Organizacja ekstremistyczna Chabad Lubawicz [Część II.]


Przeczytaj: Część I.

Syjonizm socjalistyczny

Zalman Shazar, pierwotne imię Shneur Zalman Rubashev (1889-1974), urodzony w Mir, Białoruś, Imperium Rosyjskie (obecnie Białoruś), izraelski dziennikarz i pisarz przywódca ruchu syjonistycznego i polityk, który był trzecim prezydentem Izraela przez dwie kadencje (1963-1973). Pochodził z rodziny chasydzkich rabinów należących do grupy Chabad-Lubawicz.

Zalman Shazar, pierwotne imię Shneur Zalman Rubashev (1889-1974)

Po zapoznaniu się z poglądami socjalisty Dow Ber Brochowa (1881-1917), który był rosyjskim politykiem i filozofem żydowskiego pochodzenia, był jednym z głównych ideologów i założycieli ruchu syjonizmu socjalistycznego, Zalman już w młodości zaczął sympatyzować z poglądami syjonizmu socjalistycznego.

Syjonizm socjalistyczny inaczej syjonizm pracy, główny nurt lewego skrzydła ruchu syjonistycznego. Przez wiele lat był główną tendencją w całym ruchu, jako ideologia dominująca w wielu organizacjach syjonistycznych. Syjonizm socjalistyczny (pracy) zyskiwał na popularności i w latach 30. XX w. miał już więcej zwolenników niż „syjonizm polityczny”. Nurt ten zdominował wiele instytucji przedpaństwowej żydowskiej społeczności w Palestynie (jiszuw), zwłaszcza federację związków zawodowych Histadrut. Również Hagana – największa organizacja paramilitarna w Mandacie Palestyny była związana z syjonizmem socjalistycznym. Zwolennicy tej ideologii odegrali wiodącą rolę w wojnie arabsko-izraelskiej w 1948 r., a później przez dekady zajmowali najbardziej eksponowane stanowiska w izraelskim wojsku.

Głównymi teoretykami syjonizmu socjalistycznego byli: Moses Hess, Nachman Syrkin, Dow Ber Borochow, i Aharon Dawid Gordon, jak również Dawid Ben Gurion oraz Berl Katznelson. Izraelski socjalizm pochodził od Brytyjczyków, a konkretnie od Towarzystwa Fabiańskiego.

Socjalizm Towarzystwa Fabiańskiego

Arthur Balfour, brytyjski polityk, jeden z przywódców Partii Konserwatywnej, premier Wielkiej Brytanii w latach 1902–1905, twórca Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Foto: pl.wikipedia.org/

W umowie Sykes-Picot z 1916 r. Francja i Anglia zgodziły się na umiędzynarodowienie Palestyny. W zamiarze Anglii było odwrócenie uwagi Francji od tego terytorium, i skierowanie jej aspiracji na Syrię. Okazało się bowiem, że Anglia interpretowała to umiędzynarodowienie Palestyny w sposób dla siebie korzystny, gdyż rozumiała, że to ona będzie się opiekować Palestyną. W 1918 r. imperium osmańskie się rozpadło, a kontrolę nad obszarami Bliskiego Wschodu przejęły, z ramienia Ligi Narodów, Francja i Anglia. Na swoich terytoriach mandatowych Anglicy utworzyli dwa państwa arabskie: Transjordanię (dzisiejsza Jordania) i Irak. Anglia zachowała również zwierzchnictwo nad Palestyną. Rok wcześniej, 2 listopada 1917 r. Arthur Balfour, minister spraw zagranicznych Anglii, prezydent tajnej angielskiej rady, wydał deklarację w sprawie utworzenia narodowej siedziby dla Żydów w Palestynie. Anglia od razu zapowiedziała pomoc w realizacji tej idei. Już w 1918 r. zaczęli przybywać do Palestyny działacze syjonistyczni. Przez wprowadzenie Żydów do gry między Anglią a Arabami utworzono bufor między walczącymi stronami. Bufor ten był użytkowany przez politykę angielską zależnie od nacisku arabskiego w Palestynie, i tak jest do dzisiaj.

