęcia tam władzy.

Obie te próby zakończyły się źle ale to nie cała opowieść.

Pozostało Królestwo Obojga Sycylii ze stolicą w Neapolu, powstałe w 1816 po Kongresie Wiedeńskim z połączenia Królestwa Neapolu oraz Królestwa Sycylii i rządzone przez Burbonów hiszpańskich. Królestwo Neapolu istniało w okresie 1282-1815 jako samodzielne państwo pod berłem dynastii hiszpańskich lub francuskich.

W wyniku wojny o sukcesję hiszpańską (1701-1714) król Francji zdołał osadzić na tronie Hiszpanii po ostatnim bezdzietnym Habsburgu –swojego wnuka Filipa V Burbona ale za cenę szeregu bolesnych ustępstw i koncesji.

I tak Filip V Burbon został uznany królem Hiszpanii przez walczące strony na podstawie 3 traktatów, w tym w Utrechcie, ale Hiszpania musiała scedować Hiszpańskie Niderlandy, Królestwo Neapolu, Księstwo Mediolanu i Sardynię na rzecz Habsburgów, Gibraltar i Minorkę na rzecz Anglii oraz prawa do handlu dla tejże na terenie Imperium Hiszpańskiego, Sycylię na rzecz Księstwa Sabaudii a księstwo Orange i dolinę Ubaye czyli przejście alpejskie –na rzecz Francji.

W roku 1733 Filip V Burbon i jego bratanek król Francji Ludwik XV zawarli pierwszy tzw. Pakt Familijny mający na celu odzyskanie Neapolu i Sycylii a także Gibraltaru.

W 1734 r. Filip V odzyskał Neapol i Sycylię dla swojego syna Karola z małżeństwa z Elżbietą Farnese, księżniczką Parmy i Piacency.

Karol Bourbon rządził Królestwem Neapolu i Królestwem Sycylii w latach 1734-1759 a następnie został królem Hiszpanii.

Jego następcą na tronach Neapolu i Sycylii został syn Ferdynand I Bourbon, który miał panować w latach 1759-1825.

Faktycznie rządził szef rady królewskiej Bernardo Tanucci, agresywny antyklerykał rodem z Toskanii (protegowany Cosimo Iii Medyceusza) , m.in. zlikwidował zakon jezuitów w 1767.

A jego „zlikwidowała” Maria Karolina Habsburg Lotaryńska, Królowa Neapolu i Sycylii, córka Marii Teresy Habsburg , poślubiona Ferdynandowi w 1768 r. Urodziła mu 18 dzieci.

Po zniknięciu z polityki Królestwa Neapolu i Sycylii Bernardo Tanucciego, pojawił się na dworze w charakterze „doradcy” baronet angielski Sir John Acton, zasadniczo dowódca floty Wielkiego Księstwa Toskanii, polecony Królowej Marii Karolinie przez Francisco D’Aquino di Caramanico, kolejny, obok markiza de Pombala i Tanucciego „myśliciel i reformator oświeceniowy”, który od 1785 był wicekrólem Neapolu do 1795 r.

Sir John Acton został najpierw dowódcą floty, potem ministrem finansów a następnie premierem Neapolu i wszystkie decyzje konsultował nie z królem a z ambasadorem Wielkiej Brytanii w Neapolu Sir Wiliamem Hamiltonem, mężem Emmy Hamilton, co wolała admirała Nelsona.
 

W wyniku wojny o sukcesję austriacką (1740-1748) i drugiego Paktu Familijnego Filip V Burbon uzyskał od Habsburgów dla swojego drugiego syna Filipa Burbona – księstwa Parmy, Piacenzy i Guastalla.

Filip Bourbon, po matce Elżbiecie Farnese potomek książąt Parma w linii żeńskiej i zięć Ludwika XV króla Francji w 1748 r. został założycielem dynastii Burbon- Parma, która z przerwami rządziła do roku 1859.

Na dworze parmeńskim grasował od 1748 r. jako osobisty sekretarz księcia i minister finansów , nasłany podobno przez Ludwika XV , kolejny „reformator oświeceniowy” niejaki Leon Guillome du Tillot z Paryża, który zajmował się budową manufaktur luksusowych towarów ale gównie „ograniczał w Parmie przywileje kościelne” czyli m.in. skasował zwolnienie z podatków własności kościelnej , zlikwidował niektóre klasztory a w finale 8 lutego 1768 r. wypędził z Parmy – jezuitów i tym samym zlikwidował szkolnictwo katolickie.

Decyzja ta szła na konto nowego księcia Parmy Ferdynanda I, który miał wtedy lat 17 i została potępiona przez papieża Klemensa XIII.

Tillota wypędziła dopiero żona Ferdynanda arcyksiężniczka Maria Amalia Habsburg. Ferdynand I zmarł w 1802 r. podczas okupacji wojsk francuskich –jakobińskich, prawdopodobnie otruty przez okupantów.

Córka Króla Neapolu i Sycylii Karola czyli wnuczka Elżbiety Farnese – Maria Luiza Burbon wyszła za mąż za drugiego syna cesarzowej Marii Teresy Habsburg – Leopolda II Wielkiego Księcia Toskanii w latach 1762-1790 i żyła z nim we Florencji 25 lat.

Jej drugi syn Ferdynand III miał panować jako Wielki Książę Toskanii do roku 1801 a wnuk Leopold II w latach 1824-1859.

Tak więc Elżbieta Farnese obsadziła swoimi dziećmi aż 3 czy raczej 4 znaczące państwa włoskie: Królestwo Neapolu, Królestwo Sycylii, Księstwo Parmy i Wielkie Księstwo Toskanii.

Nie licząc tego, że jej córki zostały odpowiednio: Marianna Wiktoria- Królową Portugalii, Maria Teresa – żoną Delfina Francji (pierwszą), Maria Antonietta – żoną Króla Sardynii z dynastii sabaudzkiej –Wiktoria Amadeusza III.

Z czasem, w wyniku mariaży Habsburżanek z Burbonami wytworzył się na Półwyspie Apenińskim melanż hiszpańsko austriacki, zmieciony na ponad 15 lat przez jakobinów francuskich pod dowództwem Napoleona.

Fundamenty pod likwidację Państwa Kościelnego zostały położone.

I jak łatwo zauważyć, wszystkie te państwa i dynastie zostały zlikwidowane w 1859 r. przez sabaudzkiego masona, syna sabaudzkich renegatów na służbie siostry Napoleona Bonaparte Pauliny Borghese – Camillo Benso hrabiego Cavour, premiera Królestwa Sardynii , które też zostało wtedy zlikwidowane. A Księstwo Sabaudii i Hrabstwo Nicei – od 1003 r. w rękach jednej katolickiej rodziny hrabiów i książąt sabaudzkich, zostało przekazane Francji, jak czapka gruszek, za mityczną koronę „Króla Italii” wraz z Żelazną Koroną z Monza – dla Wiktora Emanuela II z bocznej linii sabaudzkiej – Carignano.

Koniec części 2.

Pink Panther


Źródło: SZKOŁA NAWIGATORÓW , 22 marca 2020.

Ilustracja tytułowa: Włochy. XVIII-wieczny pałac królewski w Casercie z parkiem, akwaduktem Vanvitelli . Fot. za: whc.unesco.org. / Wybór zdjęcia wg.pco

*

Przeczytaj więcej artykułów Pink Panther na naszym portalu >  >  >  TUTAJ.

*

Polish-Club-Online-PCO-logo-2

, 2020.03.25.

Avatar

Autor: Pink Panther