Nowy Porządek świata [Część II.]


Zobacz Część I.

Towarzystwo Fabiańskie

Obok Wielkiej Loży Anglii, działa Towarzystwo Fabiańskie (Fabian Society), loża masońska założona w 1883 r. w Londynie o zabarwieniu socjalistycznym, o dużych wpływach politycznych. Nazwa pochodzi od rzymskiego konsula, dwukrotnego dyktatora Fabiusa cunctatora (zwlekającego). W drugiej wojnie punickiej unikał walnej bitwy z Hannibalem. Przyjął strategię nękania i osłabiania przeciwnika. W 209 r. p.n.e. zdobył Tarent. Towarzystwo Fabiańskie wywiera duży wpływ na politykę państw na całym świecie.

Założyciele Fabian Society

24 października 1883 roku, w Londynie, grupa 17 bogatych socjalistów zebrała się, aby przedyskutować „Drużynę Nowego Życia”, która opierała się na pismach uczonego Thomasa Davidsona, by rozpocząć jakiś rodzaj zakonu monastycznego.

Wykuwanie świata lub tworzenie świata na nowo przez Towarzystwo Fabiańskie. Słynny symboliczny witraż w siedzibie Towarzystwa Fabiańskiego. Napis brzmi: „niech będzie bliżej pożądania serca”, w odniesieniu do dwóch postaci uderzających młotem w kulę ziemską. Wilk w owczej skórze jest bezczelnie umieszczony między nimi, prawie jakby chciał powiedzieć: „zobacz, jak bezczelnie możemy sobie na to pozwolić”. Foto: http://www.sagaciousnewsnetwork.com

W skład grupy weszli: George Bernard Shaw (1864-1926), wolnomyślicielski marksistowsko-ateistyczny pisarz, którego sztuki zawierały socjalistyczne odniesienia, ideologię, której poszukiwał po wysłuchaniu przemówienia amerykańskiego ekonomisty Henry’ego George’a w 1882 r. i czytania Das Kapital Marksa; Graham Wallas, klasyczny uczony; Sidney James Webb (1859-1947), urzędnik państwowy, który był najbardziej wpływowym socjalistą w kraju; Edward Pease; Havelock Ellis; Frank Podmore; Annie Besant; John Galsworthy; R. H. Tawney; G.D.H. Cole; Harold Laski; Israel Zangwill (1864-1926), żydowski dramatopisarz i powieściopisarz, który w 1910 r. Napisał spektakl „The Melting Pot”, który był propagandową grą pokazującą, jak Amerykanie dyskryminowali Blacks i Żydów; i Israel Cohen, żydowski pisarz. Niektórzy z tych ludzi byli także członkami Towarzystwa Badań Fizycznych, organizacji zajmującej się badaniami spirytystycznymi, która powstała w 1882 roku.

W dniu 7 listopada 1883 r. grupa ta spotkała się w celu omówienia utworzenia organizacji, „której ostatecznym celem będzie odbudowa społeczeństwa zgodnie z najwyższymi możliwościami moralnymi”. Podzielono je jednak na dwie frakcje, a 4 stycznia 1884 r. jedna z frakcji utworzyła grupę znaną jako Towarzystwo Fabiańskie. 25 stycznia jeden z członków, J.G. Stapleton, wygłosił swój pierwszy wykład zatytułowany „Warunki społeczne w Anglii, z perspektywą rekonstrukcji społecznej lub rozwoju”.

Druga frakcja, znana jako „Drużyna Nowego Życia”, kontynuowała prace przez 15 lat w Davidson, z członkami takimi jak J. Ramsey MacDonald (który później został premierem), Edward Carpenter i Havelock Ellis.