Sekretnym celem Towarzystwa Fabiańskiego było stworzenie bezbożnego, bezklasowego, socjalistycznego społeczeństwa, które było poświęcone ostatecznemu zwycięstwu socjalizmu, co naprawdę oznaczało – komunizm.

Delegaci PPS na kongres II Międzynarodówki. Londyn 1896. Siedzą od lewej: Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejowski, Józef Piłsudski, Aleksander Dębski. Stoją: Bolesław Miklaszewski, Witold Jodko-Narkiewicz Fot. Wikipedia.org

Takim państwem był ZSRR. W 1891 r. Fabianie związali się z Drugą Międzynarodówką Socjalistyczną (utworzoną w 1889 r.) i pomogli ustanowić demokratyczne państwo socjalistyczne w Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu I wojny światowej międzynarodowy ruch socjalistyczny podzielił się na dwa nurty: związany z partią bolszewicką, z inicjatywy której utworzono tzw. III Międzynarodówkę (z której później wyłoniła się trockistowska IV Międzynarodówka.), oraz niezależny, międzynarodowy ruch socjalistyczny, w ramach którego działała Międzynarodówka Socjalistyczna. Do wybuchu I wojny światowej odbyło się 9 zjazdów II Międzynarodówki. Z Polski w zjeździe w Londynie w 1896 r. udział wzięli delegaci PPS: Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejewski, Józef Piłsudski, Aleksander Dębski, Bolesław Miklaszewski, Witold Jodko-Narkiewicz.

Socjalizm w Anglii

Premier Clement Attlee, który pokonał Churchilla w wyborach w 1945 r., ustawił Wielką Brytanię na socjalistycznej ścieżce przewidzianej przez Fabianów. Foto: acting-man.com

Premier Clement Attlee, który pokonał Churchilla w wyborach w 1945 r., ustawił Wielką Brytanię na socjalistycznej ścieżce przewidzianej przez Fabianów. Za jego kadencji nastąpiła fala nacjonalizacji, a państwo zaczęło prowadzić różne gałęzie przemysłu. Nic dziwnego, że w latach 70. XX w. brytyjska gospodarka była bliska całkowitego upadku. Wielka Brytania została zszokowana jednym uderzeniem po drugim, inflacja wzrosła i kiedy potężne gałęzie przemysłu stały się cieniem ich dawnych „ja”. Nawet wywózka śmieci już nie działała, które zaczęły gromadzić się stertami na ulicach. Brytyjczycy wybrali Margaret Thatcher w 1979 roku.

W szczytowym okresie w 1946 r. Towarzystwo Fabian posiadało 8 400 członków w 80 lokalnych działach. Wśród ich członków: Bertrand Russell (filolog, matematyk i filozof), (Pandit) Motilal Nehru (ojciec pierwszego premiera Indii, Jawaharlal Nehru i przywódca ruchu niepodległościowego, który założył Swaraj, czyli partię „samorządną”), i Ramsey MacDonald (premier Anglii w 1924, 1929-35). Prawie połowa wszystkich przedstawicieli Partii Pracy parlamentu w Izbie Gmin była członkami, podobnie jak większość przywódców partyjnych.

Fabian Society w USA

W 1905 r. w USA Towarzystwo Fabiańskie założono w Rand School of Economics w Nowym Jorku. 12 września 1905 r. pięciu Fabianów spotkało się w restauracji Peck’s na nowojorskim Dolnym Manhattanie: Upton Sinclair (znany autor i socjalista), Jack London, znany prozaik, i członek Bohemian Grove, ks. Thomas Wentworth Higginson (unitarny minister ), JG Phelps Stokes i Clarence Darrow (legendarny prawnik). Włączyli Międzyuczelniane Towarzystwo Socjalistyczne, w celu promowania „inteligentnego zainteresowania socjalizmem wśród mężczyzn i kobiet w college’u” i ustanowili oddziały na Harvardzie, Princeton, Columbia, New York University i University of Pennsylvania. Ich prawdziwym celem było rozpoczęcie de-chrystianizacji Ameryki. Jednym z członków założycieli był John Dewey, ojciec postępowej edukacji, którego filozofia składała się z „ateizmu, socjalizmu i ewolucji”. W 1921 r. zmienili nazwę na Liga Demokracji Przemysłowej, której celem było „edukacja na rzecz nowego społeczeństwa, zlecenie oparte na produkcji do użytku, a nie na zysk”. Założyli sieć składającą się z 125 oddziałów.

