Nowy Porządek świata [Część III.]


Zobacz: Część I, Część II.

Alfred Milner

Wśród najbardziej oddanych uczniów Johna Ruskina w Oksfordzie była grupa bliskich przyjaciół, w tym Arnold Toynbee, Alfred Milner (1854-1925), Arthur Glazebrook, George Parkin, Phillip Lyttelton Gell i Henry Birchenough. Tak bardzo przejęli się naukami Ruskina, że poświęcili resztę życia na realizację jego pomysłów. Podobna grupa ludzi z Cambridge została również pobudzona przesłaniem Ruskina i poświęciła swoje życie rozszerzeniu imperium brytyjskiego i podniesieniu mas miejskich Anglii jako dwóch części jednego projektu, który nazwali „przedłużeniem anglojęzycznego pomysłu”.

Wojna burska. Lord Alfred Milner w otoczeniu sztabu. Foto: http://stalagmit.szkolanawigatorow.pl

Alfred Milner był uczniem Johna Ruskina, członkiem Zjednoczonej Wielkiej Loży Anglii, a po śmierci Rhodesa objął kierownictwo stowarzyszenia „Okrągły Stół”. W latach 1897–1905 Alfred Milner był gubernatorem i wysokim komisarzem w Afryce południowej. Tutaj szkolił małą grupę mężczyzn, którzy z czasem zajmą stanowiska o dużym znaczeniu w rządzie i międzynarodowych finansach, aby spełnić pierwotne plany stowarzyszenia.

3 marca 1898 r. r. w przemówieniu dostarczonym na zebranie Unii Afrykanerskiej w Graaff-Reinet Milner ogłosił, że jest zdeterminowany bronić wolności i równości brytyjskich obywateli w burskich republikach. Plany Milnera zbiegały się z planami Cecil Rhodes. Zarówno Milner jak i Rhodes uważali Brytyjczyków za najwyższą ludzką rasę, której przeznaczeniem jest władza nad światem. Obaj byli zdeterminowani, aby usunąć burskie republiki z drogi imperialnym planom Brytyjczyków. Milner odrzucał możliwość pokojowego rozwiązania kwestii Uitlanders. Uważał, że Brytyjską hegemonię na południu Afryki można utwierdzić tylko siłą oręża.

Zwolennicy Rhodesa przy współpracy Stowarzyszenia Fabiańskiego dotarli do prestiżowych instytucji na uniwersytetach Oxford i Cambridge tak, że Clifford Allen, przyszły szef Partii Pracy myślał o utworzeniu federacji uniwersytetów socjalistycznych. Najważniejszym przedsięwzięciem „Okrągłego Stołu” było założenie w 1894 roku „London School of Economics”, która otrzymywała pomoc finansową od żydowskiego międzynarodowego bankiera Ernesta Cassela, byłego dyrektora Jacoba Schiffa i Khun-Loeb z Nowego Jorku i innych, którzy finansowali rewolucję bolszewicką w 1917 roku. London School of Economics jest najbardziej marksistowską szkołą w Anglii. Jeden z jej dyrektorów Raif Dahrendorf (1929-2009), był sympatykiem marksizmu, oraz członkiem Klubu Bildelberg.

Około siedmiu lat przed organizacją Okrągłego Stołu, Herbert George Wells (członek Towarzystwa Fabiańskiego) wyjaśnił strategię, dzięki której arystokratyczna masoneria angielska osiągnie swój cel światowego panowania. Nazwał to „otwartą konspiracją” w przeciwieństwie do zamkniętego lub tajnego spisku francuskiej masonerii.