Członkowie

Do towarzystwa Fabiańskiego należało wielu polityków, okultystów, którzy byli członkami lóż masońskich: Edward Carpenter (1844-1929), który był poetą, filozofem i działaczem na rzecz prawa homoseksualistów; Walter Crane (1845-1915) angielski grafik i ilustrator należący do ruchu artystycznego prerafaelitów; Herbert Burrows (1845-1922), członek okultystycznego bractwa Stella Matutina, Angielskiego Towarzystwa Różokrzyżowców, Towarzystwa Fabiańskiego i Partii Pracy; John Maynard Keynes, 1. baron Keynes (1883-1946), angielski ekonomista, twórca teorii interwencjonizmu państwowego w dziedzinie ekonomii i finansów państwowych. Był homoseksualistą i mimo że prawo brytyjskie zakazywało kontaktów homoseksualnych, prowadził w latach 1901-1915 częściowo zaszyfrowane pamiętniki, w których opisywał ze szczegółami swoje stosunki z kilkudziesięcioma partnerami. W 1925 r. Keynes ożenił się z Lidią Łopokową, tancerką Ballets Russes Siergieja Diagilewa. 42-letni ekonomista zakochał się po raz pierwszy w życiu w kobiecie, z którą poznał się w 1921 r. Jednym z głównych celów utworzenia Unii Europejskiej było stworzenie możliwości bogacenia się. Ten cel miał również wymiar polityczny. Chodziło oto, by oderwać ludzi od religii, rodziny, tradycji i państwa. John Keynes ten temat powiedział, że „jak niegroźny staje się człowiek, kiedy umożliwi się mu pogoń za bogactwem” (Thomas Hugh, „Europa”, Warszawa 1998); Annie Wood Besant (1847-1933), angielska teozofka, feministka, pisarka. Była drugą przywódczynią Towarzystwa Teozoficznego (po Helenie Bławatskiej). Herbert George Wells (1866-1946) dołączył do towarzystwa w lutym 1903 roku. W swoim pierwszym wykładzie powiedział, że Państwo Światowe jest koniecznością. Autor gatunku science fiction „Wojna światów” i „Wehikuł czasu”.

Po koniec XIX w. został założony Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku. W latach dwudziestych XX w. przywódcą tej tajnej organizacji był laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1925 r. Anglik William Butler Yeats, który wcześniej należał do wspomnianego wyżej bractwa Stella Matutina. Do Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku należało wielu przedstawicieli ówczesnej elity intelektualnej. William Butler Yeats był zwolennikiem feudalizmu i z pełnym przekonaniem pisał:

„…arystokratyczna cywilizacja w swej najdoskonalszej formie, hierarchiczna w każdym szczególe, petenci tłoczący się o świcie u drzwi wielkich ludzi, wielkie bogactwa w nielicznych rękach, a wszystko zależy od niewielu, aż po samego Władcę, który odpowiada tylko przed Bogiem, a wszędzie na Dworze, w rodzinie, nierówność stanowi prawo” (Francis King, „Szatan i swastyka. Okultyzm w partii nazistowskiej”, Wydawnictwo Axis, Poznań 1996).

Cele polityczne

Towarzystwo Fabiańskie dążyło do powolnego przejścia własności rolnej i całej produkcji w ręce państwa. Głównymi inicjatorami byli Sidney (1859-1947) i Beatrice Webb (1858-1943), którzy byli gorącymi zwolennikami ZSRR.

Sidney (1859-1947) i Beatrice Webb (1858-1943) [fot. za: Wikimedia Commons ].

Sidney Webb był wiodącą postacią w Towarzystwie Fabiańskim. Uważał, że kapitalizm stworzył niesprawiedliwe i nieefektywne społeczeństwo. Członkowie, jak Edward Carpenter, Annie Besant, Walter Crane i George Bernard Shaw, zgodzili się, że ostatecznym celem grupy powinna być rekonstrukcja „społeczeństwa zgodnie z najwyższymi możliwościami moralnymi”. Beatrice również podzieliła te poglądy, a także dołączyła do grupy.

Sidney Webb założył „London School of Economics” w 1895 roku, która stała się filią Uniwersytetu Londyńskiego. Wśród jego głównych współpracowników: Fundacja Rockefellera, Carnegie United Kingdom Trust i pani Ernest Elmhirst, wdowa po partnerze J. P. Morgana Willard Straight, który założył magazyn socjalistyczny Nowa Republika. W 1912 r. Webb założył niezależne czasopismo „The New Statesman”, a później stał się liderem w Partii Pracy, pisząc o Pracy i Zakonie Społecznym w 1918 r. Miał kilka urzędów politycznych i był uczniem Johna Stuarta Milla, który służył jako Sekretarz brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej.