Mosses Hess, Karol Marks i Fryderyk Engels. Fot. za: radiosefarad.com

Socjalizm i jego bardziej ekstremalna forma, komunizm, są wynalazkami tych samych głębokich sieci państwowych, które kontrolują wszystkie zachodnie „kapitalistyczne” państwa. Karol Marks był prowadzony przez Mosesa Hessa, który był także mentorem Theodora Herzla, założyciela syjonizmu. Wszyscy byli Żydami i masonami. Wszyscy bolszewicy byli także Żydami, finansowanymi przez zachodnich bankierów, takich jak Warburg. (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Amerykańsko-Izraelski Komitet ds. Stosunków Międzynarodowych

Lobby syjonistyczne lub proizraelskie skupia grupy, organizacje i osoby, które mają wpływ na rządy krajów zachodnich, aby wspierać cele syjonizmu i nacjonalizmu żydowskiego na całym świecie, ale przede wszystkim na wsparcie państwa Izrael. Lobby syjonistyczne jest szczególnie silne w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, jak wskazano w książce „The Israel Lobby i US Foreign Policy”, której autorami są amerykańscy profesorowie John Mearsheimer (Uniwersytet Chicago) i Stephen Walt (Harvard). Największą proizraelską grupą lobbingową w Stanach Zjednoczonych jest AIPAC – American Israel Public Affairs Commitee.

Amerykańska Komisja Spraw Publicznych Izraela została założona w 1951 r. przez Isaiah (Izajasza) Kenena, który początkowo kierował Amerykańskim Komitetem Syjonistycznym ds. Społecznych, jako wydział lobbingu Amerykańskiej Rady Syjonistycznej. Według dokumentów Departamentu Sprawiedliwości, do 1951 r. Isaiah Kenen był zarejestrowanym zagranicznym przedstawicielem izraelskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w „Izraelskie Biuro Informacji”. Według dziennikarza Connie Bruck, AIPAC został założony w 1963 roku i był kierowany przez Kenena aż do przejścia na emeryturę w 1974 roku.

Departament rejestracji w Departamencie Sprawiedliwości Departamentu Spraw Zagranicznych nakazał Kenenowi kontynuować rejestrację jako zagranicznego agenta dla Izraela, jeśli kontynuował lobbing w jego imieniu. Kenen nigdy nie przestrzegał nakazu, ale zaczął pracować nad public relations dla Amerykańskiej Rady Syjonistycznej (AZC).

Coroczna konferencja poświęcona polityce AIPAC jest największym zgromadzeniem ruchu proizraelskiego, a liczba uczestników wciąż rośnie. Konferencje i wydarzenia z zakresu polityki odbywają się w Centrum Kongresowym Waltera E. Washingtona na Mount Vernon Square w Waszyngtonie, DC i sąsiednim hotelu Marriott Marquis Washington, D.C. W 2016 r. odbyły się ogólne sesje Konferencji Politycznej w Verizon Center. Tysiące delegatów ze wszystkich pięćdziesięciu państw uczestniczy co roku w ważnym wydarzeniu, aby wysłuchać polityków i zwolenników dyskusji na temat sposobów umocnienia sojuszu USA-Izrael i państwa Izrael.

Konferencja składa się z sesji breakoutowych prowadzonych przez ekspertów z tematu sesji i sesji ogólnych, podczas których delegaci będą mogli usłyszeć głównych mówców konferencji. Sesja typu breakout jest zwykle znacznie mniejsza niż sesje ogólne, a liczba uczestników w setkach.