Przede wszystkim byli jawnymi zwolennikami elitaryzmu, nietolerancyjnymi wobec uciążliwych i pozornie marnotrawnych procesów demokracji. Chcieli widzieć Anglię rządzoną przez wyższą kastę, która dorównywała światłemu poczuciu obowiązku i kompetencjom do skutecznego rządzenia. Wiara Sidneya Webba (członek Towarzystwa Fabiańskiego), która doprowadziła go do tak wielkiego wysiłku na edukację w Londynie i na Wyższej Szkole Ekonomii – że rozwój społeczny zależał od szkolenia siły roboczej potrzebnej do przeprowadzenia programów reform, sugerując w swojej najnowszej grze, że powszechne prawo wyborcze, oddanie władzy w ręce ludu jest katastrofą. Webb, który nie mógł czekać, aż nowa rasa nadludzi zostanie wyhodowana w celu ustanowienia milenium, poczuła, że lepsza edukacja i inteligentna polityka przynajmniej rozpoczną niezbędny proces regeneracji” (Mackenzie, The Fabians , str. 283, 290-1) (https://watch.pairsite.com/roundtable.html). (Round Table – „Grupy Okrągłego Stołu”: www2.kki.pl/piojar/polemiki/novus/wladza/wladz1.html).

Stowarzyszenie „Okrągły Stół” („Round Table”) zostało oficjalnie ustanowione 5 lutego 1891 r. przez Rhodesa i Steada, a więc cztery lata później od konferencji sir Williama Harcourta. W tym tajnym stowarzyszeniu Rhodes był przywódcą, Stead, Brett (Lord Esher), a Milner miał utworzyć komitet wykonawczy; Artur (Lord) Balfour, (Sir) Harry Johnston, Lord Rothschild, Albert (Lord) Gray i inni zostali wymienieni jako potencjalni członkowie „Kręgu Wtajemniczonych”; podczas gdy miało istnieć zewnętrzne koło znane jako „Stowarzyszenie Pomocników” (później zorganizowane przez Milnera jako organizacja Okrągłego Stołu. (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Elitarna grupa Dwunastu Mędrców „Okrągłego Stołu”, która obejmowała Bertranda Russella i Wellsa, została wybrana jako „Współzałożyciele”, spotkała się, by przedyskutować i sformułować pomysły na poprawę rasy poprzez wybranie skutecznego środka. Rhodes był przywódcą. George Bernard Shaw (założyciel Towarzystwa Fabiańskiego) pracował nad tymi eugenicznymi „pojęciami w swojej nowej grze „Man and Superma”, Beatrice Webb nazwała ją „najważniejszym ze wszystkich celów, hodowlą odpowiedniego rodzaju człowieka …”. Członkowie „Okrągłego Stołu” są nazywani „Tajną Elitą” lub „Tajną kabałą”.

Organizacja Okrągły Stół została założona dla celów politycznych Rothschilda przez Rhodesa i Alfreda Milnera. Okrągły Stół działa za kulisami na najwyższych szczeblach brytyjskiego rządu, wpływając na politykę zagraniczną i zaangażowanie Anglii i prowadzenie I i II wojny światowej. Wpływają na politykę zagraniczną nie tylko w Anglii, ale również w wielu państwach, w tym w USA przez Radę Stosunków Międzynarodowych, Komisję Trójstronną i masońskie loże narodowe.

Alfred Milner w Piotrogrodzie
przed wybuchem rewolucji bolszewickie

W 1916 r. Alfred Milner, szef „Okrągłego Stołu”, powrócił do Anglii i wszedł w skład koalicyjnego gabinetu Lloyda George’a jako minister bez teki. Jako najbardziej doświadczony po premierze, lord Milner rychło stał się prawą ręką Lloyda George’a podczas licznych kryzysów w liberalno-konserwatywnej koalicji. Był zwolennikiem ścisłej współpracy krajów Ententy. W lutym 1917 r. brał udział w konferencji sprzymierzonych w Piotrogrodzie.

Alfred Milner i brytyjska delegacja wypłynęła z Obanu w Szkocji w listopadzie 1916 r. Według Bruce’a Lockharta, brytyjskiego konsula w Moskwie, „Rzadko w historii wielkich wojen można zobaczyć tak wielu ważnych ministrów i generałów, którzy pozostawili swoje kraje dla tak bezużytecznej misji”. Brytyjska misja Milnera była jedną z największych, liczyła 51 osób. Jej członkami byli nie tylko politycy, ale bankier lord John Baring (1863-1929), dyplomata George Clerk, gen. Henry Wilson (1864-1922) wraz ze swymi doradcami wojskowymi i pięcioma innymi generałami. Francuzi wysłali jednego polityka i dwóch generałów. Włosi jednego polityka i generała. W misji było też dwóch ekspertów ds. Amunicji. Po przypłynięciu 25 stycznia 1917 r. do Murmańska, misja udała się w dalszą podróży pociągiem do Piotrogrodu, która trwała cztery dni.