W 1923 r. Sidneya Webba wybrano do reprezentowania Partii Pracy w okręgu Seaham. Webb wygrał wybory, i kiedy Ramsay MacDonald został pierwszym brytyjskim premierem Partii Pracy w 1924 r., mianował Webba na stanowisko prezesa zarządu Handlu. Webb opuścił Izbę Gmin w 1929 roku, kiedy otrzymał tytuł Barona Passfield. W Izbie Lordów Webb był Sekretarzem Stanu w Koloniach w drugim labourzystowskim rządzie MacDonalda. Jednak, co do zasady, Beatrice odmówiła przyjęcia tytułu Lady Passfield.

W 1932 małżeństwo Webb odwiedziło Związek Radziecki. Choć byli niezadowoleni z braku wolności politycznej w kraju, to byli pod wrażeniem szybkiej poprawy usług zdrowotnych i edukacyjnych oraz zmian, jakie zaszły w celu zapewnienia kobietom równości ekonomicznej i politycznej. Kiedy wrócili do Wielkiej Brytanii, napisali książkę o eksperymentach ekonomicznych mających miejsce w ZSRR, zwanych sowieckim komunizmem: „Nowa cywilizacja” (1935). W książce przewidywali, że „społeczny i ekonomiczny system planowanej produkcji na użytek społeczny” Związku Radzieckiego ostatecznie rozprzestrzeni się na cały świata. Dodali, że mają nadzieję, że stanie się to poprzez reformę, a nie rewolucję.

Pomimo stalinowskich czystek i paktu niemiecko-sowieckiego, małżeństwo nadal popierało sowiecki eksperyment gospodarczy, a w 1942 opublikowali „The Truth About Soviet Russia”.

George Bernard Shaw (1856-1950)
[fot. za: mediastorehouse.com]

Bernard Shaw (1856-1950), który głosił ochronę zwierząt, wegetarianizm, pacyfizm, w 1925 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Był zwolennikiem eugeniki. Cytat z „DNA – tajemnica życia” autorstwa Jamesa D. Watsona oraz Andrew Barry’ego: „Do grona jej gorących zwolenników należał też George Bernard Shaw, który napisał: „obecnie nie istnieje żadna rozsądna wymówka, by nie zaakceptować faktu, że nic—poza religią eugeniki—nie jest w stanie uratować naszej cywilizacji”. Był jednym z dziennikarzy, którzy brali udział w tuszowaniu sprawy Wielkiego Głodu w mediach zachodnich. Shaw był gorącym zwolennikiem filozofii Friedricha Nietzschego. W tworzonej przez siebie filozofii uwzględniał istnienie „siły życiowej”, która miała być bodźcem do osiągnięcia stanu nadczłowieczeństwa tożsamego z życiem w harmonii. W 1931 r. był uroczyście witany w Moskwie.

Sekretnym celem Towarzystwa Fabiańskiego było stworzenie bezbożnego, bezklasowego, socjalistycznego społeczeństwa, które było poświęcone ostatecznemu zwycięstwu socjalizmu, co naprawdę oznaczało – komunizm.

Takim państwem był ZSRR. W 1891 r. Fabianie związali się z Drugą Międzynarodówką Socjalistyczną (utworzoną w 1889 r.) i pomogli ustanowić demokratyczne państwo socjalistyczne w Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu I wojny światowej międzynarodowy ruch socjalistyczny podzielił się na dwa nurty: związany z partią bolszewicką, z inicjatywy której utworzono tzw. III Międzynarodówkę (z której później wyłoniła się trockistowska IV Międzynarodówka.), oraz niezależny, międzynarodowy ruch socjalistyczny, w ramach którego działała Międzynarodówka Socjalistyczna. Do wybuchu I wojny światowej odbyło się 9 zjazdów II Międzynarodówki. Z Polski w zjeździe w Londynie w 1896 r. udział wzięli delegaci PPS: Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejewski, Józef Piłsudski, Aleksander Dębski, Bolesław Miklaszewski, Witold Jodko-Narkiewicz.