AIPAC z kolei opisuje siebie jako organizację ponadpartyjną, a rachunki, które lobbuje w Kongresie, są zawsze wspólnie sponsorowane zarówno przez Demokratów, jak i przez Republikanów. Zwolennicy AIPAC twierdzą, że jego ponadpartyjną naturę można dostrzec na corocznej konferencji politycznej, która w 2016 r. obejmowała nominacje obu głównych partii – Demokratę Hillary Clinton i Republikanina Donalda Trumpa, a także wysokiej rangi demokratów, w tym wiceprezydenta Joe Bidena i wysokich rangą Republikanie, w tym przewodniczący Izby Paul Ryan.

Donald Trump przemawiał na konferencji poświęconej polityce AIPAC w 2016. Wybory na prezydenta USA odbyły się 8 listopada 2016 r. Wygrał je Donald Trump.

Wielu przywódców politycznych przemawiało na konferencji AIPAC, w tym były prezydent Bill Clinton, wiceprezydenci Joe Biden i Mike Pence, Ministr Spraw Wewnętrznych Bill Eric Cantor i Sekretarza Stanu Hillary Clinton. Wśród innych prelegentów znaleźli się znani senatorowie, tacy jak John Kerry, Joe Lieberman, John McCain, a także obecni i byli członkowie kierownictwa obu partii w Kongresie oraz obecni i byli premierzy Izraela.

Anna Maria Anders Costa na konferencji AIPAC, marzec 2018. Fot. FB.

Historyk i były ambasador Izraela w Ameryce, Michael Oren napisał w swojej książce z 2007 r. „Moc, wiara i fantazja” (Power, Faith i Fantasy), że silne amerykańskie poparcie dla Izraela pochodzi z purytańsko-republikańskich korzeni samych Stanów Zjednoczonych.

„Moc, wiara i fantazja”: Ameryka na Bliskim Wschodzie: od 1776 do współczesności”, historia amerykańskiego zaangażowania na Bliskim Wschodzie autorstwa Michaela Orena, została opublikowana przez W.W. Norton & Co. w 2007 roku i szybko stał się bestsellerem New York Times.

Tytuł „Moc w tytule” odnosi się do siły militarnej, dyplomatycznej i finansowej Stanów Zjednoczonych, aby realizować swoje interesy na Bliskim Wschodzie. Wiara w słowach Orena odnosi się do „wpływu religii na kształtowanie amerykańskich postaw i polityki wobec Bliskiego Wschodu”. A fantasy odnosi się do wizerunku, jaki sami Amerykanie ukształtowali z Bliskiego Wschodu. Oren twierdzi, że w odniesieniu do konfliktu arabsko-izraelskiego, amerykańska skłonność do idealizmu została wzmocniona przez uczucia chrześcijańskie dotyczące miejsc, w których wydarzyły się wszystkie najważniejsze wydarzenia Biblii hebrajskiej i chrześcijańskiej. Oren podkreśla, że współczucie dla judaizmu odczuwane przez wielu amerykańskich chrześcijan jest historycznie wyjątkowe i wraca do filo-semityzmu purytanów, którzy sami byli pod wpływem XVII-wiecznego angielskiego purytanizmu, który silnie utożsamiał się z biblijnymi Izraelitami.

Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela (AIPAC) jest grupą lobbystyczną, która opowiada się za proizraelską polityką Kongresu. Od 2016 r. przewodniczącą AIPAC jest Lillian Pinkus.

W USA ważnymi krytykami lobby są: były prezydent Jimmy Carter, autor książki „Palestyna: pokój, nie apartheid”; ambasador Charles Freeman; Norman Finkelstein, autor książki „The Holocaust Industry”; profesorowie John J. Mearsheimer i Stephen M. Walt, autorzy książki „The Israel Lobby i US Foreign Policy”. We Francji wyróżnia się filozof Roger Garaudy, autor antysyjonistycznej książki „The Founding myths of modern Israel”. W Anglii, historyk Ilan Pappe, autor czystek etnicznych w Palestynie („Etniczne czystki w Palestynie”), który opowiada tragiczną historię wydalenia i brutalności morderstw popełnionych przez syjonistyczne organizacje terrorystyczne takie jak Irgun, Hagany i Stern Gang, w stosunku do ludności palestyńskiej, w momencie utworzenia państwa Izrael (1947/1948) (Na podstawie doniesień prasowych i internetowych stron amerykańskich).