W Piotrogrodzie Milner rozmawiał z brytyjskim ambasadorem, sir George Buchananem, i z sir Samuelem Hoare, szefem służby wywiadowczej w Piotrogrodzie. Obaj mężczyźni wiedzieli … To nie przypadek, że byli w Piotrogrodzie niecałe trzy tygodnie przed eksplozją rewolucji. Samuel Hoare w chwili wybuchu pierwszej wojny światowej był oficerem w Yeomanry w Norfolk. W 1916 r. Został przydzielony do wywiadu brytyjskiego w rosyjskim sztabem generalnym. Wkrótce otrzymał stopień podpułkownika, a Mansfield Smith Cumming mianował go szefem brytyjskiej służby wywiadowczej w Piotrogrodzie. Inni członkowie jednostki to Oswald Rayner, Cudbert Thornhill, John Scale i Stephen Alley.

Gdy car Mikołaj II zasugerował brytyjskiemu ambasadorowi, George’owi Buchananowi, że brytyjski agent, Oswald Rayner był zaangażowany w spisek mający na celu zabicie Rasputina, Hoare zareagował gniewnie.

Według Christophera Andrewa, autora Secret Service: „The Making of British Intelligence Community” (1985): „Do czasu kiedy generał sir Henry Wilson przybył do Rosji w lutym 1917 roku, Hoare nie mógł już dłużej tego wytrzymać, wziął zwolnienie lekarskiego i nie wrócił już do Piotrogrodu, ku wielkiej uldze został przeniesiony przez Cumminga do Rzymu w maju, a zastąpił go w Piotrogrodzie jego były zastępca, major Stephen Alley.

W odpowiedzi na pytania w parlamencie w dniu 3 kwietnia 1917 r., Andrew Bonar Law, kanclerz skarbu w rządzie Lloyda George’a współpracownik tajnej kabały, stwierdził: „Słyszałem wypowiedzi pochodzące od naszych wrogów, że to dzięki lordowi Milnerowi car został obalony”.

Car rozmawiał z George’em Buchananem, brytyjskim ambasadorem w Piotrogrodzie, informując go, że gdyby planowana ofensywa nie mogła dojść do skutku przez brak artylerii z Wielkiej Brytanii, zamierzał wystąpić o pokój z Niemcami. Mikołaj II nie miał pojęcia, w jakim stopniu Wielka Brytania była zdecydowana powstrzymać wszelki dialog między Rosją a Niemcami. Sam ambasador brytyjski w Rosji był w centrum planu obalenia cara, gdyby stracił ochotę na wojnę. W tym celu zgromadził „koterię bogatych bankierów, liberalnych kapitalistów, konserwatywnych polityków i niezadowolonych arystokratów”.

Polityka eugeniczna Towarzystwo Fabiańskie

W lipcu 1931 r., brytyjski dramaturg George Bernard Shaw (1856-1950), postanowił wymownie uczcić swoje 75 urodziny (obchodził je 26 lipca) i świętować je w swym uwielbianym państwie – w stolicy Kraju Rad – Moskwie. Zaprosił na tę wycieczkę swych przyjaciół Nancy Astor z mężem Williamem Waldorfem Astorem, oraz kilku przedstawicieli brytyjskiej Partii Konserwatywnej, aby pokazać im „osiągnięcia” komunizmu. Podróż przebiegała w miłej atmosferze, najpierw okrętem przez Kanał La Manche, a potem koleją prosto do Moskwy. Gdy tylko pociąg zajechał na moskiewski peron, na Shaw’a czekał już tłum rozentuzjazmowanych Rosjan (dobranych odpowiednio przez WOKS), którzy poczęli wznosić okrzyki na jego cześć. Shaw w pierwszym pytaniu po wyjściu na peron, jak długo zamierza pobyć w Związku Sowieckim, odpowiedział: „Przyjechałem tylko na dziesięć dni, lecz chciałbym tu pozostać przez dziesięć lat”. Następnie wszystkich gości odwieziono specjalnie przygotowanymi samochodami do hotelu „Metropolis”, gdzie czekały na nich wygodne pokoju (oczywiście największy i najlepszy pokój w całym hotelu otrzymał Shaw).