Fabianie pracowali nad nowym porządkiem świata, indoktrynując młodych uczonych, którzy ostatecznie osiągnęli władzę na różnych stanowiskach politycznych na całym świecie; infiltrując instytucje edukacyjne, agencje rządowe i partie polityczne. Ich strategię nazwano „doktryną nieuchronności gradualizmu”, co oznaczało, że ich cele będą stopniowo osiągane. Tak stopniowe, że nikt nie zauważy, ani „bez naruszenia ciągłości lub nagłej zmiany całego problemu społecznego”. Stąd w nazwie Fabian Society „zwlekający”. Sekretem była ewolucja, a nie rewolucja, lub to, co Webb nazwał „przenikaniem”. Shaw (którego kochanka, Florence Farr, była wiedźmą w Zakonie Złotego Brzasku), ujawnił, że ich celem było osiągnięcie poprzez „ukrycie, intrygę, subwersję i oszustwo polegające na tym, by nigdy nie nazywać socjalizmu swoim właściwym imieniem”(Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Symbole

Socjalizm fabiański używa stopniowej zmiany w długim okresie czasu, aby powoli przekształcać państwo zamiast używać gwałtownej rewolucji dla zmian. Zasadniczo jest to socjalizm z ukradkiem. Żółw chodzi powoli, ale zawsze dochodzi do celu. Dlatego symbolem międzynarodowym Towarzystwa Fabiańskiego jest żółw błotny, wyglądający jak przytulanka, aż do rozważenia towarzyszącego mu napisu: „Kiedy uderzę, mocno uderzę”. Logo Towarzystwa Fabiańskiego przedstawia wilka w owczej skórze „Ukradkiem, intrygą, subwersją i oszustwem, by nigdy nie nazywać socjalizmu swoim właściwym imieniem” – George Bernard Shaw.

Cecil Rhodes, bojownik imperializmu brytyjskiego

Cecil Rhodes (1853-1902), był uczniem Johna Ruskina (1819-1900), profesora Uniwersytetu w Oxfordzie, wielbiciela doktryny Platona, republiki kolektywistycznej, co propagował ze swojej katedry, członek Bractwa Świętego Jerzego.

Cecil Rhodes w Rodezji. Foto: africasacountry.com

Rhodes był założycielem rządu światowego Klub 300 lub Komitet 300, którego członkowie nazywają siebie Olimpiadami (ci, który siedzą na Olimpie – bogowie). Organizacja ta powstała pod koniec XIX wieku w ramach globalnych planów tego polityka, który wzbogaciwszy się w płd. Afryce, dostał się w 1881r. do parlamentu Przylądka Dobrej Nadziei, a w latach 1890-96 został jej premierem.

Finansowany przez NM Rotschild&sons, Cecil Rhodes wykupił w 1888 roku wszystkie akcje wydobycia diamentów w okolicy Kimberley. Jego monopol na dostawy diamentów na światowe rynki został przypieczętowany w 1889 roku w ramach partnerstwa strategicznego z siedzibą w Londynie Diamond Syndicate, z którą zgodził się na kontrolę podaży świecie w celu utrzymania wysokich cen. To właśnie w Kimberley, Rhodes ustanowił system, który był niezwykle podobny do tego, który był używany podczas apartheidu. Biali pracownicy Rhodesa mieszkali w wygodnym osiedlu z żonami, podczas gdy 6 tys. czarnych robotników mieszkało w ciężkich warunkach, byli przeszukiwani przed i po zmianie pracy. Otrzymali 1 funt – jedną trzecią tego, co wypłacili im biali pracownicy.

Cecil Rhodes był jednym z najbardziej konsekwentnych bojowników imperializmu angielskiego. Cały swój majątek przeznaczył na urzeczywistnienie panowania brytyjskiego nad światem.

W 1873 r. Cecil Rhodes stwierdził:

Idea lśniąca i tańcząca przed oczyma jak migający ognik w końcu ułożyła się w plan: dlaczego nie powinniśmy tworzyć tajnego stowarzyszenia z jednym tylko przedmiotem wspierania imperium brytyjskiego i sprowadzania całego niecywilizowanego świata pod rządami brytyjskimi o odzyskanie Stanów Zjednoczonych, o powstanie rasy anglosaskiej, i jednego Imperium” (Cecil Rhodes, „Wyznania wiary”). Cecil Rhodes chciał wprowadzić „cały niecywilizowany świat pod panowanie brytyjskie” i chciał zjednoczyć świat.