Światem rządzi tajna kabała

Świat się zmienia na gorsze, ponieważ niewielka grupa ludzie kieruje biegiem wydarzeń na świecie. David Rothkopf jest członkiem Rady Stosunków Zagranicznych, w skrócie CFR (The Council on Foreign Relations). Był dyrektorem zarządzającym Kissinger Associates, międzynarodowej firmy doradczej założonej i pod przewodnictwem byłego sekretarza stanu USA Henry’ego Kissingera. Bezpośrednio przed dołączeniem do Kissinger Associates, Rothkopf pełnił funkcję amerykańskiego podsekretarza ds. Handlu w zakresie polityki i rozwoju handlu międzynarodowego. Poznał wielu wpływowych polityków. Napisał:

W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat pojawiła się globalna elita, która ma znacznie więcej mocy niż jakakolwiek inna grupa na świecie… To, że taka grupa istnieje, jest bezdyskusyjne: szefowie państw, prezesi największych światowych firm, medialni baronowie, miliarderzy, którzy są aktywnie zaangażowani w swoje inwestycje, przedsiębiorcy technologiczni, potentaci naftowi, zarządzający funduszami hedgingowymi, inwestorzy private equity, czołowi dowódcy wojskowi, wybrani przywódcy religijni, garstka znanych pisarzy, naukowców i artystów, a nawet przywódcy terrorystów i mistrzowi kryminaliści, spotykają się powyższe kryteria członkostwa… Zidentyfikowałem tylko ponad 6000 osób, którzy są członkami globalnej elity (David Rothkopf, „Superklasa. Kto rządzi światem?”: The Global Power Elite i The World They’re Making, Farrar, Straus i Giroux, New York, 2008, przedmowa, XIII-XIV). Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

John Swinton (1829–1901) był redaktorem strony redakcyjnej „New York Timesa” w latach 1860-1870. Kiedy zwrócił się do grupy dziennikarzy w Twilight Club w Nowym Jorku 12 kwietnia 1883 roku, stwierdził:

„Niezależna prasa w Ameryce nie istnieje. I wy o tym wiecie. Nie ma nikogo wśród was, który ośmieliłby się pisać własne opinie i już wiecie, że jeśli to uczynicie, to nie byłyby nigdy opublikowane. Mi płacą tygodniówkę po to, bym trzymał swoje uczciwe opinie daleko poza gazetą. Wielu z was otrzymuje podobną pensję za podobne rzeczy i każdy wie, ze gdyby chciał być takim wariatem by pisać uczciwie, szybko znalazłby się na ulicy w poszukiwaniu innej pracy. Jeśli ja ośmieliłbym się napisać to, co myślę naprawdę, znalazłbym się bez pracy w ciągu 24 godzin. Dziennikarski interes polega na niszczeniu prawdy, na świadomym okłamywaniu, znieważaniu, warowaniu u nóg bogactwa oraz na sprzedawaniu własnego kraju i swojej rasy za kawałek chleba powszedniego. Czym jest to szaleństwo, by wznosić toasty za niezależna prasę? Jesteśmy tylko wasalami bogaczy za kulisami, oni pociągają za sznurki, a my tańczymy. Nasze talenty, nasze możliwości i nasze losy są własnością innych. Jesteśmy intelektualnymi prostytutkami” (Stanley Monteith, „Konspiracja Rezerwy Federalnej”, wrzesień 2004).

Od tego czasu niewiele się zmieniło, z wyjątkiem faktu, że członkowie tajnej kabały kontrolują więcej mediów i opracowali bardzo wyrafinowane metody kontrolowania rzeczywistości amerykańskiego narodu.