Bernard Shaw, który głosił ochronę zwierząt, wegetarianizm i pacyfizm, w 1925 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za twórczość naznaczoną „idealizmem i humanizmem”. Był założycielem Towarzystwa Fabiańskiego. Był zwolennikiem eugeniki. Cytat z „DNA – tajemnica życia” autorstwa Jamesa D. Watsona oraz Andrew Barry’ego: „Do grona ich gorących zwolenników należał też George Bernard Shaw, który napisał: „obecnie nie istnieje żadna rozsądna wymówka, by nie zaakceptować faktu, że nic—poza religią eugeniki—nie jest w stanie uratować naszej cywilizacji”.

Już w 1910 r. G. B. Shaw powiedział: „Eugeniczna polityka doprowadzi nas w końcu do tego, że komora gazowa wejdzie w powszechne użycie. Trzeba będzie wyeliminować bardzo wielu ludzi z tego prostego powodu, że opieka nad nimi jest stratą czasu” (https://dorzeczy.pl/historia/40622/Religia-smierci-Georgea-Bernarda-Shawa.html).

W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku Fabianie byli największymi zwolennikami eugeniki. Czołowi Fabianie i założyciele LSE, Sidney i Beatrice Webb wierzyli, że „to, co my musimy zrobić, to pozbyć się ubóstwa i zastąpić je inteligentną polityką tak zmieniającą środowisko społeczne, które zniechęci do mnożenia poniżej minimum sprawności”. W latach trzydziestych Kościół Archibald wprowadził ustawę o sterylizacji eugenicznej, aby zatrzymać „tych, którzy są pod każdym względem ciężarem dla swoich rodziców, nędzą samą w sobie, i zagrożeniem dla życia społecznego społeczności” przed reprodukcją. Kościół był Fabianem. Członkowie Fabian Society, tacy jak H G Wells, Bernard Shaw i Webbs, połączyli „postępowe” idee socjalizmu i eugeniki. Na tym się nie skończyło. Jak donosił The Guardian „socjaliści z Fabian Society dostarczyli intelektualnego uzasadnienia dla polityki eugenicznej. Przez stulecia Fabianie podkopywali, i niestety często to się im udawało, tradycyjną rodzinę, prawo własności i wolność jednostki.

Eugenika

„Zatem i medycynę, którąśmy opisali, wraz z tak pojętą umiejętnością sędziowską w naszym mieście prawem ustanowisz i one będą służyły obywatelom, którym i ciała, i dusze będą udane. A których by nie, to, jeśli ciała będą mieli liche, tym pozwoli się umrzeć, a których by dusze były złej natury i nieuleczalne, tych będą sędziowie skazywali na śmierć” (Platon, „Państwo” 409 E-410 A).

Eugenika była stosowana przez nazistów i wiązała się z eutanazją. W latach 30. i 40. XX w. reżim nazistowski w przymusowych programach eutanazji zabijał dziesiątki tysięcy osób uznanych instytucjonalnie za upośledzonych i przeprowadzał sterylizację setek tysięcy umysłowo upośledzonych ludzi. W Chinach w latach 40. i 50. XX w. komuniści wprowadzili ustawę o kontroli urodzeń, a więc aborcję, antykoncepcję ale również sterylizację mężczyzn i kobiet. Chińska rodzina może mieć tylko jedno dziecko, więc rodzina przede wszystkim stara się o syna, który w przyszłości utrzyma rodziców. O ile urodzi się córka, to rodzice się jej brutalnie pozbywają.

Adam Schaff, filozof. Od 1931 do 1989 roku
członek najpierw Komunistycznej Partii Polski, później PZPR, w latach 1955-1968 członek Komitetu Centralnego.
Fot. marxismocritico.com

W Polsce w kwietniu 1956 r. komuniści wprowadzili ustawę o dopuszczalności przerywania ciąży, która obowiązywała do 1993 r. Wprowadzona w 1993 r. ustawa antyaborcyjna dopuszcza jednak aborcję pod trzema warunkami.