Później Cecil Rhodes określa swój cel jeszcze dokładniej:

Rozszerzenie brytyjskich rządów na całym świecie, doskonalenie systemu emigracji ze Zjednoczonego Królestwa i kolonizacji przez brytyjskich poddanych ze wszystkich krajów, w których środki utrzymania są osiągalne dzięki energii, pracy i przedsiębiorczości, a zwłaszcza okupacji przez Brytyjczyków. Osadnicy całego kontynentu afrykańskiego, Ziemi Świętej, doliny Eufratu, wysp Cypru i Candia, całej Ameryki Południowej, wysp Pacyfiku, dotychczas nie posiadanych przez Wielką Brytanię, cały Archipelag Malajski, wybrzeże Chin i Japonii, ostateczne odzyskanie Stanów Zjednoczonych Ameryki jako integralnej części Imperium Brytyjskiego, konsolidacja całego Imperium, inauguracja systemu reprezentacji kolonialnej w Parlamencie Imperialnym, która może mieć tendencję do spawania razem nierozłączni członkowie Imperium, a wreszcie fundament tak wielkiej mocy, by odtąd sprawić, że wojny staną się niemożliwe i promować najlepsze interesy ludzkości” (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

W 1890 r. Cecil Rhodes został prezesem rady ministrów Kraju Przylądkowego (Prowincja Przylądkowa, af. Kaapprovinsie, ang. Cape Province, właściwie Prowincja Przylądka Dobrej Nadziei, Provinsie Kaap die Goeie Hoop Cape of Good Hope Province) − dawna prowincja w Republice Południowej Afryki (wcześniej też prowincja Związku Południowej Afryki), obejmująca południowe wybrzeża Afryki.

Jako rzecznik idei imperializmu pozyskał w 1885 r. dla Wielkiej Brytanii Beczuanaland, w cztery lata później zmusił lud Ndebele (zwany także Matabele) do oddania Wielkiej Brytanii ogromnych obszarów ziemi, nazwanej później na jego cześć Rodezją (obecnie Zimbabwe i Zambia). Kontrolę nad nową kolonią przejęła zarządzana przez Rhodesa Kompania Południowoafrykańska. W roku 1888 Rhodes – skonsolidowawszy wszystkie kopalnie diamentów jako spółkę De Beers Mines – stał się ogromnie bogaty.

Cecil Rhodes szybko wykorzystał diamentowe i złote pola Południowej Afryki, został premierem rządu Kolonii Przylądkowej, wniósł pieniądze na partie polityczne, kontrolował mandaty parlamentarne zarówno w Anglii, jak i w Południowej Afryce, zainspirował wsparcie dla swoich celów w Afryce Południowej i w Anglii. Dzięki wsparciu finansowemu lorda Rothschilda i Alfreda Beita, był w stanie zmonopolizować kopalnie diamentów w Republice Południowej Afryki jako kopalnie koncernu De Beers Mines i zbudowanie wielkiego przedsiębiorstwa wydobywczego złota.

Jako premier rządu Kolonii Przylądkowej (od 1890 r.) planował budowę linii kolejowej z Kapsztadu do Kairu, choć nie udało mu się zrealizować tego ambitnego zamierzenia, doprowadził linię z do Bulawayo. Przeszkodą byli zasiedziali w Transwalu Burowie.

Cecil Rhodes przekupił urzędników, a kilku członków jego tajnego stowarzyszenia zostało umieszczonych na kluczowych stanowiskach w angielskim rządzie, ponieważ chciał uzyskać poparcie dla nadchodzącej rewolucji w Johannesburgu i inwazji na Transwal. W 1895 roku Rhodes planował obalić rząd Krugera przez powstanie w Johannesburgu, finansowane przez niego i [Alfred] Beit, i prowadzony przez swojego brata Franka Rhodesa, Abe Baileya i innych zwolenników, po czym nastąpiła inwazja sił brytyjskich z Rodezji dowodzona przez Jamesona do Transwalu. Sir Henry Hughes Wilson, pomógł majorowi HP Northcottowi, szefowi sekcji Imperium Brytyjskiego w Wydziale Wywiadowczym sporządzić plan obalenia Krugera.