W rzadkich przypadkach odważny członek mediów próbował wyeksponować wpływ tajnej kabały. Richard Harwood pracował dla „The Washington Post” przez 22 lata iw tym czasie napisał to, co kazano mu pisać, ale po odejściu napisał artykuł zatytułowany „Rządzący dziennikarze klasy”, który ujawnił totalitarny wpływ Rady na sprawy zagraniczne. Dlaczego to jest ważne? Jest to ważne, ponieważ CFR jest jedną z głównych „front organizacji” dla tajnej kabały, która kontroluje USA (Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Czy sekretna kabała istnieje dzisiaj? Tak! David Rockefeller, Honorowy Przewodniczący CFR oraz Założyciel i Honorowy Przewodniczący Kapituły Amerykańskiej Komisji Trójstronnej, w swej książce „Memoirs”oświadczył:

„Niektórzy nawet wierzą, że jesteśmy częścią „tajnego” porozumienia działającego przeciwko najlepszym interesom Stanów Zjednoczonych, charakteryzującym moją rodzinę i mnie jako „internacjonalistów” i spiskujących z innymi na całym świecie w celu zbudowania bardziej zintegrowanej globalnej struktury politycznej i gospodarczej – jeden świat, jeśli chcesz, jeśli to jest zarzut, to jestem winny i jestem z tego dumny” (David Rockefeller, „Memoirs”, Random House, New York, 2002, s. 405.).

Członkowie Towarzystwa Fabiańskiego wyznawcami Platona

John Ruskin (1819-1900)

Cele Towarzystwa Fabiańskiego zostały opracowane przez Webba, a propagował je między innymi John Ruskin (1819-1900), który wykładał na Uniwersytecie w Oxfordzie. Ruskin, nauczyciel w Working Men’s College (założony w 1854 r. przez filozofa chrześcijańskiego socjalisty J. F. D. Maurice’a), profesor sztuk pięknych w Oksfordzie, artysta i pisarz, krytyk społeczny, oparł swoje poglądy na poglądach socjalisty Roberta Owena. Opowiadał się za utopijnym społeczeństwem i popierał teorie rozwinięte z nauk Platona (428-347 p.n.e.), który był uczniem Sokratesem, i stał się największym filozofem w historii. Platon założył akademię, która działała przez 800 lat, wychowując („produkując”) wielu wspaniałych ludzi, w tym Arystotelesa. W swojej pracy „Republika” nakreślił swoje idealne społeczeństwo, które było arystokratycznym społeczeństwem rządzonym przez elitę. Obejmował eliminację małżeństwa i rodziny oraz wprowadził selektywną hodowlę ludzi przez rząd, który zniszczyłby wszystkie podrzędne potomstwo. W utopii Platona równość seksualna nakazała kobietom walczyć u boku mężczyzn w czasie wojny. Terminy „socjalista” i „socjalizm”, zostały użyte po raz pierwszy przez Owena i jego zwolenników w latach 30 i 40 XIX w. (oPlatonie i jego filozofii poniżej).

Platon

Platon, filozof grecki. Fot. Wikipedia

Platon (427-347 r. przed ur. Chrystusa), filozof grecki, żył w Atenach, w czasach największego ich rozkwitu, pochodził ze znakomitego rodu i odebrał w domu staranne wychowanie. Jego prawdziwe imię brzmiało Arystokles, a imię „Platon” prawdopodobnie zostało przyjęte po odbyciu wtajemniczeń eleuzyńskich*. Studia filozoficzne odbył najpierw pod kierunkiem Kratylosa, zwolennikiem Heraklita, potem przez osiem lat był uczniem Sokratesa. Odbył podróż do Egiptu, gdzie trwający od wieków wpływ kapłanów-mędrców na rządy i życie kraju potwierdzały możliwość zrealizowania jego ideału państwa opartego na rządach mędrców. Z Egiptu podążył do Kyreny, a stamtąd do pitagorejczyków w Italii południowej. Grecki filozof Proklos (410-485), neoplatonik, twierdził, że to co nauczał Orfeusz pod osłoną ciemnych alegorii i co wykładał Pitagoras po przejściu wtajemniczenia orfickiego, tego Platon dokładną zdobył znajomość z pism orfickich i pitagorejskich. Platon przebywał u pitagorejczyków w Krotonie. Pragnął działać w dziedzinie polityki praktycznie, jako reformator państwa.