Adam Schaff nie omawia postulatu z dziedziny zdrowia, ale można przypuszczać, że był wrogiem powszechnej dostępności do lecznictwa. Jego komunizm to „świat ludzi zdolnych do zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb materialnych, ludzi doskonałych pod względem fizycznym i umysłowym…”.

W tym nowym wspaniałym świecie nie będzie więc ludzi chorych, ułomnych fizyczne i umysłowo, inwalidów, gdyż człowiek będzie doskonały pod „względem fizycznym i umysłowym”.

Z pewnością dlatego po 1989 r. utrudniono Polakom dostęp do lecznictwa specjalistycznego. System opieki zdrowotnej w Polsce od wielu lat przeżywa poważne trudności. W rankingu Europejskiego Konsumenckiego Indeksu Zdrowia Polska klasyfikuje się na 27. pozycji z 33. Problemy te przejawiają się:

utrudnionym dostępem do lecznictwa specjalistycznego (w szczególności szpitalnego) i długimi kolejkami oczekujących na świadczenia; czas oczekiwania sięga kilku lat i często rośnie; niezadowalającą jakością udzielanych świadczeń zdrowotnych – m.in. wysokim poziomem śmiertelności w wyniku powikłań pooperacyjnych, przekraczająca 10 proc. przy średniej unijnej na poziomie 4 proc.; niskimi płacami w sektorze opieki zdrowotnej i masową emigracją specjalistycznych kadr medycznych do pozostałych krajów Unii Europejskiej; deficyt lekarzy niektórych specjalności, wynikający z nieracjonalnych limitów przyjęć na uczelnie medyczne; Polska ma 2,2 lekarza na 1 tys. mieszkańców, najmniej spośród krajów UE ze średnią 3,4; nepotyzm i kumoterstwo w publicznych placówkach służby zdrowia, skutkujące przerostem zatrudnienia (zwłaszcza w działach administracyjnych) sięgającym 20 proc., podczas gdy w części szpitali pensje personelu stanowią 80–90 proc. budżetu; na przykład w Centrum Zdrowia Dziecka spośród 2200 osób personelu tylko 300 to lekarze, większość zatrudnionych pracuje natomiast w działach administracji i statystyki (szpital w 2012 roku był zadłużony na 190 mln zł); ciągły wzrost cen leków, co w procesie leczenia ma olbrzymie znaczenie, ponieważ wielu pacjentów po wizycie u lekarza, z braku pieniędzy rezygnuje z zakupu przepisanych leków. Wszystko to sprawia, że umiera coraz więcej Polaków w wieku średnim, nie mówiąc już o osobach starszych. W 2013 pacjenci zapłacili za leki najwięcej w Europie (40 proc.).

W dziedzinie eugeniki i redukcji przyrostu naturalnego ludności, poglądy Adama Schaffa były zgodne z poglądami głoszonymi przez neomaltuzjan, którzy postulują w państwach ograniczanie przyrostu naturalnego. Według neomaltuzjan, aby ograniczyć przyrost naturalny ludności należy wprowadzić aborcję, występki przeciw naturze, prostytucję, należy promować wstrzemięźliwość płciową, antykoncepcję, ostrożność w zwieraniu małżeństw, późne małżeństwa; odwetowo natomiast działają, zmniejszając już istniejącą liczbę ludności: emigracja, wojny, nędza, choroby, dzieciobójstwa. Szczególnie zwiększa się śmiertelność dzieci u ludzi biednych wskutek braków w odżywianiu i niedostatecznej opieki zdrowotnej.

W 1986 r. ludność Polski liczyła 37 milionów 571 tys. Według GUS, na koniec 2010 roku, liczba ludności naszego kraju wynosiła 38 milionów 200 tysięcy. Upłynęły 24 lata i przyrost wyniósł zaledwie 629 tys. osób. Od dłuższego czasu jest ujemny przyrost demograficzny.