Cecil Rhodes i Leander Starr Jameson (1853-1917), brytyjski zarządca kraju Maszonów, zamierzali obalić burski rząd w Transwalu kierowany przez prezydenta S. J. Paula Krugera (1825-1904). Rhodes, właściciel zasobnych kopalni diamentów, snuł plany stworzenia federacji całej Afryki Południowej pod flagą Wielkiej Brytanii. 29 grudnia 1895 Jameson najechał Transwal na czele 600 kawalerzystów. Naruszył tym jego niepodległość zagwarantowaną zwycięstwem z Anglikami w tzw. pierwszej wojnie burskiej, rozegranej w latach 1880-1881. Pretekstem była ochrona praw i interesów mieszkających tam Brytyjczyków; nieoficjalnie chodziło o opanowanie terenów na których odkryto w 1886 r. bogate złoża złota i diamentów. l stycznia 1896 poniósł jednak klęskę pod Krugersdorp i następnego dnia skapitulował. Burowie przekazali go Brytyjczykom. Innych uczestników najazdu Burowie zwolnili za wysoką opłatą.

Bezwątpienia Cecil Rhodes, będący wówczas prezesem rady ministrów Kraju Przylądkowego, popierał tę wyprawę. Obaj Rhodes i Jemeson zostali postawieni przed sądem, ale Rhodes został uniewinniony, a Jemeson został skazany na 10 miesięcy wiezienia. Przez prawie dwa lata on i jego przyjaciele milczeli, czekając aż przejdzie burza, a potem zaczęli działać ponownie. Propaganda, w większości prawdziwa, o losie Uitlandczyków w Transvaal Republic zalała Anglię i Afrykę Południową od dziennikarki „The Times” Flora Shaw, WT Stead , Edmund Garrett i innych.

Cecil Rhodes docenił znaczenie mediów, przez które podawał do opinii publicznej idee brytyjskiego imperializmu i globalizmu. Jego znajoma Flora Shaw pisała dla „The Times” w Londynie, William Stead opublikował w „The Pall Mall Gazette” i „Review of Reviews”, które były czytane w całym Imperium Brytyjskim, a Edmund Garrett opublikował „The Cape Times” , główną gazetę w Południowej Afryce. Dziennikarka angielska Flora Shaw wykorzystała „The Times” do przygotowania opinii publicznej w Anglii, podczas gdy Albett Gray (członek tajnego stowarzyszenia Rhodes – red.) i inni wynegocjowali z sekretarzem Colonial sekretarzem Josepha Chamberlaina o oficjalne wsparcie, które było konieczne.

Cecil Rhodes miał pod ręką Alfreda Milnera, mianowanego na wysokiego komisarza RPA, który przyspieszył wojnę burską.

Po nieudanej wyprawie Jemesona, która stała się początkiem wojen burskich, Rhodes zrezygnował z wszelkich dostojeństw w Kolonii Przylądkowej i wycofał się do Rodezji. Zmarł na zawał serca tuż przed zakończeniem drugiej wojny burskiej (1899–1902).

Pełnił funkcję członka Tajnej Rady Królewskiej. Był jednym z najpotężniejszych polityków brytyjskich.

Komitet 300

Cecil Rhodes był współtwórcą rządu światowego Klubu 300 lub Komitetu 300, którego członkowie nazywają siebie Olimpiadami (ci, który siedzą na Olimpie – bogowie). Organizacja ta powstała pod koniec XIX wieku w ramach globalnych planów angielskiego polityka Cecil Rhodesa (1853-1902), który wzbogaciwszy się w płd. Afryce, dostał się w 1881r. do parlamentu Przylądka Dobrej Nadziei, a w latach 1890-96 został jej prezydentem. Finansowany przez NM Rotschild&sons Cecil Rhodes wykupił w 1888 roku wszystkie akcje wydobycia diamentów w okolicy Kimberley. Jego monopol na dostawy diamentów na światowe rynki został przypieczętowany w 1889 roku w ramach partnerstwa strategicznego z siedzibą w Londynie Diamond Syndicate, z którą zgodził się kontroli podaży świecie w celu utrzymania wysokich cen. Cecil Rhodes był jednym z najbardziej konsekwentnych bojowników imperializmu angielskiego. Cały swój majątek przeznaczył na urzeczywistnienie panowania brytyjskiego nad światem.

Komitetowi 300 podlega World Economic Forum w Davos, zwanym też Seminarium w Davos w Szwajcarii, uformowanym przez członków Komisji Trójlateralnej, grupę de Bilderberg. Liczba osób zapraszanych na Szczyt Ekonomiczny w Davos wynosi przeważnie tysiąc. Są to najbogatsi ludzie świata. Są książętami przemysłu i finansów.