Platon był uczniem Sokratesa, który został skazany na śmierć. Sąd wysunął pod jego adresem następujące oskarżenie: „Sokrates nie uznaje bogów ojczystych i psuje młodzież, dopuszcza się przestępstwa badając rzeczy ukryte pod ziemią i w niebie i ze słabego zdania robiąc mocniejsze i drugich tego samego nauczając…”. Głównym oskarżycielem Sokratesa był strateg Anytos, którego syn był uczniem tego filozofa. Ojciec obawiał się ujemnego wpływu filozofa na młodzież i jego syna. Sam proces był polityczny i był jednym z aktów rozprawy z przeciwnikami demokracji, zwłaszcza ze zwolennikami tyranów. Nad procesem unosił się złowrogi cień Kritiasa, którego uważano za ucznia Sokratesa. Ten krwawy przywódca, był jaskrawym przykładem destrukcyjnej działalności wychowawczej Sokratesa. Amerykański historyk I. Stone wykazał, że Sokrates dwukrotnie uczestniczył w zamachu stanu, których celem było wprowadzenie tyranii, a przed sądem stanął słusznie podejrzewany o udział w trzecim spisku.

Dzieła Platona pod wpływem Sokratesa nie zostały spisane w formie ciągłego wykładu, lecz w formie dialogów, których jest 35 i pozornie nie stanowią one jakiegoś cyklu, bo każdy z nich jest pewną zamkniętą całością. Tylko pozornie każdy z tych dialogów stanowi pewną całość, gdyż poglądy w nich wyrażone są uporządkowane w pewną hierarchię, i w całości są ze sobą powiązane.

Na szczycie poglądów politycznych, społecznych, ekonomicznych i psychologicznych Platona znajduje się ideał państwa, który wyłożył w radykalnym „Państwie” i w późniejszym „Prawie”.

W jego państwie ingerencja władzy jest ogromnie szeroka i obejmuje między innymi kwestię zawierania małżeństw (eugenika) i regulowanie liczby urodzeń dzieci (aborcja), socjalizację kobiet i dzieci. Poeci, według Platona, podlegają zmiennym uczuciom i przez to wprowadziliby rozbicie, dlatego powinni być z tego państwa wydaleni. Celem takiego państwa jest dążenie do „doskonałości”, której rezultatem będzie zespolenie myśli wszystkich ludzi. Interpretując ten pogląd Platona, to pod pojęciem „zespolenie myśli wszystkich ludzi” należy rozumieć likwidację własności prywatnej, narodów i państw itp. W „Państwie” Platon żąda od filozofów gotowości i umiejętności otrząśnięcia się z wiary i czaru praw boskich i zejścia w wir spraw ludzkich, aby je kształtować nie według życiowych, społecznych i praktycznych zasad, norm, ale według norm poznanych przez niego wyższego rzędu. Filozof w swoich dziełach wykreślił idealny obraz komunizmu.

Ustrój państwa według Platona

Platon w swoich dziełach przedstawił nie tylko nauki dotyczące sfer życia, lecz przede wszystkim ustrój państwa. Według niego, dusza ludzka składa się z trzech części: rozumnej, impulsywnej i wegetatywnej. Te trzy części są sobie podporządkowane. Analogicznym powinien być ustrój państwa, który powinien składać się z trzech warstw. Części rozumnej duszy odpowiada elita filozofów, intelektualistów, która powinna rządzić. Impulsywnej części odpowiada wojsko i policja. Wreszcie części wegetatywnej odpowiada społeczeństwo bezklasowe, które będzie się starać o zaspakajanie materialnych potrzeb dla całości.

Celem takiego państwa jest dążenie do „doskonałości”, której rezultatem będzie zespolenie myśli wszystkich ludzi. Interpretując ten pogląd Platona, to pod pojęciem „zespolenie myśli wszystkich ludzi” należy rozumieć likwidację własności prywatnej, ras, narodów i państw, rodziny, itp. Dążenie do „doskonałości” wymaga uwolnienie się od trosk materialnych, i w tym celu filozof proponuje ustrój komunistyczny. Ingerencja państwa jest ogromnie szeroka i obejmuje między innymi kwestie doboru par (eugenika), regulowanie liczby dzieci i socjalizację kobiet i dzieci.