Biuro demograficzne ONZ opublikowało prognozy dla wszystkich krajów świata do roku 2050. Dane oparte są o statystyki z roku 2008 (opublikowane w 2009 r.) Oto dane o ludności wybranych krajów, w milionach ludzi, za okres od 1950 do dzisiaj i prognoza do 2050 r. Liczba mieszkańców Polski w 2050 r. będzie wynosić 32 mln.

Adam Schaff od 1969 r. był członkiem powstałego w 1968 r. Klubu Rzymskiego, a 1987 r. pierwszym prezesem Polskiego Towarzystwa Współpracy z Klubem Rzymskim. Klub Rzymski jest komisją Klubu 300 (rząd światowy) i jego główną rolą jest prowadzenie badań demograficznych i propagowanie w państwach ograniczanie przyrostu naturalnego ludności. Według jednego z członków tego klubu prof. Meadowsa, Polska ma liczyć 15 mln mieszkańców.

Prof. Dennis L. Meadows (fot. Zimbio)

Prof. Dennis L. Meadows w 1974 r., po kongresie demograficznym, który odbył się w Bukareszcie, udał się w objazd stolic ówczesnych krajów socjalistycznych, między innymi do Warszawy. Z tej okazji ukazujący się w PRL tygodnik „Kultura” (nr 2/604 z 12 stycznia 1975 roku) przeprowadził wywiad z prof. Meadowsem zatytułowany „Granice prognozy”, w którym uczony stwierdził, że około 15 milionów ludności dla Polski „gwarantowałoby równowagę”, (Wywiad z profesorem Dennisem na stronie: http://www.twx.bloog.pl/id,3910394,title,Granice-Wzrostu-Wywiad-z-profesorem-Dennisem-L-Meadows,index.html).

Fabian Society w USA

W 1905 r. w USA Towarzystwo Fabiańskie założono w Rand School of Economics w Nowym Jorku. 12 września 1905 r. pięciu Fabianów spotkało się w restauracji Peck’s na nowojorskim Dolnym Manhattanie: Upton Sinclair (znany autor i socjalista), Jack London, znany prozaik, i członek Bohemian Grove, ks. Thomas Wentworth Higginson (unitarny minister ), JG Phelps Stokes i Clarence Darrow (legendarny prawnik). Włączyli Międzyuczelniane Towarzystwo Socjalistyczne, w celu promowania „inteligentnego zainteresowania socjalizmem wśród mężczyzn i kobiet w college’u” i ustanowili oddziały na Harvardzie, Princeton, Columbia, New York University i University of Pennsylvania.

Moses Hess (1812-75)
Żydowski filozof
niemieckiego pochodzenia
[za: wikipedia]

Ich prawdziwym celem było rozpoczęcie de-chrystianizacji Ameryki. Jednym z członków założycieli był John Dewey, ojciec postępowej edukacji, którego filozofia składała się z „ateizmu, socjalizmu i ewolucji”. W 1921 r. zmienili nazwę na Liga Demokracji Przemysłowej, której celem było „edukacja na rzecz nowego społeczeństwa, zlecenie oparte na produkcji do użytku, a nie na zysk”. Założyli sieć składającą się z 125 oddziałów.

Socjalizm i jego bardziej ekstremalna forma, komunizm, są wynalazkami tych samych głębokich sieci państwowych, które kontrolują wszystkie zachodnie „kapitalistyczne” państwa. Karol Marks był prowadzony przez Mosesa Hessa, który był także mentorem Theodora Herzla, założyciela syjonizmu. Wszyscy byli Żydami i masonami. Wszyscy bolszewicy byli także Żydami, finansowanymi przez zachodnich bankierów, takich jak Warburg. (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Towarzystwo Fabiańskie wprowadza w życie filozofię Platona

Fabianie pracowali nad nowym porządkiem świata, między innymi indoktrynując młodych uczonych, którzy ostatecznie osiągnęli władzę na różnych stanowiskach politycznych na całym świecie; infiltrując instytucje edukacyjne, agencje rządowe i partie polityczne. Ich strategię nazwano „doktryną nieuchronności gradualizmu”, co oznaczało, że ich cele będą stopniowo osiągane. Tak stopniowe, że nikt nie zauważy, ani „bez naruszenia ciągłości lub nagłej zmiany całego problemu społecznego”. Stąd w nazwie Fabian Society „zwlekający”. Sekretem była ewolucja, a nie rewolucja, lub to, co Webb nazwał „przenikaniem”. Shaw ujawnił, że ich celem było osiągnięcie poprzez „ukrycie, intrygę, subwersję i oszustwo polegające na tym, by nigdy nie nazywać socjalizmu swoim właściwym imieniem”(Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty). Socjalizm Fabian Society to komunizm.