Komisją Komitetu 300, główne ciało wykonawcze, jest Klub Rzymski, który określa się jako międzynarodowa organizacja ds. badań rozwoju ekonomiczno-społecznego ludności świata Jego główną rolą jest prowadzenie badań demograficznych i propagowanie w państwach ograniczanie przyrostu naturalnego ludności (poniżej).

Organizacja ekstremistyczna Chabad Lubawicz posiada tajne wpływy w super elitarnym „Komitecie 300” i poprzez niego buduje zręby „holokaustu” ludzkości. Ludobójcze, ekstremistyczne ideologie Chabadu wspierane przez żydowską finansjerę i agresywny rasistowski syjonizm, staną się śmiercionośne dla 99 procent populacji ludzkości (https://dzienniknarodowy.pl/prezes-pis-spotkal-sie-zydowskimi-liderami-zrozumienie-naszej-kultury-ruchy-onr-maja-zadnego-wsparcia-rzadu/).

W śród afiliowanych  organizacji jest 127 banków (między innymi Bank Światowy, Chase Manhattan, Narodny Bank, Wozchod Handelsbank i wiele innych z całego świata), różne fundacje, Czerwony Krzyż, YMCA, instytuty finansujące badania naukowe, instytuty zajmujące się futurystką, oraz organizacja zakulisowo sterujące polityką światową. Wśród tych ostatnich wymienione są Bilderberg, Komisja Trójstronna, Zakon Scull and Bones, Templariusze, Międzynarodówka Socjalistyczna, Klub Ateistyczny, Uniwersalna Masoneria, Światowa Rada Kościołów, Uniwersalny Syjonizm, Rada Stosunków Międzynarodowych z USA (CFR), Królewski Instytut Spraw Zagranicznych i wiele innych. Komitetowi przewodniczy monarcha angielski, królowa Elżbieta II.

„Okrągły Stól”

Cecil Rhodes, mason z loży „Apollo Lodge” na Wschodzie Oxfordu, założył 5 lutego 1891 roku tajne stowarzyszenie „Round Table” (Okrągły Stół), które miało na celu głoszenie supremacji imperium brytyjskiego. Była to inna wersja Stowarzyszenia Fabiańskiego.

Zwolennicy Rhodesa przy współpracy Stowarzyszenia Fabiańskiego dotarli do prestiżowych instytucji na uniwersytetach Oxford i Cambridge tak, że Clifford Allen, przyszły szef Partii Pracy myślał o utworzeniu federacji uniwersytetów socjalistycznych. Najważniejszym przedsięwzięciem „Okrągłego Stołu” było założenie w 1894 roku „London School of Economics”, która otrzymywała pomoc finansową od żydowskiego międzynarodowego bankiera Ernesta Cassela, byłego dyrektora Jacoba Schiffa i Khun-Loeb z Nowego Jorku i innych, którzy finansowali rewolucję bolszewicką w 1917 roku. London School of Economics jest najbardziej marksistowską szkołą w Anglii. Jeden z jej dyrektorów Raif Dahrendorf (1929-2009), był sympatykiem marksizmu, oraz członkiem Klubu Bildelberg.

H. G. Wells
[fot. wikipedia.org]

Trzy potężne odgałęzienia Okrągłego Stołu to: Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych (RIIA), zorganizowany w 1919 r. w Londynie; Rada ds. Stosunków Zagranicznych (CFR), zorganizowana w 1921 r. w Nowym Jorku; oraz Instytut Stosunków Pacyficznych (IPR), zorganizowany w 1925 r.

Około siedmiu lat przed organizacją Okrągłego Stołu, Herbert George Wells (członek Towarzystwa Fabiańskiego) wyjaśnił strategię, dzięki której arystokratyczna masoneria angielska osiągnie swój cel światowego panowania. Nazwał to „otwartą konspiracją” w przeciwieństwie do zamkniętego lub tajnego spisku francuskiej masonerii.

c.d.n.

Stanisław Bulza

Ilustracja tytułowa: Bernard Shaw na wiecu Fabian Society założonej w 1884 r. Fot. za fabians.org.uk

Podkolorowanie fragmentów tekstu pochodzi od redakcji PCO.

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .


2020.09.10.
Avatar

Autor: Stanisław Bulza