Platon postuluje zrównanie kobiet z mężczyznami w służbie państwowej, oraz aby kobiety razem z mężczyznami były w wojsku.

Następny postulat to wspólność kobiet i dzieci, zniesienie instytucji małżeństwa i praw rodzicielskich. Zniesienie rodziny.

Według filozofa, stosunki między kobietami i mężczyznami muszą być ściśle uporządkowane i prowadzone książkowo, według liczby i daty. Wzorem dla hodowli ludzi mają być kojarzenia psów myśliwskich, koni, ptaków szlachetnych.

Zamiast orderów, bilety do pań dla typów rozpłodowych. Dzieci lepsze należy oddawać do ochronki, do urzędu mamek, a noworodki gorsze podrzucać albo zabijać. Żadna matka nie powinna wiedzieć, które dziecko jest jej, a które nie jej. Ta wspólność kobiet i dzieci będzie najlepszym sposobem na zapewnienie spoistości państwa. Według Platona, jest to cel godny największych ofiar.

Państwo złożone z wielu rodzin osobnych nie jest dość spoiste. Każdy ma wtedy osobnego ojca dla siebie i osobne dzieci. A jak wszyscy będą, zależnie od daty urodzenia, nazywali wszystkich ojcami i synami, państwo zmieni się w jedną wielką rodzinę. Filozof marzy o skautingu i przysposobienie wojskowym chłopców już w wieku szkolnym (Platon, „Państwo”, ks. V 457 C, przełożył Władysław Witwicki, Wydawnictwo Antyk, Kęty 2003)

W „Państwie” Platon żąda od filozofów gotowości i umiejętności otrząśnięcia się z wiary i czaru praw boskich i zejścia w wir spraw ludzkich, aby je kształtować nie według życiowych, społecznych i praktycznych zasad, norm, ale według poznanych przez niego norm wyższego rzędu. Rząd dla dobra państwa może okłamywać społeczeństwo, natomiast obywatele muszą mówić prawdę.

W takim państwie obywatele będą dozorowani przez urzędników. W dialogu „Prawa” pisze: „Naczelna zasada głosi, iż każdy obywatel, czy to mężczyzna, czy kobieta, podlegać ma przydzielonemu mu urzędnikowi, oraz że nikt, czy to w dobrej wierze, czy w żartach, nie odważy się wziąć odpowiedzialności za swoje czyny we własne ręce. Tak w okresie pokoju, jak i w czasach wojny obywatel musi przez cały czas żyć pod okiem nadzorującego urzędnika. Znaczy to, że należy tak ćwiczyć umysł, by nie próbował jakiejkolwiek niezależności, ba, by nie znał nawet sposobu, jak taką niezależność osiągnąć”.

Popierał homoseksualistów. Na ich temat w „Uczcie” pisał: „Niektórzy mówią o nich, że to bezwstydnicy, ale to przecież nieprawda. Bo to nie występuje u nich na tle bezczelności, tylko raczej na tle śmiałości, odwagi i pewnego męskiego zacięcia – kochają przecież to, co do nich samych podobne. Silnie za tym i fakty przemawiają. Przecież tacy młodzi panowie, jak tylko który podrośnie, zaraz się poświęca karierze politycznej, a kiedy który jest już dojrzałym mężczyzną, poświęca się wówczas pederastii, niewiele dbając o żonę i o robienie dzieci. W celibacie żyje każdy, a jeden drugiemu wystarcza”.

Kilka postulatów Platona, a mianowicie wspólność kobiet i dzieci, zniesienie instytucji małżeństwa i praw rodzicielskich, oraz zniesienie rodziny, próbowano zrealizować w Rosji bolszewickiej, ale na dłuższą metę ta próba im się nie udała.

Stanisław Bulza

Ilustracja tytułowa: Czerwona flaga, symbol ruchów socjalistycznych i komunistycznych.
Fot. za: Inter.

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .

2020.05.26.
Avatar

Autor: Stanisław Bulza