Właśnie w taki sposób podważa się stary porządek świata. Cele Fabian Society są osiągane w sposób stopniowy. W książce Une renaissance sartrienne (Gallimard, 2013), Annie Cohen-Solal ukazuje, w jaki sposób dzieło Sartre’a nadal wpływa na podważanie porządku świata w różnych zakątkach globu. Publicysta Scott McLemee w The Chronicle of Higher Education, pisze o młodych naukowcach w Stanach Zjednoczonych: mają oni świadomość że „namiętności i problemy, które nadawały kierunek jego (Sartre’a) pracom wciąż nękają XXI wiek” (http://4free.blox.pl/2014/01/Michnik-o-Sartrze.html).

Wprowadza się marksowski humanizm (nowy komunizm) również w sposób stopniowy i dlatego niezauważalny. Dlatego większość ludzi nie wie, że w naszej Ojczyźnie dzieje się źle, i nie rozumie źródeł problemu ani możliwości rozwiązania tej sytuacji.

Cele Towarzystwa Fabiańskiego zostały opracowane przez Webba, a propagował je między innymi John Ruskin (1819-1900), który wykładał na Uniwersytecie w Oxfordzie. Ruskin, nauczyciel w Working Men’s College (założony w 1854 r. przez filozofa chrześcijańskiego socjalisty J. F. D. Maurice’a), profesor sztuk pięknych w Oksfordzie, artysta i pisarz, krytyk społeczny, oparł swoje poglądy na poglądach socjalisty Roberta Owena. Opowiadał się za utopijnym społeczeństwem i popierał teorie rozwinięte z nauk Platona (428-347 p.n.e.), który był uczniem Sokratesem, i stał się największym filozofem w historii. Platon założył akademię, która działała przez 800 lat, wychowując („produkując”) wielu wspaniałych ludzi, w tym Arystotelesa. W swojej pracy „Państwo” nakreślił swoje idealne społeczeństwo, które było arystokratycznym społeczeństwem rządzonym przez elitę. Obejmował eliminację małżeństwa i rodziny oraz wprowadził selektywną hodowlę ludzi przez rząd, który zniszczyłby wszystkie podrzędne potomstwo. W utopii Platona równość seksualna nakazała kobietom walczyć u boku mężczyzn w czasie wojny. Terminy „socjalista” i „socjalizm”, zostały użyte po raz pierwszy przez Owena i jego zwolenników w latach 30 i 40 XIX w. (oPlatonie i jego filozofii poniżej).

Wśród najbardziej oddanych uczniów Ruskina w Oksfordzie była grupa jego bliskich przyjaciół, w tym Arnold Toynbee, Alfred (później lord) Milner, Arthur Glazebrook, George Parkin, Phillip Lyttelton Gell i Henry Birchenough. Tak bardzo zaangażowali się w filozofię Ruskina, że poświęcili resztę życia na realizację tych pomysłów. Podobna grupa ludzi z Cambridge została również pobudzona przesłaniem Ruskina i poświęciła swoje życie rozszerzeniu imperium brytyjskiego i podniesieniu mas miejskich Anglii jako dwóch części jednego projektu, który nazwali „przedłużeniem anglojęzycznego pomysłu”.

Cecil Rhodes uwielbiał jego długie wykłady, wierząc, że popiera on jego własne zdanie na temat Imperium Brytyjskiego.

Średniowieczne akademie

Przed Ruskinem istniały w średniowiecznej Europie akademie, które wzorowano na akademii Platona. W XV w. nawiązano do starożytnych akademii Platona. W tej akademii byli kształceni ludzie, którzy później wywierali istotny wpływ na politykę w różnych państwach. Plutarch podaje, że Platon wysyłał swoich uczniów dla zorganizowania państw: Arystonimosa do Arkadii, Formiona do Elidy, Menedomosa do miasta Pyrra na wyspie Lesbos i wielu innych w różnych zakątkach ówczesnego świata. Dion uczeń Platona na Sycylii wywołał krwawą rewolucję. Wielu z nich było tyranami.

Akademie Platona przetrwały całą starożytność. Na wzór akademii platońskich została założona w 1460 r. Akademia Rzymska przez humanistę Piotra z Kalabrii, zw. Pomponiuszem Leto (Pomponiusz Laetusa). Stanowiła jeden z wielu kręgów uczonych epoki humanizmu, nawiązujących do filozofii Platona, neoplatonizmu i pitagoreizmu. Była drugim, obok wspólnoty utworzonej wokół Gemistosa Pletona, kręgiem propagatorów platonizmu antychrześcijańskiego (Małgorzata Kowalewska, „Akademia Rzymska Platońska” http://www.ptta.pl/pef/pdf/a/akademiarzymskaplat.pdf). Nadawała ona sobie nie tylko nazwy i tytuły pogańskie, lecz również duch, jaki w niej panował był pogański. Papież Paweł II w 1468 r. kazał ją zamknąć.

Podobna akademia powstała we Florencji, która wizję świata opierała na poglądach starożytnych filozofów. Powstała ona z inspiracji i mecenatu Medyceuszy, jako zrzeszenie entuzjastów Platona, spotykających się na dysputy w podarowanej Marsylio Ficinowi willi Careggi (Montevecchio); nawiązywała wprost do byłej Akademii Platona i jest nierozerwalnie związana z osobą Marsylia Ficina (1433-1499) i z dziejami renesansowej kultury florenckiej. Łączono religię z filozofią przez dodanie idei kabalistycznych. W polityce zwalczano etykę i moralność. Zwalczano autorytet Kościoła. Platon i orficy byli otaczani religijną czcią. Czczono Platona na równi z Chrystusem. Kres akademii nastąpił w 1522, kiedy to znaczna część członków akademii zaangażowała się politycznie w spisku na życie kard. i abpa florenckiego Giulio de’Medici, późniejszego (1523–1534) papieża Klemensa VII.

Na dworze Medyceuszy prowadzono też badania nad hermetyzmem i okultyzmem. Wywarły ona przemożny wpływ na Leonarda da Vinci i wielu innych uczonych. Pod patronatem Medyceuszy, a zwłaszcza Cosima Starszego (1389-1464) i jego wnuka Wawrzyńca Wspaniałego (1449-1492), dokonano pierwszej syntezy wielu różnych idei okultyzmu. Cosimo nie tylko wysyłał emisariuszy, aby odnajdowali tak legendarne dzieła jak „Corpus Hermeticum”, którego autorem był rzekomo sam Hermes Trismegistos, lecz finansowali również ich przekłady. Na dworze Medyceuszy działali znani, choć zwykle cieszący się złą sławą, okultyści, tacy jak wspomniany Marsylio Ficini, który przełożył „Corpus Hermeticum”, oraz Pico Della Mirandola (1463-1494), który upowszechnił praktyki kabalistyczne (Lynn Picknett i Clive Prince, „Templariusze tajemni strażnicy tożsamości Chrystusa”).

c.d.n.

Stanisław Bulza

Ilustracja tytułowa: Elitarna grupa Dwunastu Mędrców „Okrągłego Stołu”, która obejmowała Bertranda Russella i Wellsa, spotkała się w Moskwie w 1920 r. z Leninem, by przedyskutować i sformułować pomysły na poprawę rasy poprzez wybranie skutecznego środka. Fot. za: Iconic Photos, 26 lipca 2010.

Podkolorowanie fragmentów tekstu pochodzi od redakcji PCO.

Przeczytaj więcej artykułów Stanisława Bulzy na naszym portalu  >   >   > TUTAJ .


2020.09.13.
Avatar

Autor: Stanisław Bulza